Wednesday, October 29, 2008

ရြာေလးတစ္ရြာ

ရြာေလးတစ္ရြာ


ေမ့ေလ်ာ့မႈေတြဟာ
ငါတို႔ သမိုင္းကို ၾကမ္းရိုင္းေစတာပဲ

လူ႔အျဖစ္ကို ေသခ်ာဖို႔ အတြက္
အဓိပါယ္မဲ့ လက္မွတ္တစ္ေစာင္
ေနေလာင္ေနတဲ့ ျမိဳ႕ ရဲ႔ပုခံုးသား
သူတို႔သားအမိေတြ အဲဒီရြာေလးကို ေရာက္လာခဲ့တာ

"ေရာ့ အေမ... အဲဒီမွာ ဂါလံပံုး
ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အထိ အရႈံးမေပးနဲ႔
ေျပးေတာ့ အေမ "

အသက္ဆိုတာကလည္း
လုယူရမွ တန္ဖိုးပိုရွိတာ...
မ်က္လံုးထဲမွာ အိမ္ေလာက္ျမင့္တဲ့လႈိင္းလံုးၾကီ
းေတြ
တစ္ကိုယ္လံုးကို မီးေတာက္လို၀ါးျမိဳခဲ့ျပီး
နားေတြထဲမွာေတာ့
ငရဲဟာ ပင္လယ္ကလာတာလို႔ ၾကားေနရတယ္

"ပင္လယ္ကို မခ်စ္ေပမယ့္
ကၽြန္မတို႔ သားအမိေတြ ပင္လယ္မွာ နစ္ၾကရတာပဲ"

"သားေရ...
သားေလး...
ဒီရြာမွာေသမင္းလက္လွမ္း မမီွတဲ့ ေနရာ
မရွိေတာ့ဘူးလားသားေရ"

"အစ္မက သူ႔သားေလးကို ကုန္းျမင့္တဲ့ ေနရာမွာတင္ျပီး
ထြက္ေျပးတယ္...
အေမရယ္ ဘယ္အထိမ်ားေျပးႏိုင္ခဲ့တာလဲ"

ေၾကြးေဟာင္းလည္းမဆပ္ႏိုင္ခဲ့
ေၾကြးသစ္လည္း မခ်ႏိုင္ခဲ့တာ
ေဟာ့ဒီမုန္တိုင္းပါပဲ
ဒီေရ လႈိင္းလံုးၾကီးေတြ တ၀ုန္း၀ုန္း တက္လိုက္ဆင္းလိုက္
အဆိပ္ျမားလို မိုးေရစက္ေတြက
ဘ၀အားလံုးကို စုတ္ျပတ္သြားေစခဲ့တယ္

"တိုက္ေနတဲ့ ေလၾကမ္းေတြစဲ
ဒီလႈိင္းလံုးၾကီးေတြ ျပန္ဆြဲသြားေတာ့
ကၽြန္မဖက္ထားတဲ့ သစ္ပင္နဲ႔ ကၽြန္မေက်ာျပင္
ခြဲျခားလို႔ရမယ္ မထင္ေတာ့ဘူး"

"အေမရယ္ ၊ အစ္မရယ္၊ တူေလးရယ္
တစ္ရြာလံုးလည္း ေျမပံုထဲကဆြဲဖယ္ခံ ရသလို
ေပ်ာက္ဆံုးသြားလိုက္တာ
အသက္ဆိုတာ
လႈိင္းရိုက္ျပီး ေသာင္စပ္မွာ လာတင္တဲ့
အမိႈက္ေတြ လိုပါပဲ အေမ"

ရြာေလးတစ္ရြာေပါ့
ရက္လည္ဆြမ္းသြပ္ဖိတ္စာတစ္ေစာင္တည္းမွာ
နာမည္သံုးခုရိုက္ထည့္ျပီး
ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚရဲ႕ အရိုင္းဆံုးသမိုင္း
မုန္တိုင္းကို သရုပ္ေဖာ္ခဲ့ၾကတယ္။ ။


မင္းစိုးရာ

1 comment:

ပင္လယ္နတ္ဆိုး said...

အဟု..တဒယ္ေကာင္းတဲ့ကဗ်ာဗ်ာ ..အဟုတ္ကိုေကာင္းတာ.. ေနာက္သလိုျဖစ္တယ္ဆိုလည္းခြင့္လႊတ္ လက္ကအက်င့္ပါေနလို႕ ..:D .. ေကာင္းတာကတကယ္ကိုေကာင္းတာ ..