tag:blogger.com,1999:blog-26480551696499980102011-09-26T15:31:43.355-07:00အေဟာင္းေတြနဲ႔ အသစ္ေတြကို ဟိုဟိုဒီဒီ ခံစားေရးဖြဲ႕ ထားတဲ႔ တစ္ေနရာကလ်ာnoreply@blogger.comBlogger441100tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-15830973985568781052011-03-26T03:04:00.000-07:002011-09-26T15:31:43.379-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">အဲဒီ သစ္ပင္ဟာ တစ္သက္လံုး သူ႔ စိတ္ႀကိဳက္ပဲ ရွင္သန္ခဲ့တယ္</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">စံတုိ႔ လုပ္ထံုး လုပ္နည္းတို႔ ဓေလ့ထံုးတမ္းတို႔ ဆိုတာ သူ အမုန္းဆံုး အခ်ဳပ္အေႏွာင္ေတြ</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">တခ်ိဳ႕က အဲဒီ သစ္ပင္ကို ေခါင္းမာတယ္လို႔ ဆိုတယ္</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">တခ်ိဳ႕က အဆင္ေျပသလို ၾကည့္က်က္ ေရေလာင္း ေပါင္းသင္</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ယုယမႈ ရပံုခ်င္းကေတာ့ ကြာတာေပါ့</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh3.googleusercontent.com/-tsi6Vcd4zLo/TY3B2WKIQhI/AAAAAAAAAQc/IbR0kwpuNJM/s1600/DSC07457.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="https://lh3.googleusercontent.com/-tsi6Vcd4zLo/TY3B2WKIQhI/AAAAAAAAAQc/IbR0kwpuNJM/s320/DSC07457.JPG" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">တခ်ိဳ႕ကေတာ့ အဲဒီ သစ္ပင္ရဲ႕ အရိပ္က လြတ္လပ္လွခ်ည္ရဲ႕ လို႔ ေျပာတယ္</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">လြတ္လပ္စြာ ေပါ့ပါးစြာ&nbsp;&nbsp; ... ေပါ့ပါးစြာ လြတ္လပ္စြာ</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ၿပီးေတာ့ အရိပ္ကို နင္းေခ် အခက္ကို ခ်ိဳးဖဲ့</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ဒါကိုလည္း လြတ္လပ္ ေပါ့ပါးစြာ ခံယူပေစ တဲ့</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">တစ္ခါတေလ သူ႔ရဲ႕ သိပ္သည္းတဲ့ အရြက္ေတြ ၾကားမွာ</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ေနေရာင္ျခည္ တစ္ျဖာ ႏွစ္ျဖာကို သိမ္းဆည္းရင္း</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">တိတ္တိတ္ေလး ပူေလာင္ ျပင္းျပခဲ့ရတယ္</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ဒါေတာင္ သူ႔ရဲ႕အရိပ္က လြတ္လပ္ ဆဲပဲ ေပါ့ပါး ကခုန္ဆဲပဲ</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">သူ႔ စိတ္ႀကိဳက္ ရွင္သန္ခဲ့တဲ့အတြက္</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">သူ႔ကို ဘယ္သူကမွ ၿခံခတ္ သိမ္းဆည္းဖို႔ မစဥ္းစားရဲဘူး</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">သူဟာ တိမ္ေတြလို ျမဴးထူး ေဆာ့ကစား</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ဆည္းဆာကိုလည္း မေၾကာက္မရြံ႕ ရင္ခုန္ ရဲတယ္</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">လြတ္လပ္လြန္းတယ္ ေပါ့ပါးလြန္းတယ္</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">အဲဒါေၾကာင့္ တစ္ခါတေလဆို</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">သူဟာ တန္ဖိုး ထားခ်င္စရာ မေကာင္းတဲ့ သစ္ပင္ လို႔ ဆိုတယ္။&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">22 August, 2010</div><div style="text-align: center;">(9:00 PM)</div><div style="text-align: center;">on Boat</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-1583097398556878105?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-2746020334130674292011-03-26T02:12:00.001-07:002011-03-26T02:37:44.911-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh4.googleusercontent.com/-WBVWCC7fok4/TY2yfOo6LmI/AAAAAAAAAQU/BporMsrgtSQ/s1600/blogspot.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="232" src="https://lh4.googleusercontent.com/-WBVWCC7fok4/TY2yfOo6LmI/AAAAAAAAAQU/BporMsrgtSQ/s320/blogspot.jpg" width="320" /></a></div><br />လမ္းကေတာ့ အဲဒီ လမ္းပါပဲ<br /><br />ဒါေပမဲ့ ခပ္မဆိတ္ ၿငိမ္သက္ ေနတဲ့ ရာသီ ...<br /><br />ေႏြဦး ညေနခင္းဟာ ဒီေလာက္ ပူျပင္း ရသလား ကြယ္<br /><br />မနီး မေဝး ရထား ဥဩသံ ၾကားမွာ<br /><br />တီးတိုး စကား သံေတြ ကို တစ္လံုးစ ႏွစ္လံုးစ ေရတြက္ရင္း<br /><br />အဲဒီ မညီ မညာ လမ္း ကေလးကို မျဖစ္ မေန ျဖတ္ ေက်ာ္ လိုက္ ရတယ္<br /><br />အနားမွာ တစ္ခါ တေလ တိုးေဝွ႔ တတ္တ့ဲ<br /><br />ေအးစက္ စက္ ေလေျပ က လြဲလို႔ ဘာမွ ရွိ မေန ဘူး<br /><br />အားလံုးဟာ ဟင္းလင္း ျပင္ ..<br /><br />အလင္းပြင့္ တစ္စ ႏွစ္စနဲ႔ တံလွ်ပ္ေရာင္ ျပန္႔ျပန္႔ ျပဴးျပဴး ည ...<br /><br />အဲဒီ ဝတ္ရံု ထဲမွာ မပိတ္ မိ ပါရ ေစနဲ႔<br /><br />အလန္႔ တၾကား တီးတိုး ဆိုျမည္ လိုက္တဲ့ သံစဥ္ တစ္ခုနဲ႔<br /><br />ေကာင္းကင္က ဖ်တ္ခနဲ႔ ပစ္ခ် လိုက္တဲ့ ဂီတ သံ ရယ္<br /><br />ေရွ႕က လမ္းေလး ေပၚမွာ<br /><br />သာ သာ ျဖဴး ျဖဴး ကခုန္ ျမဴးထူး<br /><br />ဘာတဲ့ .. အဲဒီ အလင္း ပြင့္ကို ယံု ၾကည္ ေနျပန္ သတဲ့လား<br /><br />အလင္း ပြင့္ ဆိုတာ ကလည္း အလင္း ႏွစ္ မ်ားစြာ ေဝးတတ္တဲ့ အမ်ိဳး ...။ ။<br /><br /><br />-လရိပ္ျပာ-<br /><br />25 Feb 2011 (Fri)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-274602033413067429?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-73814421221210645312010-08-03T06:26:00.001-07:002010-08-03T06:26:41.433-07:00ခုတေလာ ပုတီးလည္း စိပ္ျဖစ္တယ္ လူ အမ်ားႀကီးနဲ႔လည္း ကေတာက္ကဆ ျဖစ္တယ္<br /><br />ငါ့ကို ေဗြမယူပါနဲ႔ဦး ေလာကရယ္<br /><br />ယံုၾကည္ရာေတြမွာ ဘုရားကလြဲလို႔ ဘာမွ လက္က်န္ မရွိေတာ့ဘူး<br /><br />ေရျပင္ကို မုန္းတယ္ ေျမျပင္ကို မုန္းတယ္ ကမၻာေျမကို မုန္းတယ္<br /><br />အထပ္ထပ္ ဆံုးရံႈးမႈေတြက ငါ့သမိုင္းကို အမည္းစက္ႀကီးေတြ ေပးတယ္<br /><br />ျမင္းရိုင္းေတြလို လြတ္လပ္ ၾကမ္းရွတဲ့ ဘဝဆုိတာလည္း ခုအခါမွာ ရိုင္းစိုင္း ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ပင္လယ္လို<br /><br />ငါ့ သမုဒၵရာဟာ မၿငိမ္မဆိမ္ မြဲေျခာက္ေျခာက္နဲ႔ ကႏၱာရေတြ ဆန္လိုဆန္<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ငါ့မွာ ဘုရားနဲ႔ ညစဥ္ စကားစျမည္ ေျပာရင္းသာ ေလာကႀကီးကို စံုကန္ရတယ္<br /><br />ဟိုးအေဝးက လကလည္း သာပါရဲ႕ <br /><br />အနီးနားက လေရာင္ကို ပို ျမတ္ႏိုး စံုမက္ရမယ္ဆိုတဲ့ <br /><br />ေလာ့ဂ်စ္က်က် အေတြးအေခၚေတြနဲ႔ပဲ ဒီေလာကက လည္ပတ္ေနတာ မ်ားတယ္<br /><br />အဲဒီေတာ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ႏိုင္တဲ့ ငါ .. <br /><br />ဒီေလာကႀကီးမွာ ေနသားမက်ေသးဘူး ဆိုတာ ေသခ်ာလာေနတယ္<br /><br />မနက္ျဖန္မ်ား ေနသားက်ေတာ့မလား <br /><br />သန္ဘက္ခါမ်ား ေနသားက်ေတာ့မလား အေတြးေတြနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတာ့ ရွိပါရဲ႕<br /><br />ကံၾကမၼာကို ေျခစံုမကန္ ရဲေသးသေရြ႕ ငါ ဘယ္အရာကို လက္ထဲ ဆုပ္ကိုင္ထားရမလဲ<br /><br />ဘယ္အရာေတြက ငါနဲ႔အတူ ရွိေနေပးမွာလဲ <br /><br />အကုသိုလ္ေတြလား ကုသိုလ္ေတြလား ႏွစ္ခုစလံုးလား<br /><br />တကယ္ဆို ေနာင္တဆိုတာလည္း ငါ့မွာမရွိခဲ့ပါဘူးလို႔ အၿမဲ ေႂကြးေၾကာ္ေနမိတာပါ<br /><br />အဲဒီ သမိုင္းေတြကို ျပန္ဖ်က္ဖို႔ တစ္နည္း ျပန္ ေရးလိုက္ဖို႔ တစ္နည္း ဘာမွ မက်န္ခဲ့ဖို႔<br /><br />တစ္နည္းေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ အဖန္ဖန္ အထပ္ထပ္ ႏိုးထလိုက္ရၿပန္တာခ်ည္းက လြဲလို႔<br /><br />လက္ထဲက ဘဝမွာ ဘာစကားလံုးမွ မက်န္ေသးတာ ေသခ်ာေနတယ္။<br /><br /><br /> - လရိပ္ျပာ -<br /><br />3 August 2010<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-7381442122121064531?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-90813020535545288302010-07-23T23:20:00.001-07:002010-07-23T23:20:53.755-07:00ေကာင္းကင္ကို ေမာ႔ၾကည္႔ေတာ႔<br /><br />ၾကယ္ေတြက တစ္ညလံုးမတိတ္တဲ႔ အသံ<br /><br />ေျခခင္းလက္ခင္းမသာယာ<br /><br />ၾကယ္ေတြမွာေနာက္ထပ္ဘဝရွိႏိုင္သလား<br /><br />ေတြးတယ္….<br /><br />ေရတံခြန္ကို ဘယ္လိုမီးညွိရမလဲ<br /><br />ျပတင္းေပါက္က ဖ်တ္ကနဲအရိပ္ကေလးရယ္<br /><br />စီးကရက္ေတြသာ တစ္လိပ္ျပီးတစ္လိပ္<br /><br />မီးခိုးေငြ႔ေတြသာ စိတ္နာလက္နာ<br /><br />ညစဥ္ညတိုင္း ၊ တစ္ကိုယ္တည္း<br /><br />အိပ္မက္ေတြက အိပ္မက္ထဲထိ မက္ေနဆဲ<br /><br />စိတ္ေျဖစရာ၊ ဂီတမရွိ<br /><br />ရယ္သံေမာသံ၊ အႏုပညာ၊ မိုးတိမ္မ်ားလည္းမရွိ<br /><br />ကိုယ္႔ရင္ဘတ္ကိုယ္ ရိတ္သိမ္းမယ္႔မိုးႏွယ္<br /><br />ငါ႔စိတ္ကိုခုိးယူသြားရာ<br /><br />ျမိဳ ႔ျပမ်ားလည္း အဆန္းတၾကယ္<br /><br />ငါယဥ္ေက်းခဲ႔ရာ လေရာင္ျပာလည္း<br /><br />ငါ႔ဆီ ျဖတ္ပိုင္းျပန္မလာေတာ႔<br /><br />တကယ္ဆို….<br /><br />ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ ႏွလံုးသားခ်င္းဆက္အျမႊာ<br /><br />သံသရာမွာ ေသရာပါခဲ႔ပံု။ ။<br /><br /><br />ဘုန္းေနသြန္း<br />၂၀၀၄<br /><br />(တနယ္တေက်း ေရာက္ေနတဲ့ ကဗ်ာဆရာ အမွတ္တရ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-9081302053554528830?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-29779580945634724662010-05-27T02:53:00.001-07:002010-05-27T02:53:05.595-07:00(စိတ္ဓာတ္အင္အားေတြ အလြန္အမင္း က်ဆင္းေနခ်ိန္၊ တကယ္ကို ဘာလုပ္လုပ္ ကံမေကာင္းမႈေတြနဲ႔ပဲ ႀကံဳေနရတဲ့ ကာလမွာ ဆရာေတာ္ေရးတဲ့ ဒီစာေလးကို ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ ဖတ္အၿပီးမွာေတာ့ ေရွ႕ဆက္ဖို႕ အားအင္လို႔ပဲ ေျပာရမလား အလင္းေရာင္လို႔ပဲ ေျပာရမလား မသိ၊ ရုတ္တရက္ စိတ္ထဲမွာ ခ်မ္းသာ ေအးျမသြားလို႔ က်မလို အားငယ္ ဝမ္းနည္းေနသူ မိတ္ေဆြေတြအတြက္ ဒီစာေလးကို တင္ေပးလိုက္တာပါ)<br /><br />တစ္ခါတုန္းက ဂ်ပန္ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးဟာ နန္းေဆာင္ထဲကို ၀င္လာခဲ့ပါတယ္။ သူ၀င္လာခ်ိန္မွာ အေစာင့္ေတြက မတားဆီးလိုက္နိဳင္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဘုရင္ၾကီးဆီကို တန္းေရာက္သြားပါတယ္။ ဘုရင္ၾကီးကလည္း ဂ်ပန္ဘုန္းၾကီးကို ေတြ ့လိုက္ရေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေမးလိုက္ပါတယ္။<br /><br />“အရွင္ဘုရား... ဘာမ်ားအလိုရွိပါသလဲ ဘုရား”<br />“ငါအိပ္ဖို ့အခန္းေကာင္းေကာင္းတစ္ခု အလိုရွိတယ္”<br />“အို...အရွင္ဘုရား ေနရာမွားလာျပီ။ ဒါ တည္းခိုခန္းမဟုတ္ဘူး။ နန္းေတာ္ဘုရား။”<br />“ေနပါအံုး။ ေမးပါအံုးမယ္။ မင္းေျပာတဲ့ ဒီနန္းေတာ္မွာ မင္း အရင္ ဘယ္သူေနသြားသလဲ”<br />“တပည့္ေတာ္အရင္ တပည့္ေတာ္ အေဖ ေနသြားပါတယ္။ အခု တပည့္ေတာ္ အေဖ မရွိေတာ့ပါဘူး။”<br />“မင္းအေဖ အရင္ေကာ ဘယ္သူေနသြားသလဲ”<br />“တပည့္ေတာ္ အဘိုး ေနသြားပါတယ္။ အခုေတာ့ မရွိေတာ့ပါဘူး ဘုရား”<br />“မင္းအဘိုးအရင္ေကာ”<br />“တပည့္ေတာ္ အေဘး ေနသြားပါတယ္ ဘုရား”<br />“ဒါမ်ားကြာ....<br />နန္းေတာ္တဲ့၊ မင္းအေဖလည္း ေနျပီး ထြက္သြားရျပီ၊ မင္းအဘိုးလည္း ေနျပီး ထြက္သြားရျပီ၊ မင္းအေဘးလည္း ေနျပီး ထြက္သြားရျပီ၊ မင္းလည္း ေနျပီး ထြက္သြားရအံုးမယ္၊ ဒါတည္းခိုခန္း မဟုတ္လို ့ ဘာလဲကြာ”<br /><br />ဂ်ပန္ဘုန္းၾကီးရဲ ့စကားကို ၾကားလိုက္ရေတာ့ ဘုရင္ၾကီးလည္း တစ္ခါမွ မစဥ္းစားဖူးတဲ့ “ေၾသာ္... ငါဟာ တည္းခိုခန္းမွာ ေနေနပါလား” ဆိုတဲ့ အသိဉာဏ္သစ္ တစ္ခု လင္းကနဲ ၀င္သြားပါေတာ့သတဲ့။<br /><br />(ဂ်ပန္ ဇင္ပံု၀တၳဳ)<br /><br />ဘုရင္ၾကီးက ဂ်ပန္ဘုန္းၾကီးကို အခန္းေပး မေပးေတာ့ စာထဲမွာ ဆက္ျပမထားပါဘူး။ ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ဂ်ပန္ဘုန္းၾကီးေျပာသလို အားလံုး အားလံုးဟာ တည္းခိုခန္းမွာ ေခတၱခဏ ၀င္တည္းေနၾကရတာပါ။ အခ်ိန္တန္ရင္ သတ္မွတ္ရက္ေစ့ရင္ အိမ္ျပန္ၾကရမွာပါ။ ဒီေတာ့ တည္းခိုခန္းမွာ ဘယ္ေလာက္အထိ ေနခြင့္ရအံုးမလဲ...?<br /><br />လူ ့ဘ၀သက္တမ္းကို ေယဘုယ် ၇၅ႏွစ္ပဲ ထားလိုက္ပါေတာ့။ အသက္ ၄၀ ရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ တည္းခိုခန္းမွာ ၃၅ ႏွစ္ပဲ ေနခြင့္ရေတာ့မွာပါ။ အသက္ ၅၀ ရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ တည္းခိုခန္းမွာ ၂၅ႏွစ္ပဲ ေနခြင့္ရေတာ့မွာပါ။ အသက္ ၆၀<br />ရွိတဲ့သူ တစ္ေယာက္ဟာ တည္းခိုခန္းမွာ ၁၅ႏွစ္ပဲ ေနခြင့္ရေတာ့မွာပါ။<br /><br />လက္က်န္အခ်ိန္က နည္းေနပါျပီ။ က်န္ေနတဲ့အခ်ိန္က ကိုယ့္အတြက္ သိပ္တန္ဖိုးရွိေနပါတယ္။<br /><br />ဒီအခ်ိန္ဟာ သူတစ္ပါး ေကာင္းတာ မေကာင္းတာကို ေ၀ဖန္ေနရမယ့္ အခ်ိန္၊ အရြယ္ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ္ေကာင္းေအာင္ပဲ ေနရမယ့္ အခ်ိန္၊ အရြယ္ျဖစ္ေနပါျပီ။<br /><br />ဆိုလိုတာက သူတစ္ပါး ေကာင္းတာ မေကာင္းတာထက္ ကိုယ္ေကာင္းေအာင္ ေနဖို ့က အဓိကပါ။<br /><br />ဒီေတာ့ က်န္ရွိေနတဲ့ သက္တမ္းကို ဘယ္လိုေနမလဲ....? ဒီေမးခြန္းကို ေန ့တိုင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမးရမွာပါ။<br />ဒါဆို လူတစ္ေယာက္ရဲ ့ တန္ဖိုးကို ဘာနဲ ့ဆံုးျဖတ္မလဲ။ ရာထူးဌာနႏၱရ၊ ေငြေၾကးဥစၥာ၊ ပညာ၊ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားမႈ၊ အျခံအရံေတြနဲ ့တိုင္းတာမလား။<br /><br />ဒါေတြနဲ ့တိုင္းတာလို ့မရပါဘူး။ လူတစ္ေယာက္ရဲ ့တန္ဖိုးကို သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာဆိုတဲ့ သိကၡာသံုးပါးနဲ ့ပဲ တိုင္းတာရမွာပါ။ လူတစ္ေယာက္ဟာ သိကၡာသံုးပါးနဲ ့ ျပည့္စံုေနရင္ တန္ဖိုးရွိေနတာပါပဲ။<br /><br />ရာထူးဌာနႏၱရ၊ ေငြေၾကးဥစၥာ၊ ပညာ၊ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားမႈ၊ အျခံအရံေတြေတာ့ ရွိပါရဲ ့။ ဒါေပမယ့္ သိကၡာသံုးပါး<br />မရွိဘူးဆိုရင္ တန္ဖိုးရွိတယ္လို ့ မဆိုနိုင္ပါဘူး။ ရာထူးဌာနႏၱရ စသည္ေတြလည္း ရွိမယ္၊ သိကၡာသံုးပါးလည္း ရွိမယ္ဆိုရင္ေတာ့<br />အတိုင္းထက္ အလြန္ပါပဲ။<br /><br />ဒါကို ေထာက္ျပီး ကိုယ့္မွာ ရာထူးဌာနႏၱရ၊ ေငြေၾကးဥစၥာ၊ ပညာ၊ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားမႈ၊ အျခံအရံေတြ မရွိေပမယ့္ ဘာမွ<br />အားငယ္စရာ မလိုပါဘူူး။ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ သိကၡာသံုးပါး တည္ေနရင္ ကိုယ္ဟာ တန္ဖိုးရွိေနတာပါ။<br /><br />ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိကၡာသံုးပါးတည္ေအာင္ လုပ္လိုက္ရံုပါဘဲ။<br /><br />မနက္အိပ္ရာထ ကိုယ္လက္သန္ ့စင္ျပီးတာနဲ ့ ဘုရားခန္းထဲသြားလိုက္ပါ။ ျပီးေတာ့ ငါးပါးသီလ ယူလိုက္ပါ။ ဒါဆို သီလသိကၡာ တည္သြားပါျပီ။ ေနာက္ ဂုဏ္ေတာ္ကို ငါးမီနစ္၊ ေမတၱာကို ငါးမိနစ္ ပြားလိုက္ပါ။ ဒါဆို သမာဓိ သိကၡာ တည္သြားပါျပီ။ ေနာက္ဆက္ျပီး ၀ိပႆနာကို ငါးမိနစ္ ပြားလိုက္ပါ။ ဒါဆိုရင္ ပညာသိကၡာ တည္သြားပါျပီ။<br /><br />သိကၡာသံုးပါး ကိုယ့္ရင္ထဲကို ေရာက္သြားတာနဲ ့ ကိုယ္ဟာ တန္ဖိုးရွိတဲ့သူ ျဖစ္သြားပါျပီ။ ခက္လား။ မခက္ပါဘူး။<br />ဆယ့္ငါးမိနစ္ ေလာက္ပဲ အခ်ိန္ေပးရပါတယ္။<br /><br />ျပီးေတာ့ “ငါ့ရင္ထဲမွာ သိကၡာသံုးပါးတည္ေနရင္ ငါဟာတန္ဖိုးရွိေနတာပဲ” လို ့ အသံထြက္ျပီး သံုးၾကိမ္ေလာက္ ရြတ္လိုက္ပါ။<br /><br />ေန ့ခင္းက်ရင္ တစ္ၾကိမ္ ရြတ္လိုက္ပါ။ ညပိုုင္းေရာက္ရင္ တစ္ၾကိမ္ရြတ္လိုက္ပါ။ အသံနဲ ့ပါ ပူးတြဲျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို<br />အားေပး လိုက္တာပါ။<br /><br />ကိုယ့္ရင္ထဲ သိကၡာသံုးပါး ေရာက္လာတာနဲ ့ စိတ္ပါ၀ါ စြမ္းအားေတြလည္း အလိုလို ေရာက္လာတာပါ။<br />တရားသံနဲ ့ေျပာရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၾကည္ညိဳလာတာပါ။<br /><br />ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၾကည္ညိဳသြားျပီဆိုရင္ ေနရထိုင္ရတာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္<br />ျဖစ္သြား ေတာ့တာပါ။ သူတစ္ပါး ၾကည္ညိဳတာ မၾကည္ညိဳတာထက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၾကည္ညိဳဖို ့က အဓိကပါ။<br /><br />အသံထြက္ျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားေပးတာကို ေလွ်ာ့မတြက္ပါနဲ ့။ အသံထဲမွာ စြမ္းအားေတြ ရွိေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ေန႔ကို သံုးခါေလာက္ အသံထြက္ျပီး ရြတ္ဆိုပါ။ အသံကလည္း ကိုယ့္ရဲ စိတ္ဓါတ္ တက္ၾကြမႈကို ကူညီပါလိမ့္မယ္။<br /><br />တစ္ခါတေလ အဆင္မေျပမႈေတြ ၾကံဳတဲ့အခါပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေလာကဓံဆိုးေတြ ေတြ႕ၾကံဳတဲ့အခါပဲျဖစ္ျဖစ္<br />အားငယ္စိတ္ ၀င္လာရင္ ကိုုယ့္ရင္ထဲကို သိကၡာသံုးပါး တည္ေအာင္ လုပ္လိုက္ပါ။ တည္လိုက္တာနဲ ့ ကိုယ္ဟာ တန္ဘိုးရွိတဲ့သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားပါျပီ။ ဒါဆို ဘာမွ အားငယ္စရာ မလိုေတာ့ပါ။<br /><br />တစ္စံုတစ္ေယာက္က ကိုယ့္ကို မခ်စ္ဘူး၊ ဘာျဖစ္လဲ၊ ကိုယ့္မွာ သိကၡာသံုးပါး ရွိတယ္။ တစ္စံုတစ္ေယာက္က ကိုုယ့္ကို<br />မုန္းေနတယ္၊ ဘာျဖစ္လဲ။ သူ ့ဟာသူ ၾကိဳက္သေလာက္မုန္း၊ ကိုယ့္မွာ သိကၡာသံုးပါးရွိတယ္။ ကိုယ့္မွာ အျခံအရံ အသိုင္းအ၀ိုင္း မရွိဘူး၊ ဘာျဖစ္လဲ။ ကိုယ့္မွာ သိကၡာသံုးပါးရွိတယ္။ ကိုယ္က မေအာင္ျမင္ဘူး။ ဘာျဖစ္လဲ။ ကိုယ့္မွာ<br />သိကၡာသံုးပါး ရွိတယ္။ ကိုယ့္မွာ ကားမရွိဘူး။ ဘာျဖစ္လဲ။ ကိုယ့္မွာ သိကၡာသံုးပါး ရွိတယ္။ ကိုယ့္မွာ မက်န္းမာဘူး။ ဘာျဖစ္လဲ။ ကိုယ့္မွာ သိကၡာသံုးပါး ရွိတယ္။ ကိုယ့္မွာ ေငြေၾကး မခ်မ္းသာဘူး။ ဘာျဖစ္လဲ။ ကိုယ့္မွာ သိကၡာသံုးပါး ရွိတယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ ့တန္ဖိုးကို အျခံအရံ အသိုင္းအ၀ိုုင္းေတြနဲ ့ ဆံုးျဖတ္တာမွ မဟုုတ္တာ။ သိကၡာသံုးပါးနဲ ့ပဲ ဆံုးျဖတ္တာပဲ။<br /><br />အလုပ္သြားတဲ့အခါ ကားေပၚမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အလုပ္ထဲမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဂုဏ္ေတာ္ေလးကို ပြားေနမယ္။ အလုပ္နားေနတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြမွာလည္း ဂုဏ္ေတာ္ေလးကို ပြားေနမယ္။ ေနာက္ဆံုး အိမ္သာတက္ရင္လည္း ဟိုဟိုဒီဒီေတြ ေတြးမေနဘဲ ဂုဏ္ေတာ္ေလး ပြားတက္မယ္ဆိုရင္ ပိုုက္ဆံမကုန္ဘဲ သမာဓိသိကၡာေတြ ျဖစ္ေနတာပါ။။ တစ္ေယာက္တည္း လုပ္ရတဲ့ အလုပ္ေတြမွာလည္း တတ္နိဳင္သမွ် သတိေလးကပ္ျပီး လုပ္ေနမယ္ဆိုရင္လည္း ပညာသိကၡာေတြ တည္ေနတာပါ။<br /><br />“ငါ့ရင္ထဲမွာ သိကၡာသံုးပါး တည္ေနရင္ ငါဟာ တန္ဖိုးရွိေနတာပါပဲ” ဆိုတဲ့ အေတြးေလးကိုေတာ့ ရင္ထဲမွာ ေသခ်ာ ထည့္ထားရမွာပါ။ တတ္နိဳင္ရင္ ကိုယ့္အိပ္ခန္းထဲမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ့္ရဲ ့အလုပ္စားပြဲ ေပၚမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ္အျမဲ ျမင္ေနရတဲ့ ေနရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ “ငါ့ရင္ထဲမွာ သိကၡာသံုးပါး တည္ေနရင္ ငါဟာ တန္ဖိုး ရွိေနတာပါပဲ” ဆိုတဲ့ စာတမ္းေလးကို ကပ္ထားရမွာပါ။ ဒါဆို စာတမ္းကို ျမင္တိုင္း ျမင္တိုင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘယ္လို ျဖတ္သန္းရမယ္ဆိုတာ သတိေပးျပီးသား ျဖစ္ေနေတာ့တာပါ။<br /><br />က်န္ရွိေနတဲ့ သက္တမ္းေလးကို သိကၡာသံုးပါးနဲ ့ေနသြားရံုပါပဲ။<br /><br />ဒီေနရာမွာ ေတြးစရာ သံေ၀ဂျဖစ္ဖြယ္ ဥဒယဘဒၵ ဇာတ္ကေလးကို<br />အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေျပာျပပါအံုးမယ္။<br /><br />တစ္ခုေသာ ညတစ္ညမွာ ဥဒယဘဒၵ မင္းသမီးဟာ ျပႆဒ္ထက္ တိုက္ခန္းမွာ ေနေနပါတယ္။<br /><br />အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ လုလင္ပ်ိဳ တစ္ေယာက္ဟာ ေရႊခြက္နဲ ့ ေရႊအျပည့္ထည့္ျပီး ေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒီလုလင္က မင္းသမီးကို လူပ်ိဳစကား စေျပာပါတယ္။<br /><br />“မင္းသမီး... တစ္ညေလာက္ သင့္တိုက္ခန္းမွာ အတူတကြ ေနပါရေစ”<br /><br />မင္းသမီးလည္း အေတာ္ ထိတ္လန္ ့သြားပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို ့လဲဆိုေတာ့ ေအာက္မွာ အေစာင့္ေတြ အမ်ားၾကီး ခ်ထားလို႔ပါ။ ဒါေၾကာင့္ မင္းသမီးက “ဘယ္လိုလုပ္ တက္လာတာလဲ” ျပန္ေမးပါတယ္။<br /><br />လုလင္ကလည္း “ငါဟာ နတ္သားတစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္။ ငါ့အတြက္ မခက္ပါဘူး။ သင္က ငါ့ကို ခ်စ္တယ္ဆိုရင္ ပါလာတဲ့ ေရႊခြက္နဲ ့ ေရႊအျပည့္ ေပးပါ့မယ္” လို ့ ျပန္ေျပာပါတယ္။<br /><br />ဒီေတာ့ မင္းသမီးက “သင့္ဟာသင္ နတ္သားမကလို ့ ဘာပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန ကြယ္လြန္သြားတဲ့ ကၽြန္မခင္ပြန္းေဟာင္း မင္းသားမွ တစ္ပါး ဘယ္သူ ့ကိုမွ မျမတ္နိဳးဘူး။ သင္ျပန္ပါေတာ့” လို ့ ႏွင္လႊတ္လိုက္ပါတယ္။<br /><br />ဒုတိယည က်ေတာ့ လုလင္ပ်ိဳနတ္သားက ေငြခြက္နဲ ့ ေရႊအျပည့္ထည့္ျပီး ေရာက္လာျပန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မင္းသမီးက ခ်က္ခ်င္းပဲ ျပန္လႊတ္ပါတယ္။<br /><br />တတိယည က်ေတာ့လည္း လုလင္ပ်ိဳ နတ္သားက ေၾကးခြက္နဲ ့ေရႊအျပည့္ထည့္ျပီး ခ်စ္ေရးဆိုလာျပန္ပါတယ္။<br /><br />ဒီမွာတင္ မင္းသမီးက စဥ္းစားပါျပီ။ ပထမရက္မွာ ေရႊခြက္နဲ ့။ ဒုတိယရက္မွာ ေငြခြက္နဲ ့။ တတိယရက္မွာ ေၾကးခြက္နဲ ့ဆိုေတာ့ သူ ့အတြက္ အထူးအဆန္း ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မင္းသမီးက လုလင္ကို ေမးၾကည့္ပါတယ္။<br /><br />“အသင္ ေယာက်္ား...ေယာက်္ားဟာ မိန္းမကို ခ်စ္ေရးဆိုရင္ ဥစၥာပစၥည္းကို တိုးတိုးပဲ ေပးရတယ္။ သင္က ဘာျဖစ္လို ့ တစ္ေန ့ထက္တစ္ေန ့ ေလွ်ာ့ေလွ်ာ့ေပးရတာလဲ” လို ့ ေမးပါတယ္။<br /><br />ဒီေတာ့ လုလင္ပ်ိဳကလည္း ျပန္ေျဖပါတယ္။ “မင္းသမီးရယ္၊ သင့္ရဲ ့အသက္နဲ ့ ရုုပ္ရည္အဆင္းက တစ္ေန ့ထက္တစ္ေန ့<br />တိုးတိုးပ်ိဳပ်ိဳ လာတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဥစၥာပစၥည္းကို တိုးတိုးေပးမွာေပါ့။ သင္မင္းသမီးရဲ ့အသက္နဲ ့ ရုပ္ရည္အဆင္းက တစ္ေန႔ ့ထက္တစ္ေန ေလ်ာ့ေလ်ာ့အိုအို လာတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ငါက ပစၥည္းကို ေလွ်ာ့ေလွ်ာ့ေပးတာပါ။ မင္းသမီးရယ္ တစ္ရက္ တစ္ည ကုန္လြန္တာကို ထားလိုက္ပါဦး။ အခု သင့္ကို ငါၾကည့္ေနဆဲမွာပဲ သင့္ရဲ ့ရုပ္ရည္ အဆင္းေတြက တျဖဳတ္ျဖဳတ္နဲ ့ အို အို လာေနျပီေလ။ တျဖည္းျဖည္း တစ္ေန ့ထက္ တစ္ေန ့ ပ်ိဳပ်ိဳလာတာမွ မဟုတ္တာ” လို ့ရွင္းျပလိုက္ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ လုလင္နတ္သားက မင္းသမီးကိုု နတ္ျပည္ေရာက္ေၾကာင္း ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြကို ဆက္ျပီး ေဟာျပေပးပါတယ္။<br /><br />တကယ္ေတာ့ လုလင္ပ်ိဳက အတိတ္လူ ့ဘ၀က မင္းသမီးရဲ ့ခင္ပြန္းေဟာင္းပါ။ လူ႔ျပည္မွွာ က်န္ခဲ့တဲ့ ဇနီးေဟာင္းကို လာျပီး သတိေပး တရားေဟာတာပါ။<br /><br />လူတစ္ေယာက္ဟာ တစ္ရက္ကုုန္သြားတာနဲ ့ ေသဖို ့တစ္ရက္ နီးနီးသြားတာပါ။ ေသဖို႔ တစ္ရက္ နီးသြားတာနဲ ့ ကုသိုလ္ျပဳဖို ့အခြင့္အေရးေတြ တစ္ရက္ ေလွ်ာ့သြားတာပါ။ ျပီးေတာ့ တစ္ရက္ ကုန္္သြားတာနဲ ့ အို အိုသြားတာပါ။ တိုး တိုးျပီး ပ်ိဳပ်ိဳ<br />မလာပါဘူး။<br /><br />ဒီတရားသေဘာကို အေျခခံျပီး ဆရာေတာ္ ဘုရားေတြက “တစ္ရက္ ကုန္ျပန္၊ ငါ့ရုပ္နာမ္၊ ေသရန္ တစ္ရက္နီးလာျပီ” လို ့ သတိေပးထားပါတယ္။<br /><br />မနက္အိပ္ရာက နိဳးတာနဲ ့မထေသးဘဲ “တစ္ရက္ကုန္ျပန္၊ ငါ့ရုပ္နာမ္၊ ေသရန္ တစ္ရက္ နီးလာျပီ” လို ့ ႏွစ္ေခါက္ေလာက္ ဆင္ျခင္လိုက္ရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း သတိေပးျပီးသား ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ တစ္ေန ့တာျဖတ္သန္းတဲ့အခါ<br />အကုသိုလ္ ျပဳခ်င္စိတ္ ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္သလို ကုသိုလ္ျပဳဖို ့ကိုလည္း ေသခ်ာအားထုတ္ေတာ့မွာပါ။<br /><br />တစ္ရက္ကုုန္သြားတာနဲ ့ ေသဖို ့တစ္ရက္နီးလာျပီဆိုတာေလးကို သံေ၀ဂျဖစ္ေအာင္ ေသခ်ာဆင္ျခင္ရမွာပါ။<br /><br />ငယ္ရြယ္နုပ်ိဳတဲ့ သူေတြအတြက္ေတာ့ ကုသိုလ္ပါရမီျဖည့္ဖို ့ အခြင့္အေရး ရက္ေတြက ပိုျပီး ရွိေနပါေသးတယ္။<br /><br />ဘယ္အသက္အရြယ္ပဲ ေရာက္ေနေရာက္ေန “က်န္ရွိေနတဲ့ သက္တမ္းကို ဘယ္လိုေနမလဲ” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ေသခ်ာေမးျပီး က်န္ရွိေနတဲ့ သက္တမ္းအတြက္ “ဘ၀ပံုစံ” ကို ေသခ်ာခ်ရမွာပါ။ ကိုယ္ခ်ထားတဲ့ “ဘ၀ပံုစံ” အတိုင္း ေနသြားဖို ့ပါ။<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန၊ ဘာမွ အားငယ္စရာ မလိုပါဘူး။ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ သိကၡာသံုးပါး တည္ေနရင္ ကိုယ္ဟာ တန္ဖိုးရွိေနတာပါပဲ။<br /><br />အလင္းတန္းဂ်ာနယ္<br /><br />၃၁.၈.၂၀၀၉<br /><br />စာၾကြင္း။ ။ ဒီဓမၼစာစုေလးဟာ စာေရးသူ ၄.၆.၂၀၀၉ ေန ့က မံုရြာေဗာဓိတစ္ေထာင္မွာ ၀န္ခ်ီစက္ျပဳတ္က်လို ့ ေျခေထာက္က်ိဳးျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ျပန္ေဟာထားတဲ့ တရားေလးကို ေဆာင္းပါးအျဖစ္ ျပန္ေရးလိုက္တာပါ။<br /><br />စာေရးသူ က်ိဳးျပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ စိတ္ႏွစ္စိတ္ျဖစ္လာပါတယ္။ တစ္စိတ္က ေၾကာက္လန့္သြားတဲ့စိတ္ပါ။ တစ္စိတ္က သံေ၀ဂ စိတ္ပါ။ သံေ၀ဂစိတ္ျဖစ္တာ ေကာင္းေပမယ့္ ေၾကာက္လန္ ့စိတ္က်ေတာ့ လူကို ေတာ္ေတာ္ဒုကၡေပးပါတယ္။ ခရီးေ၀းသြားရမွာေတာင္ ေၾကာက္သြားပါတယ္။ ဘ၀မွာျဖစ္ခ်င္တာေတြ အကုန္နီးပါးျဖစ္၊ လိုခ်င္တာေတြ အကုန္နီးပါးရဆိုေတာ့ “ေၾသာ္...ငါအတိတ္ကုသိုလ္ ပါရမီေတြ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းခဲ့ပါလား၊ ဒီဘ၀ ျပဳေနတဲ့ကုသုိလ္ေတြကလည္း အက်ိဳးေပးေနပံုရတယ္။ ဆက္လည္း ျပဳေနအံုးမွာဆိုေတာ့ ေနာင္လည္း ဒီထက္မကတဲ့ ေကာင္းက်ိဳးေတြက လာေနအံုးမွာပဲ” ဆိုတဲ့ အေတြးက အစဥ္သျဖင့္ရွိေနလို ့ပါ။ ဒီမွာတင္ အျဖစ္ဆိုးၾကီးနဲ ့ ၾကံဳလိုက္ရေတာ့ ေၾကာက္လန္ ့စိတ္၀င္သြားပါတယ္။<br />က်ိဳးျပီးေနာက္ပိုင္း ဒကာ ဒကာမေတြက ယခင္ကထက္ ပိုဂရုစိုက္ေပးပါတယ္။ န၀ကမၼဆိုလည္း ကပၸိယမွတစ္ဆင့္ ပိုပိုလွ်ံလွ်ံ လွဴေပးတာပါ။ ဘယ္ေဆးရံုသြားခ်င္လဲ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲကုန္ကုန္ဆိုျပီး ကုန္က်စရိတ္ အကုန္လွဴမယ္လို ့ ဆိုလာတဲ့ ဒကာ ဒကာမေတြလည္း အမ်ားၾကီးရယ္ပါ။ ရန္ကုန္-မႏၱေလး ဆရာ၀န္ေတြကလည္း သိပ္ဂရုစိုက္ၾကတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ေၾကာက္လန္<br />့စိတ္ကေတာ့ ေပ်ာက္မသြားခဲ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အထက္ပါ ဓမၼစာစုေလးကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေန ့ေရာ ညပါ အၾကိမ္ၾကိမ္ ျပန္ေဟာခဲ့ရတာပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေဟာရတာလည္း မရိုးနိဳင္၊ နာရတာလည္း မရိုးနိဳင္ခဲ့ပါဘူး။ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေဟာခဲ့မွ စိတ္သက္သာရာ ရခဲ့တာပါ။ အခုလည္း ေဟာေနဆဲပါ။<br /><br />စာေရးသူနဲ ့စာဖတ္သူဆိုတာ မသိၾကေပမယ့္ စိတ္ခ်င္းရင္းႏွီးၾကတာ မ်ားပါတယ္။ ကိုုယ္က ရဟန္းဆိုေတာ့ ၾကည္ညိဳစိတ္နဲ ့ ပိုျပီးေတာင္ ရင္ႏွီးစိတ္ ျဖစ္ၾကအံုးမွာပါ။<br /><br />စိတ္ခ်င္းရင္းႏွီးရင္ ကိုယ္ေရးလိုက္တဲ့စာဟာ စာဖတ္သူအတြက္ လက္ခံက်င့္ၾကံအားထုတ္ဖို ့ ပိုျဖစ္သြားေတာ့မွာပါ။ ဒီဓမၼစာစုေလးဟာ စာဖတ္သူအတြက္ က်င့္ခ်င္စရာ အက်င့္စရဏေလးတစ္ခု ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္လို ့လည္း ယံုၾကည္ပါတယ္။<br /><br />တကယ္လို ့ စာဖတ္သူက ရင္းႏွီးစိတ္ကို အေျခခံျပီး လက္ေတြ ့က်င္ျ့ဖစ္သြားတယ္<br />ဆိုရင္ေတာ့ စာေရးသူအတြက္ ေရးရက်ိဳး နပ္သြားပါျပီ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-2977958094563472466?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-31695705211546609902010-05-26T23:35:00.000-07:002010-05-26T23:35:50.209-07:00Friday, April 30, 2010 at 7:19pm<br />ဒီေန႔ တစ္ေန႔လံုးလည္း စိတ္ကို အနားမေပးပါ။<br /><br />အလုပ္မ်ားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနမိတဲ႔ စိတ္ကလည္း ကၽြန္မကို ေအာင္ျမင္ခြင့္ မေပး။<br /><br />တစ္စံုတစ္ရာေသာ ခံစားခ်က္မွာ နက္နက္ရိႈင္းရိႈင္း တြယ္ေနမိတဲ့ စိတ္..<br /><br />ေအပရယ္က ရက္ရက္စက္စက္ကို ပူပါတယ္<br /><br />အေယာင္ေဆာင္ အရိပ္ေတြနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ လျပည့္ညကလည္း အနက္ေရာင္ေတာေတြ ထလို႔<br /><br />ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလး ရယ္ေမာေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြလည္း ေျခာက္တေသြ႕ေသြ႕<br /><br />ႏူးႏူးညံ့ည့ံေလး ေတြးၾကည့္လိုက္ဖို႔ေတာင္ ကံၾကမၼာက မ်က္ႏွာသာမေပးခဲ့ပါ<br /><br />အဲဒီ စေနရယ္ တနဂၤေႏြရယ္ အၿပီးမွာ<br /><br />အားလံုးကို ၿပီးဆံုးပါၿပီလို႔ ေၾကညာလိုက္ႏိုင္တာ အံ့ဩစရာေတာ့ အနည္းအက်ဥ္း ေကာင္းေနတယ္<br /><br />ကိုယ့္ကိုယ္ကို မယံုခဲ့လို႔ အဲဒီ အရိပ္ေယာင္ ေနာက္ ေျပးလိုက္ခဲ့တယ္ လက္ေတြကို ရူးရူးမိုက္မိုက္ တြဲထားမိတယ္<br /><br />တကယ္ဆို သံေယာဇဥ္ဆိုတာ ဟိုးေဝးေဝးက ခပ္ဝါးဝါး ဇာတ္ေကာင္ေလး တစ္ေကာင္မွ်သာပါပဲ<br /><br />ဒီလုိ နားလည္ထားလိုက္ေတာ့တယ္။<br /><br /><br />-လရိပ္ျပာ-<br /><br />၂ဝ၁ဝ ေအပရယ္ ၃ဝ (ေသာၾကာ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-3169570521154660990?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-75572683232575367512010-05-18T10:04:00.000-07:002010-05-18T10:04:07.386-07:00<a href="http://minnyoonthit.net">သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္</a>က ေျပာလို႔ ဒီစာကို ေရးျဖစ္သြားတာပါ။ က်မက ဒလသူစစ္စစ္ ဆိုေတာ့ ဒလ အေၾကာင္း အသိဆံုး ေနမွာေပါ့ဆိုၿပီး သူငယ္ခ်င္းက သတင္းႏိႈက္လို႔ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေကာက္ေရးျဖစ္လိုက္တဲ့ စာတစ္ပုဒ္ပါ။<br />အရင္ကဆို ရန္ကုန္တစ္ဖက္ကမ္းက ဒလဆိုတာ မထင္မရွားၿမိဳ႕ေလးပါ။ အခု ေသခ်ာတာတစ္ခုက အရင္ကထက္ေတာ့ နည္းနည္းေလး ပိုလူသိမ်ားသြားၿပီ။ ပို နာမည္ႀကီးေစတဲ့ တြန္းအားက ေရ ... ေပါ့။ <br />တကယ္တမ္းေတာ့ က်မတို႔ ၿမိဳ႕မွာ ေရျပႆနာက အၿမဲတက္ေနက်ပါ။ ၿမိဳ႕ခံေတြဟာ ေရနဲ႔ ပက္သက္ရင္ မိုးရာသီမွာ မိုးေရကို မွီခိုရတယ္။ ေဆာင္းရာသီနဲ႔ ေႏြရာသီမွာေတာ့ မိုးရာသီက မိုးေရေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ သိုမွီးထားတဲ့ ေရကန္ေတြကို အားထားရတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ လက္လွည့္ ေရတံုကင္ေတြ တူးၾကတယ္။ အဝီစိတြင္းေတြ တူးၾကတယ္။ တစ္ခု ရွိတာက အဲဒီလို တူးၾကတာလည္း ကံကို ပံုရသလိုပါပဲ။ ဒလၿမိဳ႕ဟာ နဂိုကတည္းက ေျမေအာက္ေရ မေကာင္းတဲ႔ ဓာတ္ခံရွိေတာ့ တူးၿပီး ထြက္လာတဲ့ေရဟာ သံေခ်းနံ႔ျပင္းျပင္းမ်ား ရေလမလား။ ဆားငန္ဓာတ္မ်ား ကဲေနမလား ဆိုၿပီး ရင္တမမနဲ႔ တူးရတာပါ။ အဲဒီလိုမွာမွ ကံေကာင္းရင္ နည္းနည္းပဲ နံ၊ နည္းနည္းပဲ ငန္တဲ႔ ေရရတတ္ၿပီး အဲဒီေရကို သံုးေရအျဖစ္ ေပါေပါေလာေလာ သံုးၾကတာေပါ႔။ အဲဒါကလည္း ရာခိုင္ႏႈန္းအားျဖင့္ဆိုရင္ ၂၀ ကေန ၃၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ပါပဲ။ က်န္တာကေတာ့ ေသာက္ရဖို႔ ေဝး၊ လံုးဝ သံုးမရတဲ့ ေရေတြပဲ ထြက္တတ္ပါတယ္။ ေသာက္ေရကေတာ့ မိုးတြင္းကေရေတြကို အိမ္ေတြက တႏိုင္တပိုင္ ေလွာင္ထားၿပီး သံုးတယ္။ ေလွာင္ထားတဲ့ ေရေတြကုန္ရင္ ေရကန္ေတြကို အားကိုးတယ္။ အဲဒါ ပံုမွန္ျဖစ္စဥ္ေပါ့။ <br />ေနာက္ၿပီး ေရေပးေဝေရး ေကာ္မတီတစ္ခုကို (သိပ္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး) လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္အနည္းငယ္ ေလာက္က ဖြဲ႕ၿပီး ဒလၿမိဳ႕အလြန္ ေက်းရြာတစ္ခု ျဖစ္တဲ့ ရန္ကုန္ေပါက္က ေရကို ပိုက္ေတြ သြယ္တန္းၿပီး ျဖန္႔ေဝ ေပးတယ္။ ယူမယ့္ အိမ္ေထာင္စုေတြက တစ္အိမ္ေထာင္ကို ဘယ္ေလာက္ ေငြသတ္မွတ္ၿပီး ေပးရတယ္။ ေနာက္ပိုင္း လစဥ္ေၾကးကိုေတာ့ မီတာ မွန္မွန္လာဖတ္ၿပီး ေကာက္တယ္။ အဲဒီေရ စရတုန္းကဆို ေရျပတ္လပ္မႈဒဏ္ အၿမဲခံရတဲ့ ဒလသူ ဒလသားေတြ ေပ်ာ္တာေပါ႔။ အဲဒီေရကို တခ်ိဳ႕က ေသာက္ေရေတာင္ လုပ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီ ေရက အစပိုင္းပဲ မွန္မွန္နီးပါးလာၿပီး ေနာက္ပိုင္းေတာ့ မိုးတြင္းမွာေတာင္ မွန္မွန္မလာခ်င္ေတာ့ဘူး။ အခုလို ေႏြရာသီဆို တစ္လတစ္ခါေတာင္ မလာေတာ့ဘူး။ လာတဲ့ရပ္ကြက္ေတြ လာတယ္။ မလာတဲ့ ေနရာေတြဆိုလည္း ေတာ္ေတာ္ ေရျပတ္တဲ့ ဒဏ္ခံရတယ္။ တခ်ိဳ႕ရပ္ကြက္ေတြဆို ဒီႏွစ္ထဲမွာ ပိုက္ေရဆိုတာ မျမင္ဖူးေသးဘူး ဆုိၿပီးေတာင္ ေျပာေနၾကတယ္။ အဲဒီလိုဆိုေတာ့ ေရပိုက္ေတြတန္းလန္းနဲ႔ ေရျပတ္တဲ့ ဒဏ္ကလည္း ႏွိပ္စက္ေတာ့တာေပါ႔။<br />အဲဒီလို ပံုမွန္ ျဖစ္စဥ္မွာမွ ေႏြရာသီ မတ္လ ကုန္ေလာက္ထိေတာ့ ေရရရွိမႈက အိုေကေနပါေသးတယ္။ သၾကၤန္မေရာက္တေရာက္ အခ်ိန္ေလာက္ ေရာက္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ ပံုမွန္အတိုင္း ေရရွားမႈ စတင္ပါတယ္။ ေရကန္ေတြမွာလည္း ေရက နည္းလာၿပီ။ ဟိုကန္ ဒီကန္ ေရရႏိုး လိုက္ၾကည့္ၾက၊ ေရထမ္းပံုးေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ ေဝးေဝးလံလံ လိုက္ထမ္းရ၊ မထမ္းႏိုင္သူေတြက ေရထမ္းသမားဆီက ေတာင္းသေလာက္ ေစ်းနဲ႔ ဝယ္ရနဲ႔ ေရရဖို႔ ရုန္းကန္ရတယ္။ အဲဒါထက္ဆိုးလာရင္ ခန္းစၿပဳလာတဲ့ ေရကန္ေတြမွာ တာဝန္ရွိသူေတြ စီစဥ္ေပးသလို ေရကို တန္းစီခပ္ၾကရတယ္။ တန္းစီရင္း ခိုက္ရန္ ျဖစ္တာေတြ ရွိလာတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အရင္ႏွစ္ေတြကဆို အဲဒီ ျပႆနာေတြက ေမလလယ္ေလာက္ မိုးက်ၿပီဆိုတာနဲ႔ ေျပလယ္သြားတာပါ။ မိုးကို အၿမဲ ေမွ်ာ္ရတယ္ေပါ႔။ မိုးကလည္း ေစာေစာ က်တတ္လို႔ ေရရွားပါးမႈကို ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြက က်ိတ္မွိတ္ခံရင္း ရတဲ့ နည္းလမ္းနဲ႔ ေျဖရွင္းလိုက္တာခ်ည္းပါပဲ။ <br />ဒီႏွစ္ေတာ့ ေျပာကို မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး ျဖစ္ေနၿပီ။ ဧပရယ္လလယ္ေလာက္ ကတည္းက ေရကန္ေတြမွာ ေရခန္းသြားတယ္။ ပိုက္ေရကလည္း လံုးဝ မေတြ႕ရ။ ရာသီဥတု ပူျပင္းခ်က္ကလည္း အပူခ်ိန္ ၄ဝ ဒီဂရီ စင္တီဂရိတ္ ေက်ာ္ၿပီဆိုေတာ့ လူေတြလည္း ေနပူပူမွာ ေရျပတ္လပ္မႈကိုပါ အပိုလက္ေဆာင္ ရလာေရာ။ အေျခခံ လူတန္းစားေတြ မ်ားတဲ့ ဒလမွာ ေရသန္႔ဘူးေတြလည္း မွန္မွန္ မဝယ္ႏိုင္ၾကဘူးဆိုေတာ့ နဂို အားထားေနရတဲ့ ေရကန္ေတြ ေရတြင္းေတြ ခန္းသြားတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ပိုက္ေရကို ေမွ်ာ္ၾကတယ္။ ပိုက္ေရ မလာေတာ့ ေရေနာက္ ဘယ္လို လိုက္ရမလဲ ျဖစ္ကုန္ၾကၿပီး ဒီႏွစ္ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ မိုးကလည္း သၾကၤန္မိုးလည္း မလာ၊ ကဆုန္မွာလည္း ေညာင္ေရမသြန္းဆိုေတာ့ အပူခ်ိန္မ်ားေနတဲ့ ေဒသေလးမွာ မႀကံဳစဖူး ထူးထူးကဲကဲ ေရကန္ေတြ ေျခာက္ေသြ႕ အက္ကြဲကုန္ၿပီး ကႏၱာရ ျမင္ကြင္းေတြလို ျဖစ္ကုန္ၿပီ။ အသက္ ၆၀ အရြယ္ လူတစ္ေယာက္ကဆို ဒီလိုမ်ိဳး တစ္ခါမွ မႀကံဳဖူးဘူး၊ ပူတာေရာ၊ ေရျပတ္တာေရာ ဒါ အဆိုးဆံုးပဲ လို႔ ေျပာေနတယ္။<br />ဒီလိုဆိုေတာ့ အသံေတြ နည္းနည္း ထြက္လာေတာ့တာေပါ႔။ ဒုကၡေရာက္လာတဲ့ ျပည္သူေတြ အသံထြက္လာၿပီဆိုရင္ အရင္ဆံုး ေရာက္လာေနက်ျဖစ္တဲ့ ျပည္သူ႔အကူအညီပဲ အရင္ ေရာက္လာတယ္။ ေရဖူလံုတဲ့ ေဒသေတြက ျပည္သူေတြ အခ်င္းခ်င္း စုစည္းၿပီး ေရျပတ္လပ္ေနတဲ႔ ဒလသူ ဒလသားေတြအတြက္ ေရေတြကို ကားေတြေပၚ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ တင္ၿပီး လိႈင္သာယာတံတား က တဆင့္ျဖစ္ျဖစ္၊ စဥ့္အိုးတန္း ကူးတို႔ဆိပ္ကေန ကားကူးဇက္ေတြနဲ႔ တိုက္ရိုက္လာၿပီးပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အေရာက္လာၿပီး ေရေတြ လႉၾကတယ္။ နာဂစ္ ကာလတုန္းကလို ျမင္ကြင္းမ်ိဳး ခပ္ဆင္ဆင္ ျပန္ေတြ႕ေနရသလိုပါပဲ။ ျပည္သူ အခ်င္းခ်င္း ရိုင္းပင္းၾက၊ ကူညီၾက၊ စာနာၾကေပါ့။ တခ်ိဳ႕ကားေတြက ေရသန္႔ဘူးေတြ အျပည့္တင္၊ တခ်ိဳ႕ကားေတြကေတာ့ ပလပ္စတစ္ေရပံုးေတြ အျပည့္တင္၊ တခ်ိဳ႕ကားေတြကေတာ့ ေရတိုင္ကီေတြတင္၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေရကားႀကီးေတြနဲ႔ေပါ့။ တစ္လမ္းဝင္ တစ္လမ္းထြက္ ေရေပးေဝေနလိုက္တာ တစ္အိမ္ေထာင္ ေရဘယ္ႏွစ္ပံုးဆိုၿပီး ေဝတဲ့ေရကို တန္းစီၿပီး ယူၾကတဲ့ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြအေနနဲ႔လည္း ပင္ပန္းတယ္ မထင္ေတာ့ဘဲ စိတ္ေတြ ခ်မ္းသာေနတယ္။ <br />ဒီလို သတင္းမ်ိဳးေတြနဲ႔ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားေလး ရွိလာၿပီဆိုရင္ ထံုးစံအတိုင္း တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေပၚပင္လိုက္ၿပီး ေရအလႉကားလိုက္စီးတာမ်ိဳးေတြ၊ သတင္းယူဖို႔သက္သက္ လိုက္တဲ့သူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ အက်ိဳးရွိေစတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္လိုပဲလိုက္လိုက္ပါ။ ေျပာစရာ မရွိပါဘူး။ ေျပာခ်င္တာက ဒီလို ေရအလႉမ်ိဳးကို သာဓုေခၚပါတယ္။ ဒီလို မြန္ျမတ္တဲ႔ အလႉမ်ိဳးကို ေရရွည္ ထိန္းသိမ္းထားႏိုင္မယ္ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေနာက္တစ္ခါ ဒီလို ေရဒုကၡ မျဖစ္ရေအာင္ ကူညီႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ပိုၿပီး သာဓုေခၚစရာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေပါ႔။ ဥပမာအားျဖင့္ ေရကန္ေတြ ပိုနက္ေအာင္ ပိုက်ယ္ေအာင္ တူးတဲ့ ေနရာမွာ ဝိုင္းဝန္းကူညီေပးတာမ်ိဴး၊ သြယ္တန္းထားၿပီး မွန္မွန္မရတဲ့ ပိုက္ေရ မွန္မွန္ရႏိုင္ေအာင္ သက္ဆိုင္ရာ လူႀကီးေတြနဲ႔အတူ ႀကိဳးပမ္းေပးတာမ်ိဳးေပါ႔။ <br />ဘာပဲေျပာေျပာ အခုဆို မိတ္ေဆြေတြ အေပါင္းအသင္းေတြက တခုတ္တရ သတင္းေတြေမးၾကပါတယ္။ အနည္းေလး နင္ေရခ်ိဳးလာရဲ႕လားေလာက္ေတာ့ ေမးၿပီး က်မကို ဂရုတစိုက္ ျပဳေပးၾကပါၿပီ။ ေရမရွိရင္ သူတို႔အိမ္ လာခ်ိဳးပါ၊ အဝတ္ေတြ လာေလွ်ာ္ပါလို႔ ေျပာေပးတဲ႔သူေတြလည္း မ်ားပါတယ္။ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြ စုၿပီး တႏိုင္ ေရကားေတြ စုငွားၿပီး ေရလာလႉတဲ့ မိတ္ေဆြေတြကလည္း လာခါနီးဆို သတိတရ အသိေပးၾကပါတယ္။ တကယ္ကို ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ခ်စ္စရာ ေကာင္းတဲ့ လူမႈေရး စိတ္ဓာတ္ေလးေတြဆိုတာ ဒီလို အခက္အခဲၾကံဳရခ်ိန္ဆို အဆိုးထဲက အေကာင္းေလးလို ေပါေပါမ်ားမ်ား ျမင္ရတတ္တဲ့ အရာေတြေပါ႔။ ျမန္မာတို႔ရဲ႕ လူမႈေရး စိတ္ဓာတ္ကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ နာဂစ္ကာလမ်ားတုန္းက ကမၻာကေတာင္ အသိအမွတ္ျပဳ မွတ္ေက်ာက္တင္ခ့ဲရတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေပါ့။ အဲဒီ စိတ္ဓာတ္ေလးေတြကို ျမင္ရတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးေတြဆိုတာ တကယ့္ကို ကပ္ဆိုက္သလို ႀကံဳရတဲ့ အခါမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေနေတာ့ တကယ္ကို ဝမ္းနည္း ဝမ္းသာပါပဲ။ ေနာင္ႏွစ္ေတာ့ ဒီလို ေရဒုကၡမ်ိဳးကို ေရွာင္လႊဲႏိုင္ရပါလို၏ ဆိုတာ ျမန္မာႏိုင္ငံထဲက ေရဒုကၡသည္ေတြ အားလံုးရဲ႕ တူညီေသာ ဆုေတာင္းေပါ႔။<br /><br />မွတ္ခ်က္ - အခုေရးထားတဲ့ အခ်က္ေတြက ဒလၿမိဳ႕ အျပင္ပန္းရပ္ကြက္ေတြက ျမင္ကြင္းေတြလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္. ။ ဟိုးအတြင္းပိုင္းေတာ္ေတာ္ က်တဲ့ ရပ္ကြက္ေလးေတြမွာဆို ဒီထက္ အဆမ်ားစြာ ပိုဆိုးတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြကို က်မ ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒလသူ လုပ္ေနၿပီး မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ ဒလနယ္ေျမေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနတာ သိလိုက္ရၿပီး ေရလာေဝရင္ေတာင္ ယူထားဖို႔ ေရထည့္စရာ မရွိတဲ႔ အိမ္ေထာင္စုေတြကို ေတြ႕ရတာ ရင္နာစရာ ..။ ျမန္မာျပည္မွာ ဒီလို အေျခအေနမ်ိဳးေတြ ရွိေနဆဲဆိုတာ ဘယ္သူေတြ သိေအာင္ လုပ္ရမလဲ စဥ္းစားစရာလည္း ေကာင္းသြားတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-7557268323257536751?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-73176536743459593702010-04-25T05:31:00.001-07:002010-04-25T05:31:34.731-07:00ခဏေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနလိုက္ဖို႔အေရးေတာင္<br />ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကား ဘာအတားအဆီးေတြ ရွိေနရျပန္သလဲ<br /><br />တစ္ဖက္သတ္ရွိေနတဲ့ သစၥာေတြနဲ႔ ငါကေတာ့ <br />အရူးတစ္ပိုင္းလား ႏွစ္ပိုင္းလားေတာင္ မသိေတာ့ဘူး<br /><br />ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြခ်ည္း ထုတ္ပုိးထားတယ္ မွတ္ၿပီး ေစ်းႀကီးႀကီး ေပးဝယ္လိုက္တာ<br />အဲဒီ အလြမ္းေတြက လက္ထဲေရာက္မွ ဇာတိျပတယ္<br /><br />ေန႔တိုင္း ညတိုင္း ျမင္ခ်င္လာတဲ့ထိ ေလာဘေတြ တက္လာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ<br />ဖုန္းႀကိဳးကတဆင့္ ျဖတ္ေျပးလာမယ့္ အားအင္ေလးေတာင္ မရခဲ့ျပန္ဘူး<br /><br />နင္ရွိတဲ့ အရပ္မွာ ငါရွိမေနႏိုင္တာကလည္း<br />ရင္ကို အခါခါ ေျခာက္လွန္႔တဲ့ က်ိန္စာ<br /><br />ေတာ္ပါၿပီကြယ္ ငါ့မလဲ အဲဒီစကားလံုးေတြနဲ႔ပဲ အလူးအလိမ့္ခံစားလို႔<br />နင္႔ကိုပဲ အားအားရွိ လြမ္းေနရ<br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကံၾကမၼာ သတ္မွတ္လိုက္ပံုမ်ား<br />မခြဲႏိုင္တဲ့ ငါကပဲ အျပန္လမ္းေတြမွာ ငိုယိုေစေတာ့တဲ့ေလ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-7317653674345959370?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-2242068658117799122010-04-10T06:00:00.000-07:002010-04-10T06:00:10.884-07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/S8B2MGBVcmI/AAAAAAAAAN0/bB7ViZvIst8/s1600/DSC08344.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/S8B2MGBVcmI/AAAAAAAAAN0/bB7ViZvIst8/s320/DSC08344.JPG" /></a></div><br /><br />အိပ္မက္လွလွေလးတစ္ခုရဖို႔ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳး ႀကိဳးစားလိုက္ရတယ္<br /><br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ အိပ္မက္ အပိုင္းအစေလးတစ္ခုကို<br /><br />သူ႔ လက္ထဲအေရာက္ ပို႔ႏိုင္ခဲ့တယ္<br /><br />တစ္ခုၿပီးတစ္ခု နီးကပ္လာတဲ့ မိုင္တိုင္ေတြနဲ႔ အတူ ရင္ေတြခုန္ ၾကည္ႏူးလို႔<br /><br />အဲဒီ ကာလမ်ိဳးဆို အျပန္ခရီးဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ မေတြးခ်င္တဲ့ စိတ္ကူးေပါ႔<br /><br />နီယြန္ မီးေရာင္ေတြ ေအာက္မွာ မနက္ခင္းက ေရာက္ခဲလွျပန္ေသး<br /><br />သူ႔မ်က္ဝန္းေတြထဲ ခိုနားခ်င္လွတဲ့ စိတ္ကလည္း ပူပူေလာင္ေလာင္နဲ႔<br /><br />ေမွ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ ၃ - ၄ နာရီေတြရယ္<br /><br />၁ဝ နာရီေလာက္ အတူရွိေနႏိုင္ဖုိ႔ ၁ဝ ႏွစ္ေလာက္ ေစာင့္ေနရသလိုပါပဲ<br /><br />ေနျခည္ ေရာင္စဥ္ျဖာ မနက္ခင္းေလး ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးအတိုင္း<br /><br />ကၽြန္မရဲ႕ ခ်စ္လွစြာေသာ ေနျခည္က<br /><br />ေရာင္စဥ္ျဖာ မနက္ခင္းေလးနဲ႔အတူ ေရာက္လာပါတယ္<br /><br />သူ႔ရဲ႕ တေႏြးတေထြး ေက်ာျပင္ေပၚ ပါးအပ္ရင္း ဘုရားတရားေတာင္ ေမ့ေနတဲ့အထိ<br /><br />အခ်ိန္ေတြကို ဆြဲရပ္ထား ပစ္လိုက္ခ်င္တာပါ<br /><br />အိပ္မက္တခ်ိဳ႕လာဖြင့္ျပတဲ့ ကၽြန္မကို တခါတေလ<br /><br />သူက ေခ်ာင္ပိတ္ေမးခြန္းေတြနဲ႔ တိုက္ခိုက္တတ္ေသး<br /><br />ငါ မင္းေရွ႕မွာ လာဒူးေထာက္တာပါ ေနျခည္ရယ္ လို႔<br /><br />သူ႔ မ်က္ႏွာကို တည့္တည့္ႀကည့္ၿပီး မေျပာရဲေသးသေရြ႕<br /><br />ေနညိဳခ်ိန္ေတြက ေၾကာက္စရာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေနတယ္<br /><br />သူ႔ ေက်ာျပင္မွာ မွီတြယ္ရင္း ခိုးက်မိတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကလည္း ေလသလပ္လို႔ ကုန္တာပါပဲ<br /><br />တစ္ခ်ိန္က် အားလံုး အေငြ႕ပ်ံ ေျခာက္ေသြ႕သြားမွာ ေသခ်ာေနတယ္ေလ<br /><br />အလာခရီးနဲ႔ အျပန္ခရီးဆိုတာ ၂၄ နာရီပဲ ျခားတာ မွန္ေပမဲ့<br /><br />ေကာင္းကင္ဘံုနဲ႔ ငရဲျပည္လို ကြာျခားလို႔<br /><br />အဲဒီ အျပန္ခရီးရဲ႕ အထီးက်န္မႈက ေျခာက္ျခားစရာအတိပဲကြယ္<br /><br />ေနာက္ေန႔ သူငယ္ခ်င္းက ေမးတယ္<br /><br />Good memory ပါပဲလို႔ ၿပံဳးၿပံဳးရယ္ရယ္ပဲ<br /><br />ကၽြန္မရဲ႕ တနဂၤေႏြ ခပ္ဆန္ဆန္ ေအပရယ္ အိပ္မက္ေလး အေၾကာင္း ေျပာျပလိုက္တယ္။ ။<br /><br /><br />7th April 2010 (Wed)<br />At home<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-224206865811779912?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-84848774802143150082010-04-04T20:50:00.000-07:002010-04-04T20:50:55.273-07:00အဲဒီေန႔ကို တစ္ေလာကလံုး ေကာင္းခ်ီးျပဳၾကပါ<br /><br />ခ်ီးေျမႇာက္မႈ အသံေတြနဲ႔ ေကာင္းကင္တခြင္လံုး လင္းလက္သြားပါေစ<br /><br />ေမတၱာဓာတ္ေတြနဲ႔ ျခယ္သထားတဲ့ အဲဒီ ၅ ရက္ေျမာက္ အခါဟာ<br /><br />ဒီကမၻာ ေလာကတစ္ခုလံုးမွာ ျပက္ထင္ ေတာက္ပမႈ အ႐ွိဆံုး ျဖစ္ပါေစ<br /><br />အဲဒီေန႔မ်ိဳးမွာ သူ႔ထံပါးကို ပူပင္ေသာကေတြ ျမဴတစ္မႈန္မွ် မခ်ဥ္းကပ္ရပါ<br /><br />အဲဒါ သူ႔အၿပံဳးေတြ အေတာက္ပဆံုး ျဖစ္ေနရမယ့္ ေန႔ …<br /><br />ဘုရားေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ေတြ တေပြ႕တပိုက္နဲ႔ ၾကည္ႏူးပီတိေတြ ျဖာဆင္းေနရမယ့္ေန႔<br /><br />ေအးၿငိမ္းမႈေတြနဲ႔ သာသာယာယာ ေတးဆိုရမယ့္ေန႔ ျဖစ္တယ္<br /><br />ဘလက္ဆင္း ေတးသံေတြ ေဝဆာေနတဲ့ အဲဒီ ၂၄ နာရီ မွာ<br /><br />သူ႔ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးဟာ နတ္သမီး ေတာင္ပံ ခတ္သံေတြ ေဝဆာလို႔<br /><br />ျဖဴျဖဴစင္စင္ ၿငိမ္းခ်မ္း ၾကည္လင္စြာနဲ႔ သူ႔ ထံပါး ခစားေနရမယ္<br /><br />မိခင္တစ္ဦးနဲ႔ ဖခင္တစ္ဦးတို႔ ေမတၱာသက္သက္ ပ်ိဳးခဲ့တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ သစ္ပင္ေလးတစ္ပင္<br /><br />အစြမ္းကုန္ ေဝဆာေနဖို႔ အမွတ္တရ အျဖစ္ဆံုး ဒီေန႔မွာ<br /><br />အဲဒီ သစ္ပင္ေလး သူဟာ တစ္ေလာကလံုးရဲ႕ အ႐ွင္သခင္ ျဖစ္တယ္<br /><br />အဲဒီေန႔ရဲ႕ အ႐ွင္သခင္ဟာ သူပဲ ျဖစ္လို႔<br /><br />စၾကာဝဠာတစ္ခုလံုးရဲ႕ ႐ွိသမွ်ေသာ ေပ်ာ္႐ႊင္ဖြယ္ ပီတိနဲ႔ ပ်ိဳျမစ္ လန္းဆန္းမႈ အေပါင္းဟာ<br /><br />သူ႔ ေျခရင္းထံ ယေန႔မွ ႏွစ္တစ္ရာတိုင္ေအာင္<br /><br />အၿမဲ ဝပ္တြား ခေညာင္းေနပါေစသား။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-8484877480214315008?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-15811573554026200632010-03-11T04:43:00.000-08:002010-03-11T04:43:04.831-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/S5ji_J7t60I/AAAAAAAAAM8/CP3ytWFpEVg/s1600-h/800px-Water_Fountain_Garden-01.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/S5ji_J7t60I/AAAAAAAAAM8/CP3ytWFpEVg/s320/800px-Water_Fountain_Garden-01.jpg" /></a></div><br />ေနျပည္ေတာ္ကို အလည္ေရာက္ခဲ႔တ႔ဲ အားလပ္ရက္ စေန တနဂၤေႏြ ခရီးမွာ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းေန႔ စေန႔ ေန႔မနက္မွာ ၂၀၀၈ ႏိုဝင္ဘာ ၁၉ က တစ္ေခါက္ ေရာက္ခဲ႔တဲ႔ တိရစၦာန္ဥယ်ာဥ္ကို ဒုတိယအႀကိမ္ အျဖစ္ သြားလည္ခဲ႔ပါတယ္။ တိရစၦာန္ ဥယ်ာဥ္အေၾကာင္းကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ အရင္ပို႔စ္တစ္ခု ျဖစ္တဲ့ <a href="http://123kalyar.wordpress.com/2009/03/09/some-photos-from-nay-pyi-taw-zoological-garden/">ေနျပည္ေတာ္ တစ္ရက္တာခရီး</a> မွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ေရးၿပီးၿပီမို႔ ဒီတစ္ခါ ထပ္ေရးခ်င္တာက ျပန္ကာနီး အပန္းေျဖေရာက္ရွိခဲ႔တဲ့ ေရပန္းဥယ်ာဥ္အေၾကာင္းပါ။<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/S5jjbWCjRnI/AAAAAAAAANE/h67nH44Spco/s1600-h/DSC00870+copy.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/S5jjbWCjRnI/AAAAAAAAANE/h67nH44Spco/s320/DSC00870+copy.jpg" /></a></div><br />အဲဒီ ေရပန္းဥယ်ာဥ္က ေနျပည္ေတာ္ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမ အနီးေလးမွာ ရွိၿပီး ေဘာဂသီရိကားဝင္းနဲ႔ဆို ဆိုင္ကယ္နဲ႔ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ ေမာင္းရပါတယ္။ ဥယ်ာဥ္ဝင္ေၾကးက လူတစ္ေယာက္ ၂ဝဝ က်ပ္နဲ႔ ဆိုင္ကယ္ဝင္ေၾကး တစ္စီးကို ၁ဝဝ က်ပ္ပဲ ေပးရလို႔ အေတာ္ေလး သက္သာတဲ႔ ႏႈန္းထားလို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/S5jjmGvic-I/AAAAAAAAANM/feL5Rv-rw8s/s1600-h/DSC00881+copy.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/S5jjmGvic-I/AAAAAAAAANM/feL5Rv-rw8s/s320/DSC00881+copy.jpg" /></a></div><br />အတြင္းမွာက ေက်ာက္စီလမ္းေလးေတြ၊ စိမ္းလန္းတဲ႔ ျမက္ခင္းေတြ၊ ပန္းပြင့္ လန္းလန္းလတ္လတ္ေတြနဲ႔ တကယ္ စိတ္လက္ အပန္းေျပစရာ ေနရာေလးပါ။ ပိတ္ရက္မို႔လား မသိ၊ တဖြဲဖြဲ လာလိုက္တဲ႔ အပန္းေျဖ ျပည္သူေတြကလည္း မနည္းလွ။ အားလံုး ၿပံဳးေပ်ာ္ၾကည္ႏူးေနတာ ျမင္ရေတာ့ ကၽြန္မလည္း အလိုလို ေပ်ာ္လာတယ္။<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/S5jj25JDSSI/AAAAAAAAANU/TQ8WVdmQHsE/s1600-h/DSC00892+copy.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/S5jj25JDSSI/AAAAAAAAANU/TQ8WVdmQHsE/s320/DSC00892+copy.jpg" /></a></div><br />ေရတံခြန္ကို ခ်စ္တဲ႔ ကၽြန္မတို႔လို ျပည္သူေတြ အတြက္ လွ်ပ္စစ္အားနဲ႔ ဖန္တီးေပးထားတဲ့ ေရတံခြန္ေလးကလည္း အထဲထိ ဝင္ႏိုင္တဲ႔ ဂူေပါက္လမ္း စုိထိုင္းထိုင္းေလးနဲ႔မို႔ ေအးစိမ္႔ ၾကည္ႏူးဖြယ္ ခံစားမႈ အသစ္တမ်ိဳး ရေစပါတယ္။ ေဒသခံေတြေရာ၊ အနယ္နယ္က ကၽြန္မတို႔လို အလည္လာသူေတြပါ စိတ္ေအးလက္ေအး အပန္းေျပေစေအာင္ လုပ္ေပးထားတဲ႔ ေရကန္ႀကီးကလည္း တေမွ်ာ္တေခၚနဲ႔ ။ ေရတံခြန္ အေသးစားေလးေတြၾကားမွာလည္း လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ေသးတယ္။<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/S5jkjwtDhKI/AAAAAAAAANc/SPliqfHzxQk/s1600-h/DSC00940+copy.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/S5jkjwtDhKI/AAAAAAAAANc/SPliqfHzxQk/s320/DSC00940+copy.jpg" /></a></div><br />ေရကန္ထဲ ေရကစားရင္း ေမာလာရင္ တစ္ခုခု စားဖို႔ ေသာက္ဖို႔ အသင့္ရႏိုင္တဲ့ ဆိုင္ေလးေတြလည္း အဆင္သင့္ဆိုေတာ႔ အားလံုး အဆင္ကို ေျပလို႔ေပါ႔။ ေရကန္နားက ေက်ာက္စီလမ္းကေန ေရပန္းဥယ်ာဥ္ရဲ႕ အဓိက ေနရာ ျဖစ္တဲ႔ ေရပန္းရင္ျပင္ကို သြားဖို႔ ႀကိဳးတံတားေလးကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ရပါတယ္။ ႀကိဳးတံတားေတြ ေလွ်ာက္ရတာ ေၾကာက္တတ္တဲ႔ ကၽြန္မေတာင္ အဲဒီ ႀကိဳးတံတားကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္ရႊင္ ျဖတ္ေလွ်ာက္ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ ျဖတ္ၿပီး ေရပန္းရင္ျပင္ကို ေရာက္ေတာ႔ ေရပန္းကကြက္ေတြ ၾကားမွာ ျမဴးျမဴးႂကြႂကြ သံစဥ္ေတြနဲ႔အတူ စိတ္ေတြ ေပါ႔ပါးသြားလိုက္တာ။<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/S5jk6hkpGwI/AAAAAAAAANk/b-ByvKEjLaE/s1600-h/800px-Water_Fountain_Garden-02.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/S5jk6hkpGwI/AAAAAAAAANk/b-ByvKEjLaE/s320/800px-Water_Fountain_Garden-02.jpg" /></a></div><br />ၿပီးေတာ့ လိုက္ပို႔တဲ႔ ေနျပည္ေတာ္သား မိတ္ေဆြ ေျပာေျပာေနတဲ႔ ေရပန္း႐ုပ္႐ွင္ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိေသးတဲ႔ ကၽြန္မအတြက္ ေရပန္းေတြ အားလံုး စုေပါင္းၿပီး Projector Screen ႀကီးလို ျဖစ္သြားတဲ့ အခ်ိန္ - အံ႔ဩမႈ လန္းဆန္းမႈေတြနဲ႔ ျမဴးႂကြတဲ႔ ေတးသီခ်င္းေတြကို ေရပန္းကားခ်ပ္ႀကီးေပၚမွာ ရင္သပ္႐ႈေမာ ၾကည့္႐ႈခဲ႔ရတယ္။ ေခတ္ေနာက္က်တယ္ပဲ ေျပာေျပာ ဒါမ်ိဳးက ဒါပထမဆံုး ေတြ႕ဖူးတာပါ။ ဒါေပမဲ႔ ေရာက္ျဖစ္ေအာင္ လိုက္ပို႔တဲ႔ မိတ္ေဆြကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း မေျပာရေသးဘူး။<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/S5jlJtWaJ3I/AAAAAAAAANs/i3LLj_OUQ-4/s1600-h/DSC00951+copy.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/S5jlJtWaJ3I/AAAAAAAAANs/i3LLj_OUQ-4/s320/DSC00951+copy.jpg" /></a></div><br />ဘာပဲ ေျပာေျပာ အဲဒီ ေရပန္းဥယ်ာဥ္ရဲ႕ ဆန္းျပား ေခတ္မီ အပန္းေျပစရာ အေငြ႕အသက္နဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ရန္ကုန္အျပန္ခရီးဟာ လန္းဆန္းခဲ႔ရတာ အမွန္ပါပဲ။ ေနျပည္ေတာ္ လမ္းမက်ယ္ေတြကို လြမ္းက်န္ခဲ႔ရတာပဲ ရွိပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-1581157355402620063?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-30557314376188380082010-03-10T01:48:00.000-08:002010-03-10T01:48:02.039-08:00ျမဴပါးပါး ဖုန္ပါးပါး ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမ်ားမ်ား ..<br /><br />အဲဒီညကိုက အလိုလို ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္စရာ ေကာင္းေနတာ <br /><br />အခန္းျပင္မွာ လက္ျဖာေနတဲ႔ နီယြန္ ေရာင္စဥ္ေတြထဲ<br /><br />ခ်စ္သူရဲ႕ ရနံ႔က ပါးလ် ည့ံသက္စြာ ကပ္ညိလို႔<br /><br />တစ္ေန႔လံုး မက္ခဲ႔ရတဲ႔ အိပ္မက္ထဲ တြယ္ၿငိ ေပ်ာ္ဝင္<br /><br />လွလိုက္တဲ႔ ေနေရာင္ျဖာ ေန႔ခင္းေလးရယ္..<br /><br />ၾကည္ႏူး .. သာယာ .. ရီေဝ .. ယစ္မူး ..႐ွတ<br /><br />ေသာင္းေျခာက္ေထာင္မက ခံစားမႈေတြၾကားက<br /><br />ေမတၱာ အလႊာပါးပါးေလးနဲ႔ သူ႔ပခံုးကို ၿခံဳသိုင္းထားလိုက္တယ္<br /><br />အနားမွာ ဘာမွ မ႐ွိေတာ႔သလို .. ဘာမွ မၾကားႏုိင္ေတာ႔သလို ..<br /><br />ခဏေလးေပါင္းမ်ားစြာ ဆြံ႕အ .. တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္ခဲ႔ရေသး<br /><br />ဒီလို ေမွာ္ဆန္တဲ႔ စကၠန္႔ေတြက လက္ခ်ိဳးေရလို႔လည္း ရပါရဲ႕<br /><br />ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ဖြဲ႕ဖြဲ႕ဆိုဆို စကားလံုးေတြနဲ႔ အလြမ္းက တထိုင္တည္း လွပသြားပါေရာ<br /><br />တကယ္ကို လြယ္လြယ္ကူကူ ယံုၾကည္လိုက္စရာ မေကာင္းတဲ႔ ပစၥဳပၸန္မွာ <br /><br />ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ႔ စကားကို မင္းနဲ႔က်မွ အထပ္ထပ္ ေျပာျပခ်င္ေနေသးတယ္<br /><br />အခုလည္း ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ဖတ္စာအုပ္ထဲ အဲဒီ ပစၥဳပၸန္က လိမ္႔လဲ႔က်<br /><br />တထိန္ထိန္ နီယြန္ မီးေရာင္ၾကားမွာ "ခ်စ္သူနားမွာ" ဆိုတဲ႔ သီခ်င္းေလးကို ညည္းဆိုရင္း<br /><br />ဘဝဆိုတာ ေနေပ်ာ္စရာ ျဖစ္ေနျပန္တယ္<br /><br />ဘာမွ မလိုဘူး<br /><br />သူ႔ရယ္သံေလး အ႐ွင္လတ္လတ္ ၾကားေနရရင္ ..<br /><br />သူ႔ အၿပံဳးေလး အခ်ိန္မဆိုင္း ေတြ႕ေနရရင္ ..<br /><br />ကမၻာႀကီးကိုက ေနေပ်ာ္စရာ ျဖစ္ေနတာ ခက္တယ္ ။။။။။။။။<br /><br />6th March 2010 <br />10:00 pm (NPT)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-3055731437618838008?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-28437716427344834722010-02-28T23:16:00.000-08:002010-02-28T23:16:05.047-08:00ငါက<br />လမင္းႀကီးပဲျမင္လို႔…<br />မရိပ္မသိမ္းႏိုင္အသက္ရွဳသံေတြနဲ႔<br />ညအေသေတြြထဲေမ်ာပါ<br />သက္ျပင္းလည္းခ်ရျပန္ၿပီ။<br /><br />ေမာ္ဖူးစရာမ်က္၀န္းေတြကလည္းေ၀းနဲ႔<br />ညေတြေသတာမဆန္းဘူး။<br /><br />ၿပိဳးကနဲျပက္ကနဲ…<br />မ်က္စိေတြက်ိန္းလိုက္ရတာ<br />သူ႔စကားတစ္ခြန္းကိုအမွတ္ရလိုက္တဲ႔ခဏ<br />``သူ႕မ်က္၀န္းေလးေနရီရီ<br />မၾကာခင္ေျပာခြင္႔ရေတာ႔မည္´´ တဲ႔<br />……………..<br /><br />အဲဒီလိုနဲ႔ငါ႔မွာ<br />ေပ်ာ္လိုက္ဖို႔အေရးေတာင္<br />ဘာကိုအားနာမိမွန္းမသိ<br />အူေၾကာင္ေၾကာင္။<br /><br />မိုးေတြလည္းရြာခဲ႔ျပီးျပီ<br />ခုငါတို႔ၿမိဳ႕ေလးမွာ<br />ျမဴေတြဆိုင္းေနတယ္။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-2843771642734483472?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-14364237956595059472010-02-27T01:04:00.001-08:002010-02-28T22:53:37.149-08:00လူေတြ ႐ွင္သန္ေနထိုင္ရတဲ႔ ေလာကႀကီးမွာ ပူေလာင္ ရွတစရာ ျပင္းျပတဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြက အမ်ားသားပါ။ ဥပမာ - ႐ံုးသူ ႐ံုးသားေတြက တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ရံုးကို အခ်ိန္မီမေရာက္မွာ ပူရ၊ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြက အိမ္စာ မလုပ္လို႔ ဆရာ ဆူမွာ ေတြးၿပီး ပူရ၊ ကိုယ္ပိုင္ကား မစီးႏိုင္တဲ႔ သူေတြက ဘတ္စ္ကား မမီမွာ စိုးလို႔ ပူရ၊ မီရင္ေတာင္ ထိုင္စရာ ထိုင္ခံုေလးမွ ရပါ႔မလားလို႔ ေတြးပူရ၊ ကိုယ္ပိုင္ကား စီးႏိုင္သူေတြက်ေတာ႔လည္း ကားပါကင္ရပါ႔မလား၊ ရရင္ေတာင္ ေနရာေကာင္းေလး ဟုတ္ပါ႔မလားလို႔ ပူပင္ရ ဆိုတဲ႔ ကိစၥေတြက စလို႔ ကိုယ္႔မိသားစုဝင္ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္ သိပ္ခ်စ္တဲ႔သူ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ဆံုး႐ံႈးလိုက္ရလို႔ ပူေလာင္ရ၊ ကိုယ္တိုင္ ေသျခင္းတရားနဲ႔ ႀကံဳရေတာ႔မယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာ သိထားရလို႔ ပူေလာင္ရ၊ အဲဒီလို ပူပင္ေသာကေတြနဲ႔ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ လံုးပမ္း ေနထိုင္ေနရတာ။<br />အဲဒီ ပူပင္ေသာကေတြကို တစ္ခုခ်င္းစီသာ လိုက္ၿပီး ေဖာ္ျပေနရမယ္ဆိုရင္ စြယ္စံုက်မ္းႀကီး က်မ္းငယ္ အေစာင္ေစာင္နဲ႔ေတာင္ ၿပီးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီလို ခံစားမႈ၊ ပူေလာင္မႈေတြေၾကာင့္ ေသာကမ်ိဳးစံု ျဖစ္ရတယ္။ ေသာကေတြက သတိတရား မရွိႏိုင္ရင္ စိတ္ထဲ ေလာင္တယ္။ ဖြဲမီးလို တေျမ့ေျမ့ ေလာင္တာမ်ိဳးလည္း ရွိတယ္။ မီးေတာက္ကို ေလာင္စာဆီ ဖ်န္းလိုက္သလို ဟုန္းခနဲ ေလာင္တာမ်ိဳးလည္း ရွိတယ္။ ခဏေလး ေလာင္လိုက္တာ၊ ရက္ရွည္ ႏွစ္ရွည္ ေလာင္ေနတာ စသျဖင့္ ေသာက အႀကီးအငယ္ အလိုက္ ေလာင္နည္းေပါင္းစံု ေလာင္ၾကတာေပါ႔။ <br />ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေသာက ျဖစ္လာၿပီ ဆိုတာနဲ႔ လူက ပံုမွန္ေနထိုင္ေနက် သမားရိုးက် ဘဝပံုစံထဲမွာ ဟန္မပ်က္ ေနေနရရင္ေတာင္ ရင္ထဲမွာ အပူလံုးႂကြေနေတာ့ မ်က္ႏွာသြင္ျပင္က ေသာက ကင္းတုန္းကေလာက္ေတာ႔ ၾကည္လင္ ဝင္းပ မေနမွာ ေသခ်ာတာေပါ႔။<br />အဲဒီလို အေျခအေနမ်ိဳးဆို ကၽြန္မတို႔မွာ ေရြးခ်ယ္စရာ ႏွစ္မ်ိဳး ရွိတယ္။ အဲဒီ ေသာကကို ေမြးျမဴမလား၊ သတ္ပစ္မလား၊ ေသာကကို ေမြးျမဴတဲ႔သူဆိုတာ အဲဒီ ေသာကနဲ႔ ဖက္တြယ္ေနထိုင္သူ၊ ေသာကကို မႀကီးႀကီးေအာင္ အဖန္တလဲလဲ ေတြးေတာ ပူေလာင္ ေတြေဝေနတာ။ ေသာကကို သတ္ပစ္တယ္ဆိုတာကေတာ႔ အရင္ဆံုး အဲဒီေသာကကို တည့္တည့္ၾကည့္ၿပီး အေျဖတစ္ခု ထြက္ေအာင္ ႀကိဳးစားျခင္းပါ။ တစ္ခုရွိတာက အဲဒီ အေျဖဟာ အေပါင္းလကၡဏာ ေဆာင္ေနရပါမယ္။ ေသာကက အျမစ္ျပတ္သြားရပါမယ္။ ေနာက္ေသာက အသစ္ေတြလည္း ပြားမက်န္ခဲ႔ရပါဘူး။<br />မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ႔ ကၽြန္မတို႔လို တရားဘက္မွာ ပါရမီနည္းေသးသူေတြ၊ စိတ္ဓာတ္ အင္အား နည္းပါးေသးသူေတြက ေသာကကို မသိလိုက္ မသိဘာသာ ေမြးျမဴထားမိတတ္သြား ၾကတယ္။ တစ္ခါတေလ ေသာကဆိုတာ မရွိရင္ေတာင္ ပ်င္းေနသလို ခံစားမိတတ္ၾကေသး။ အဲဒီလို အခါမ်ိဳးဆို စိတ္ကေလး ေအးခ်မ္းေနတာကို ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီးနဲ႔ နီးစပ္ရာ ေသာကတစ္ခုခုကို ဆဲြယူ ေမြးျမဴမိတတ္ၾကတယ္။ အခ်ိန္တန္လို႔ အိမ္ျပန္လာမယ့္သူကို အိမ္ကေန ထိုင္စိတ္ပူၿပီး ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္ေတြး၊ ေသာကေတြ ပြားေနလိုက္တာ၊ ကိုယ့္အိတ္ထဲက ပိုက္ဆံေတြကို ဘယ္သူမ်ား ခိုးဝွက္သြားမလဲ၊ လုယူသြားမလဲ၊ ခါးပိုက္ႏႈိက္ခံရေတာ႔မလား ဆိုၿပီး ပိုက္ဆံအိတ္ႀကီး ဖင္ခုထိုင္ၿပီး ေသာကပြားေရာက္ေနရတာ၊ အဲဒါမ်ိဳးေတြေပါ႔။ <br />အဲဒါက မလိုအပ္တဲ႔ ေသာကေတြရဲ႕ ႀကိဳးကိုင္ျခင္း ခံရတဲ႔ သေဘာပါ။ တကယ္တမ္းက အနတၱဆုိတဲ႔ သေဘာေၾကာင့္ ကိုယ္တိုင္ ဘာကိုမွ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ေလာကႀကီးကို မျပဳျပင္ႏိုင္ပါဘူး။ ျဖစ္လာမယ့္ ကံကိုေရွာင္လႊဲလို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ဒါေတြက မလိုအပ္တဲ႔ ေသာကေတြလို႔ ေျပာလို႔ရတာေပါ႔။ ကိုယ္ဟာ ကံၾကမၼာကို ျပဳျပင္ဖန္တီးႏိုင္စြမ္း မ႐ွိဘူး၊ ဒါေပမဲ႔ ႀကံဳလာမယ့္ ကံၾကမၼာကိုေတာ႔ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ရင္ဆိုင္မယ္လို႔ပဲ အနည္းဆံုးေတြးထားလိုက္ရင္ ရပါၿပီ။ အဆိုးေတြခ်ည္း ေတြးေနလို႔လည္း မဟုတ္ေသးသလို အေကာင္းေတြခ်ည္း စဥ္းစားေနလို႔လည္း ေမွ်ာ္လင့္တာေတြက ျဖစ္ခဲပါဘိနဲ႔။ အဆိုးေတြ ႀကံဳရခ်ိန္မွာ ႀကိဳမျပင္ထားမိေတာ႔ စိတ္ႏွလံုးကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ထိတတ္လို႔ပါ။ အဓိကကေတာ႔ စိတ္ထားတတ္ဖို႔ရယ္။ မလိုအပ္တဲ႔ ေသာကေတြ မလာႏိုင္ေအာင္ ကိုယ္႔စိတ္ကို ကိုယ္ အၿမဲသိေနဖို႔ရယ္ပါပဲ။ <br />မလိုအပ္တဲ႔ ေသာကေတြေၾကာင့္ လူကို ေလာင္မီးက်ေစပါတယ္။ အဲဒီေတာ႔ ေသာကအပူ ေတြက အတြင္းဘဝင္မွာ ေလာင္ခ်င္တိုင္းေလာင္လို႔ လူရဲ႕ ရုပ္ဆင္းအဂၤါကိုပါ ေမွးမိွန္ ထိခိုက္ေစတယ္။ ေသာကမ်ားတဲ႔ သူေတြမွာ ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ အတြင္းေတေဇာဓာတ္ မ်ားလာလို႔ ဆံပင္ျဖဴလြယ္တာ၊ အသားအေရ ေလ်ာ့ရဲလြယ္တာ၊ အိုမင္းလြယ္တာ၊ စတဲ႔ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာေတြလည္း အမ်ားႀကီး ထိခိုက္ ပ်က္စီးရတယ္။ <br />အဲဒီေတာ႔ မလိုအပ္တဲ႔ ေသာကေတြေရာ၊ လိုအပ္တဲ႔ ေသာကေတြေရာ ကိုယ့္စိတ္ထဲ ၾကာၾကာမေနႏိုင္ေအာင္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ႀကိဳးစားရမွာေပါ့။ စိတ္ေသာကကို ေျဖေဖ်ာက္ဖို႔က အစပိုင္းမွာ ခက္ခဲႏိုင္ေပမဲ႔ ေနာက္ပိုင္းအသားက်သြားရင္ေတာ႔ ေသာကေလး ျဖစ္ခ်င္လာတာနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ ကိုက္ညီတဲ႔ စိတ္ထြက္ေပါက္ဆီ အလိုလို သြားမိလ်က္သား ျဖစ္လာမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ <br />အဲဒီ စိတ္ထြက္ေပါက္က လူငယ္ေတြအဖို႔ဆို အလြယ္တကူ သီခ်င္းေအာ္ဆိုလိုက္တာ၊ ဂစ္တာတီးပစ္လိုက္တာ၊ အားကစား တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ လုပ္ပစ္လိုက္တာ စတာေတြအျပင္ Window Shopping ထြက္လိုက္တာတို႔၊ ေသာကနဲ႔ လံုးဝမသက္ဆိုင္တ႔ဲ တစ္ေနရာရာမွာ လူမႈေရးကိစၥတစ္ခုခုကို ထဲထဲဝင္ဝင္ ပါဝင္လိုက္တာတို႔၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဝိုင္းဖြဲ႕စကားေျပာလိုက္တာတို႔ကလည္း ေသာကကို လမ္းလႊဲေပးႏိုင္တဲ႔ အရာေတြပါ။ <br />လူႀကီးေတြကေတာ႔ ေသာကကို ေ႐ွာင္လႊဲဖို႔၊ သတ္ပစ္ဖို႔ တရားဓမၼကို ပိုၿပီး အားကိုးတတ္ၾကတယ္။ စိတ္ထဲ ပူပန္စရာ တစ္ခုခု ႐ွိခ်င္လာတာနဲ႔ ပုတီးေကာက္စိတ္လိုက္တာမ်ိဳး၊ တရားစာေလး ရြတ္ဖတ္ေနလိုက္တာမ်ိဳး၊ ေနာက္ဆံုး ေမတၱာပို႔ေနတာမ်ိဳးေတြ လုပ္ၿပီး စိတ္ထြက္ေပါက္ (တစ္နည္းအားျဖင့္) စိတ္သက္သာရာ ႐ွာတတ္ပါတယ္။ တျခား ဘာသာဝင္ေတြအေနနဲ႔လည္း လူႀကီးေတြက လူငယ္ေတြထက္ ဘာသာတရားကို ပိုၿပီး ထြက္ေပါက္ျပဳ တတ္ၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။<br />အဲဒါက ေသာကျဖစ္လာရင္ ကုသတဲ႔ နည္းလမ္းတခ်ိဳ႕ေပါ႔။ ကာကြယ္တာဟာ ကုသတာထက္ ပိုထိေရာက္တယ္ ဆိုတဲ႔ စကားအရ အဲဒီေသာကကို ကိုယ့္စိတ္ထဲ မလာႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳတင္ ကာကြယ္ထားလို႔လည္း ရပါတယ္။ ပိုလံုၿခံဳစိတ္ခ်ရတာေပါ႔။ ကိုယ့္စိတ္ကို အၿမဲရွင္းေနေအာင္ ထားတာ ျဖစ္ၿပီး အၿမဲမ်က္ျခည္မျပတ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနတာမ်ိဳးပါ။ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္အၿမဲမျပတ္ ၾကည့္ေနႏိုင္ရင္ ကိုယ့္စိတ္အေၾကာင္း ကိုယ္သိလာႏိုင္မယ္။ ကိုယ့္စိတ္က အားနည္းခ်က္ တစ္စံုတစ္ရာ ျဖစ္သြားရင္လည္း ခ်က္ခ်င္းသိမယ္။ ခ်က္ခ်င္းသိေတာ႔ ခ်က္ခ်င္း ျပင္ဆင္ႏိုင္မယ္။ ကိုယ့္စိတ္ထဲ ျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြကို မၾကာမၾကာ ဆန္းစစ္ႏုိင္ေလ ေကာင္းေလပါပဲ။ အဲဒါမွ ျပင္စရာ ရွိတာျပင္ဆင္၊ ကာကြယ္စရာ ရွိတာ ကာကြယ္လို႔ ရမယ္ေလ။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ထဲ ပူေလာင္ေသာကေတြက ဝင္ခ်င္တိုင္းဝင္လို႔ ႀကီးျပင္းလာၾကဦးမယ္။ ကာကြယ္ေရး အေစာင့္တပ္ေတြ မရွိတဲ႔ ခံတပ္ထဲ ရန္သူေတြ ဝင္ႏိုင္ ဖ်က္ဆီးႏိုင္သလိုေပါ႔။<br />ေနာက္တစ္ခုက စိတ္ကို ေရာက္ခ်င္ရာေရာက္ ေပေတေလလြင့္ေနေအာင္ လႊတ္မထားဘဲ အလုပ္ထဲမွာ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေမတၱာသုတ္လို ဘုရား႐ွိခိုး တစ္မ်ိဳးမ်ဳိးထဲမွာျဖစ္ျဖစ္ ႏွစ္ျမႇဳပ္ထားတာလည္း မလိုအပ္တဲ႔ေသာကေတြ ေဝးသြားႏိုင္ပါတယ္။ တစ္ခုေတာ႔ရွိတယ္။ ဘယ္အရာမွ အလြန္အကၽြံ ျဖစ္တာ မေကာင္းတဲ႔အတြက္ အလုပ္ကို တအားဖိစီးသြားေအာင္ေတာ႔ မလုပ္မိေစနဲ႔ေပါ႔။ Relax ဆိုတာ ေန႔တိုင္း ရွိရမယ္ေလ။ အလုပ္ေသာကေတြ ဖိစီးခ်င္လာၿပီဆိုရင္ သီခ်င္းတစ္ပိုဒ္ေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ေအာ္ဆိုပစ္လိုက္ဖို႔လည္း ဝန္မေလးပါနဲ႔။ ၿပီးေတာ႔ စိတ္ေသာကေတြ ေရာက္လာခ်ိန္မွာ ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔ ကေလးငယ္ေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ စိတ္ပါလက္ပါ စကားေျပာလိုက္ျခင္းဟာလည္း ထိေရာက္တဲ႔ ေသာကေျဖေဖ်ာက္နည္းပါ။ ကေလးက စကားေျပာတတ္စ အရြယ္၊ တီတီတာတာ ေလွ်ာက္ေျပာ တတ္တဲ႔ အရြယ္ေလးဆို ပိုေကာင္းတာေပါ႔။ <br />အဓိကကေတာ႔ ကိုယ့္စိတ္ကေလး ဘာေတြေတြးေနလဲ၊ ဘယ္ေတြေရာက္သြားျပန္ၿပီလဲ စတာေတြကို မျပတ္ၾကည့္ေနတာက သိပ္ကိုထိေရာက္တဲ႔ ေသာက ေျဖေဖ်ာက္နည္းပါ။ ဘာသာေရးေတာ႔ ဆန္ရင္ ဆန္ေနပါလိမ္႔မယ္။ ဒါေပမဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကို လႊတ္မေပးဘဲ ေစာင့္ၾကည့္ထားတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးကလည္း ဘယ္ဘာသာဝင္မဆို လုပ္လို႔ ျဖစ္တဲ႔ ကိစၥပါ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ထဲ ပူပင္ေလာင္ျမိဳက္တဲ႔ ေသာကေတြ ေျပသြား၊ ပ်က္သြားဖို႔က အဓိကမဟုတ္လား။ အဲဒီေတာ႔ ေသာကေတြ အေဝးေရာက္သထက္ေရာက္ေအာင္ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ႀကိဳးစားၿပီး ဘဝကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ ေနထိုင္လိုက္ရေအာင္ေပါ႔။<br /><br />23rd Feb 2010 (Tue)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-1436423795659505947?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-35746346860309288362010-02-18T21:10:00.000-08:002010-02-28T22:52:33.237-08:0018th February 2010<br />ငါ႔ရဲ႕ ခ်စ္လွစြာေသာ နီယြန္မီးေလးေရ…<br /><br />မနက္ျဖန္ကို ေမွ်ာ္ေနမိျပန္ၿပီကြယ္<br /><br />ငါ အသင့္ျပင္ထားပါတယ္<br /><br />ေပ်ာ္႐ႊင္လိုက္ဖို႔ .. ဝမ္းနည္းလိုက္ဖို႔ .. ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားလိုက္ဖို႔ စတာေတြ ..။<br /><br />ဒီ ရင္ဘတ္ထဲက ေနရာလြတ္တစ္ခုနဲ႔ မင္းကို မညႇာမတာ လြမ္းေနတတ္တာပဲ ႐ွိတယ္<br /><br />တကယ္ဆို ငါ႔အခ်စ္ဆိုတာေရာ နည္းလမ္းတက် ျဖစ္ခဲ့လို႔လား<br /><br />မနက္ခင္းတစ္ခုကို တစ္ဖတ္သတ္ ဖန္တီးပစ္ခဲ႔တဲ႔ အခ်စ္<br /><br />မရဏဖြားမွန္း သိသိနဲဲ႔ ေျခစံုပစ္ ရင္ခုန္လိုက္တဲ႔ အခ်စ္<br /><br />ေရာင္စဥ္ျဖာ ေနျခည္ေအာက္မွာ တေႏြးတေထြး ခိုလႈံလိုက္တဲ႔ အခ်စ္<br /><br />အခ်စ္ … အခ်စ္ … အခ်စ္ .. အဲဒါေတြပဲ ထပ္ကာထပ္ကာ ႐ြတ္ဆို<br /><br />အဲဒီအခ်ိန္ ခ်စ္လွစြာေသာ နီယြန္မီးေလးကေတာ႔ အိပ္ေမာက်ေနေပါ့<br /><br />ခုလည္း တစ္ေျမ တစ္ေရတည္းဆိုတ႔ဲ အေတြးလွလွေလးနဲ႔ ရင္ေတြခုန္လို႔<br /><br />မေန႔ညကလည္း အိပ္မေပ်ာ္ပါဘူး နီယြန္ေလးရယ္<br /><br />မင္း ရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ေဒသေလး ျဖစ္ခ်င္တဲ႔ ေလာဘစိတ္ ပါးပါးေလးကလည္း <br /><br />ဒီေန႔မွ ၿငိမ္သက္စျပဳလာတယ္<br /><br />အနားမွာ မင္း ႐ွိေနရင္ ရၿပီေပါ႔<br /><br />ေလာကႀကီးကိုလည္း အလိုလို ေက်းဇူးေတြတင္ေနမိ<br /><br />မင္း ေဘးနားက တစ္စကၠန္႔ကို ရဖို႔ ဘာကို စိန္ေခၚရမလဲ ေျပာ<br /><br />တာဝန္ၾကားက တစ္ခါတေလ လွမ္း သတိရေပးရင္ေတာင္ တစ္ဘဝစာ ေနေပ်ာ္လိုက္တဲ႔ သူက ငါ။<br /><br />ဒီေန႔လည္း ေနရင္းထိုင္ရင္းကို တုန္လႈပ္ေနတယ္ <br /><br />အဲဒီ ဖုန္းေခၚသံေၾကာင့္ ေျပာပါတယ္<br /><br />ရင္ဘတ္ထဲက ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြက မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ …<br /><br />အခ်စ္အတြက္ အႀကိမ္ႀကိမ္ အဖန္ဖန္ ေမြးဖြားရင္း ေနသားေတာင္ က်ခ်င္လာျပန္တယ္<br /><br />တခါတေလေတာ႔လည္း ငါ႔ ဘဝထဲ မေခၚခ်င္ဘူး နီယြန္ေလးရယ္<br /><br />ငါက မလင္းမခ်င္း ရွင္သန္ရတဲ႔ ည အေမွာင္လမ္း<br /><br />အလင္းေရာင္ကို အၿမဲ ေျပးလႊား လိုက္႐ွာရင္း နက္သထက္ နက္လာတဲ႔ ည<br /><br />ဘာပဲ ေျပာေျပာ ေမွာင္ေနတာေတာ႔ ေသခ်ာတယ္ေလ<br /><br />မင္းက ငါ႔ နီယြန္အလင္း … ငါ႔ရဲ႕ မနက္ခင္း ေနျခည္ … ငါ႔ရဲ႕ လမ္းျပၾကယ္<br /><br />အလင္းတကာ႔ အလင္းမွာ အလွဆံုး ျခယ္သထားတဲ႔ အလင္းေရာင္<br /><br />ကဲ .. ေလာကႀကီး ဘယ္ေလာက္ ေက်းဇူးတင္စရာ ေကာင္းလိုက္လဲ <br /><br />ငါ႔အတြက္ မင္းကို သူ ဖန္ဆင္းေပးထားတယ္ေလ<br /><br />ခ်စ္လွစြာေသာ နီယြန္ေလးေရ<br /><br />ဘာလိုလိုနဲ႔ ႏွစ္ကာလေတြေတာင္ ငါတို႔ ျပကၡဒိန္ေပၚ ေရာက္လာေပါ႔<br /><br />မင္း ဘဝကို မွန္းဆၾကည့္လို႔ ရေနလ်က္နဲ႔ <br /><br />ငါက မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ အ႐ူးတစ္ပိုင္း ေမွ်ာ္ေတာ္ေဇာနဲ႔ ေမာေနျပန္ေသးတာ<br /><br />ခပ္ေဝးေဝးက ကဗ်ာ တစ္ပိုင္းတစ္စက အခ်ိန္မေ႐ြး အသက္ဝင္ ႐ွင္သန္ေနရင္း <br /><br />ငါ႔ ရင္ဘတ္ထဲ တစ္သက္စာ ကိန္းေအာင္းလို႔ အမွတ္ရေနစရာ သစ္ပင္ငယ္တစ္ခုလို<br /><br />အာရံုမွာ အခါခါ ေႂကြက် ပ်က္စီးရင္း အခါခါလည္း သီးပြင့္ခဲ႔ပါတယ္။<br /><br />ခ်စ္စြာေသာ နီယြန္ေရ…<br /><br />မင္း ႐ွိေနတာ သိေနရလိ႔ု ငါ႔ရဲ႕ ေန႔ေလးတစ္ေန႔ဟာ သည္းထိတ္ရင္ဖိုနဲ႔ လွပလို႔<br /><br />တယ္လီဖုန္းေလး ျမည္သံ ၾကားလိုက္ရရင္ <br /><br />တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ေနဖို႔ မလြယ္ ဆိုတဲ႔ သီခ်င္းေလးလို ျဖစ္ေနရေသး<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီ ဖုန္းႀကီးနားမွာ တစ္ေန႔တာ အခ်ဳပ္က်ခဲ႔ရတဲ႔ အမွတ္တရေပါ႔<br /><br />သိေနပါတယ္ … မင္း အလုပ္ေတြၾကား ပင္ပန္းေနျပန္တယ္ မဟုတ္လား<br /><br />ေဟာဒီ ေနေရာင္ျခည္ကိုက အလိုလို ေႏြးေထြးေနတာ<br /><br />ၿပီးေတာ႔ မနက္ျဖန္ဆိုတာကိုလည္း ေမွ်ာ္တလင့္လင့္နဲ႔ <br /><br />ပန္းပြင့္ေျခသံေတြ ၾကားေယာင္ေနျပန္တယ္ေလ <br /><br />ခုဆို စကၠန္႔ေတြက စလို႔ နားညည္းစရာ မီးစက္သံေတြထိ အားလံုး ရက္ရက္စက္စက္လွ <br /><br />အေဝးက နီယြန္မီးေရာင္ေလး အနီးတစ္ေနရာ ျဖာဆင္းလာခ်ိန္<br /><br />ဆူညံပြက္ေလာ ႐ိုက္တတ္တဲ႔ ဖုန္းျမည္သံကေတာင္ လေရာင္ေတးသြား ျဖစ္လို႔<br /><br />ငါ႔ရဲ႕ ညခင္းမွာ တထိန္ထိန္ သာေနလိုက္ပံုမ်ား…။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-3574634686030928836?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-32386161179971063912010-02-14T04:43:00.000-08:002010-02-28T22:55:57.160-08:00တနလၤာကို ေဘာင္ခတ္ထားတဲ့ ညေနေလးပါ<br /><br />တကယ္ကို ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ႔ ရင္ခုန္စရာ ကစားပြဲေလးထဲ<br /><br />ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ပိတ္မိခံလိုက္တဲ႔ အခ်ိန္ ခဏတာ ။<br /><br />လိႈင္း အလူးလူးနဲ႔ ရင္ခြင္အစံုက ဦးတည္ရာ ေပ်ာက္လို႔<br /><br />ပတ္ဝန္းက်င္မွာ တကယ္ကို ဘာဆို ဘာမွ မ႐ွိေတာ႔ဘူး<br /><br />အဲဒီ အသံရယ္ … ကၽြန္မရယ္ … ေဟာဒီ ရင္ခုန္သံရယ္ပဲ ႐ွိေတာ့တယ္<br /><br />အ႐ူးအမူးေတာ့ မဟုတ္ဘူး .. ဒါေပမဲ႔ အ႐ူးအမူးပါပဲ<br /><br />အေဝးႀကီး ႐ွင္သန္မႈတစ္ခုကို အာ႐ံုခံစားရင္း ေနထိုင္တတ္လာတဲ႔အခါ<br /><br />အဲဒီ ႐ွင္သန္မႈအနားကို အေရာက္သြားဖိ္ု႔က အေရးႀကီးဆံုး မဟုတ္ေတာ႔ဘူး<br /><br />ကၽြန္မတို႔ အတူတကြ ၿပံဳးရယ္ၾက … စိတ္ညစ္ခဲ႔ၾက<br /><br />ကဲ .. ဒါဆို ၿပီးတာပဲ<br /><br />အဲဒီ ၅ မိနစ္နဲ႔ ဘဝကို အားျဖည့္ ႐ွင္သန္ပါေလ႔ ။။။။။။။။။။။။။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-3238616117997106391?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-29064517238981463702010-01-30T03:25:00.000-08:002010-02-28T22:56:32.162-08:00ငါဟာ လူေကာင္းမဟုတ္ဘူး<br /><br />အညတရဆန္ဆန္ပဲ တစ္ေလွ်ာက္လံုးေနထိုင္လာခဲ႔တယ္<br /><br />ၿပံဳးတဲ႔သူေတြကိုလည္း ျပန္ၿပံဳးျပခဲ႔တယ္<br /><br />တခ်ိဳ႕ကိုလည္း ပါးမ႐ိုက္ပဲ နားကိုက္ပစ္လိုက္တာမ်ိဳး လုပ္တယ္<br /><br />တိတ္တိတ္ေလး စာရင္းတို႔ထားတဲ႔ ရန္သူစာရင္းကလည္း Excel ေတာင္ မႏိုင္ေတာ႔ဘူး<br /><br />တခါတေလ ငါ႔ကိုယ္ငါေတာင္ မုန္းလို႔<br /><br />ဟိုလူ႔ကိုခ်စ္ ခ်စ္ျပန္ၿပီ .. ဒီလူ႔ကိုမုန္း မုန္းျပန္ၿပီနဲ႔<br /><br />ေသာက္ျမင္က ကတ္ရေသး<br /><br />ဘာျဖစ္တုန္း ေဟာဒီ ေလာကႀကီၤးမွာ ခ်စ္တာေရာ မုန္းတာေရာ ေနာက္ဆံုး<br /><br />စိတ္ေတြကို ေပါ႔ေပါ႔ ပါးပါး လႊတ္တင္မယ္<br /><br />ငါ မေႏွာင္ဖြဲ႕ဘူး ေႏွာင္တြယ္ခ်င္တာေတာ့ နည္းနည္း ႐ွိမယ္<br /><br />အတိတ္ေမ႔သလိုမ်ိဳး ႐ွင္သန္ရတာမ်ိဳးလည္း ႐ွိတယ္<br /><br />ငါ အလြယ္ေလး ရယ္ျပမယ္ ငိုျပမယ္<br /><br />ရင္ထဲက လာတာေရာ မလာတာေရာ ဘယ္သူ သိႏိုင္ေတာ႔မလဲ<br /><br />ခုကစၿပီး ျပင္ဆင္လိုက္တယ္ ငါ႔ေျမပံုအတြက္ ငါတူးမယ္<br /><br />ငါဟာ လူေကာင္း မဟုတ္တဲ႔ အတြက္<br /><br />စ်ာပနက မိဘနဲ႔ ေဆြမ်ိဳးကလြဲလို႔ သိပ္စည္ကားမွာေတာ႔ မဟုတ္ဘူး<br /><br />ေလာေလာဆယ္ေတာ႔ ေခြးကိုက္ခံရမွာေတာင္ ေၾကာက္ေနေသးတယ္<br /><br />ေခြးေတြကလည္း ကိုက္ခ်င္မွာေပါ႔<br /><br />ငါက လူေကာင္းမွ မဟုတ္တာ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-2906451723898146370?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-70345199853972351962010-01-23T02:49:00.000-08:002010-02-28T22:56:37.184-08:00ေတးသြားက ခ်ိဳခ်ိဳ .. ရင္ခုန္သံ ပါးလ်လ်နဲ႔<br /><br />ဗိုလ္ေျခႏွစ္ေထာင္ မလိုတဲ့ ည အေၾကာင္းပါ<br /><br />ခ်ီးယားစ္ေပါင္း မ်ားစြာ မေရတြက္ႏိုင္ေတာ႔ပဲ လေရာင္ ကဗ်ာခ်ိဳခ်ိဳကို ခံစားရင္း<br /><br />တစ္ေယာက္ အၾကည့္ထဲ တစ္ေယာက္တိုးဝင္<br /><br />ဘယ္သူမွ သက္ေသမျပရပဲ အဲဒီရင္ခြင္ပဲ အလံုၿခံဳဆံုး ျဖစ္သြားခဲ႔<br /><br />မ်က္စိမွိတ္ လက္ခံလိုက္တဲ႔ ေသခ်ာမႈေတြနဲ႔ <br /><br />တိမ္ေတြၾကား အတူလမ္းေတြ ေလွ်ာက္<br /><br />ဒီခ်ိန္ ခါမ်ိဳးဆိုတာ ဒီေလာက္ တိုေတာင္း သြားတတ္သလားေပါ႔။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-7034519985397235196?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-25975883204888448002010-01-14T01:45:00.000-08:002010-02-28T22:56:46.109-08:00မ်က္ရည္ေတြ ထြက္မလာေတာ႔ဘူး<br /><br />ႏွာသီးဝက ေလဝင္ေလထြက္က ဖမ္းရခက္ ေနလိုက္ပံုမ်ား<br /><br />တိမ္တိုက္ထဲက ပါးလ်လ် အလြမ္းေတြနဲ႔ တစ္ေန႔ခင္းလံုး ေနမထိထိုင္မသာ<br /><br />သူလာမယ္ ေျပာခဲ႔တာ မေသခ်ာေပမဲ႔ ေသခ်ာခ်င္ေနတဲ႔သူ<br /><br />အဲဒီတုန္းကေတာ႔ မသိလိုက္ မသိဘာသာ ေမ႔ပစ္ခဲ႔တာပဲ<br /><br />လိႈက္လႈိက္ၿပီး ခုန္တတ္တဲ႔ ရင္ခုန္သံကသာ သူမရွိလည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ႐ွင္သန္ေနခဲ႔ရတာ<br /><br />ဘဝ တစ္ခုလံုးလည္း ဒီစကားၿပီး ဒီစကား ေျပာေနရတယ္<br /><br />လျပည့္ေက်ာ္ တစ္ရက္ညက တိတ္ဆိတ္…အထီးက်န္…ေၾကကြဲ..ေျခာက္ေသြ႔…ကြဲ႐ွ<br /><br />ဒါေတာင္ တာဝန္ေတြနဲ႔ သူ႔အတြက္ ဆုေတြ ေတာင္းေပးေနမိေသး<br /><br />နီယြန္ မီးလဲ႔လဲ႔ေအာက္မွာ ေအးခ်မ္းစြာ အိပ္စက္ပါေလ<br /><br />အခါတစ္ရာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေနသာသလိုသာ ရွင္သန္ပါေတာ႔ ေနျခည္ရယ္<br /><br />ႏွစ္သစ္မွာ အေဟာင္းေတြကို ခံစား မက္ေမာေနဆဲ ငါကေတာ႔ <br /><br />ေဟာဒီညမ်ိဳးမွာ ဒါမ်ိဳးစာေတြ ေရးေနမိေသးေပါ႔ကြယ္<br /><br />တကယ္ဆို ေတြးမိတိုင္း မ်က္ရည္က ဝဲဝဲေနရတဲ႔ ျပဇာတ္<br /><br />ဘယ္သူက အမိုက္ခံၿပီး ေပြ႕ပိုက္ထားေနခ်င္ေတာ႔မလဲ<br /><br />တလင္းတခ်င္းလမ္းေတြကိုလည္း ေမ႔ခ်င္ပါၿပီ<br /><br />အမွတ္တမဲ႔ ေယာင္္ေဆာင္ၿပီး ပက္ပင္း တိုးခဲ႔တဲ႔ တစ္မနက္ကလည္း<br /><br />ခုဆို ေလေျပေတြလို ေဝးေဝးသြားတာ ၾကာလွေပါ႔<br /><br />ေဆးေပါင္းခခဲ႔တ႔႔ဲ ညဦးဆိုတာ .. သူေပ်ာက္ကြယ္လုအခ်ိန္အခါ<br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=nXnbl0BUj0c">The Day You Went Away</a> သီခ်င္းေလးကို တိုးတိုးညည္းဆို<br /><br />ဘဝကိုက ေသာကတို႔ အလြမ္းတို႔ စတာေတြနဲ႔ အသားက်လို႔<br /><br />ေနပါေစေတာ႔ အဲဒီသမိုင္းကို ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္<br /><br />လွည့္မျပန္ခ်င္ေတာ႔ဘူးကြယ္။<br /><br /><a href="http://www.facebook.com/profile.php?v=app_2347471856&ref=profile&id=657263104">also in facebook</a><br /><a href="http://123kalyar.wordpress.com">and in wordpress</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-2597588320488844800?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-44599929883871403042010-01-13T01:12:00.000-08:002010-02-28T23:12:17.670-08:00ကၽြန္မဘ၀မွာ တန္ဖိုးထားတဲ႔ အရာေတြထဲမွာ ယံုၾကည္မႈဆိုတဲ႔ အရာလည္း ပါဝင္ပါတယ္။ ကၽြန္မက ယံုၾကည္မႈေတြ ေပးတတ္ပါတယ္။ ေပးႏိုင္ေအာင္လည္း တမင္ ေလ႔က်င္႔ခဲ႔ဖူးတယ္။<br /><br />ကၽြန္မက ယံုၾကည္မႈကို ျမတ္ႏိုးတယ္။ ယံုၾကည္ ေပးရတာကိုလည္း ႏွစ္သက္တယ္။ အဲဒီလို ယံုၾကည္ ေပးလုိက္ရတာ ကိုယ္တိုင္လည္း လံုျခံဳသြားသလို ခံစားရတယ္။ သူမ်ားအေပၚမွာလည္း ပိုေလးစား တတ္လာသလိုပဲ။ Love All ဆိုတဲ႔စကားကို အျပည္႔အဝ မျပဳက်င္႔ႏိုင္ေသးသလို Trust a Few ဆိုတာကိုလည္း မလုပ္ႏိုင္ေသးဘူး။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္မက Try to Trust ျဖစ္ေနတယ္။ တခါတေလေတာ႔ ဘယ္လုိမွ ယံုၾကည္စရာ အကြက္ ရွာမေတြ႔တဲ႔ သူမ်ိဳးနဲ႔ ၾကံဳဆံုရတဲ႔ အခါလည္း ရွိတယ္။ အဲလိုခါမ်ိဳးဆို အရင္ဆံုး ကၽြန္မ စိတ္ဆင္းရဲရတယ္။ ကိုယ္တိုင္က သိပ္မရင္႔က်က္ ႏိုင္ေသးတာလားပဲ မသိ။ အဲဒီလိုလူေတြနဲ႔ ကၽြန္မ ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံလိုစိတ္ ကုန္ေနတတ္တယ္။<br /><br />ဘာပဲေျပာေျပာ ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံေရးမွာ ယံုၾကည္မႈက အေရးၾကီးဆံုးပါ။ ႏိုင္ငံ အခ်င္းခ်င္းၾကားက ယံုၾကည္မႈက စလို႔ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ၾကားက ယံုၾကည္မႈထိ ယံုၾကည္မႈ အားလံုးက ခိုင္မာေႏြးေထြးတဲ႔ ဆက္ဆံေရးတစ္ခုရဲ႕ အုတ္ျမစ္ပဲေလ။ အဲဒီလို ယံုၾကည္မႈေတြဟာ ေရခံေျမခံအရ ရွိလာတာလည္း ရွိတယ္။ တမင္ တည္ေဆာက္ယူရတာလည္း ရွိတယ္။ အလိုအေလ်ာက္ ရွ္ိေနတာလည္း ရွိတယ္။ အဲဒါေၾကာင္႔ တမင္ေဆာက္ထားတဲ႔ ယံုၾကည္မႈေတြ ပ်က္ခဲဲ႔ရတဲ႔ အခါမ်ိဳးေတြလည္း ကၽြန္မၾကံဳခဲ႔ရဖူးတယ္။ ခံစားမႈဘက္က ၾကည္႔ရင္ေတာ႔ So bad ေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ Love All ဆိုတာေလးနဲ႔ ျပန္ျဖည္႔ျဖည္႔ ေနရတယ္။ နားလည္မႈ ေပးလိုက္တယ္။ ႏိုင္သေလာက္ေပါ႔။ ၀န္ေတာ႔ သိပ္မၾကီးမိဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။ ကၽြန္မ နားလည္မေပးႏိုင္တဲ႔ နယ္ပယ္ထိ ေရာက္သြားရင္ေတာ႔ ႀကိဳးေတြ ေျဖခ်လိုက္တာပါပဲ။<br /><br />တခါတေလေတာ႔ Value ေတြနဲ႔ ခ်ိန္ထိုးၾကည္႔ရတယ္။ အခ်ိန္ယူၿပီး ျပန္ေဆာက္ႏိုင္တဲ႔ ယံုၾကည္မႈကို ေမွ်ာ္လင္႔ၾကည္႔ရတယ္။ ယံုၾကည္မႈဆိုတာေပၚ သိပ္ Sensitive မျဖစ္မိေအာင္လည္း ႀကိဳးစားရတယ္။ လူဆုိတာ အားလံုး အရိယာမွ မဟုတ္တာ။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း ကိုယ္႔အပါးက လူေတြ ကိုယ္႔ကို အတိုင္းအတာတစ္ခုထိ ယံုၾကည္လို႔ ရေအာင္ ခုထိ ႀကိဳးစားေနဆဲ မဟုတ္လား။ ကိစၥအားလံုးကို သံုးဘက္ ျမင္တတ္ေအာင္ ေလ႔က်င္႔ ပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ပဲ ယံုၾကည္မႈ အလဲအလွယ္ေတြ ေျပလည္ ေနလိမ္႔မယ္လို႔ေတာ႔ ယံုၾကည္ေနပါေသးတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-4459992988387140304?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-61493381894645633822009-12-13T00:27:00.000-08:002010-02-28T22:57:42.601-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SyS93DBkaLI/AAAAAAAAAJ4/ZMtnfPibY-M/s1600-h/DSC05950.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SyS93DBkaLI/AAAAAAAAAJ4/ZMtnfPibY-M/s320/DSC05950.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5414661405408520370" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SySs6nNhi0I/AAAAAAAAAJw/DZkMdwYgfJE/s1600-h/DSC05757.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SySs6nNhi0I/AAAAAAAAAJw/DZkMdwYgfJE/s320/DSC05757.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5414642774964276034" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SySsnNoozaI/AAAAAAAAAJo/PELYAMBYgXo/s1600-h/DSC05735.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SySsnNoozaI/AAAAAAAAAJo/PELYAMBYgXo/s320/DSC05735.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5414642441681161634" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SySrdMRqdYI/AAAAAAAAAJg/gVXPP0pRk5s/s1600-h/DSC05758.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SySrdMRqdYI/AAAAAAAAAJg/gVXPP0pRk5s/s320/DSC05758.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5414641170006046082" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SySquwNg4cI/AAAAAAAAAJY/Y31LaeiXtRI/s1600-h/DSC05734.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SySquwNg4cI/AAAAAAAAAJY/Y31LaeiXtRI/s320/DSC05734.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5414640372198465986" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SySpYk_9ThI/AAAAAAAAAJQ/MRhSA6EgFzw/s1600-h/DSC05753.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SySpYk_9ThI/AAAAAAAAAJQ/MRhSA6EgFzw/s320/DSC05753.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5414638891720068626" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SySmU1fOW7I/AAAAAAAAAJA/Ss9upH8tbbQ/s1600-h/Copy+of+DSC05849.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SySmU1fOW7I/AAAAAAAAAJA/Ss9upH8tbbQ/s200/Copy+of+DSC05849.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5414635528891816882" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-6149338189464563382?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-40163598494747696442009-07-25T02:27:00.000-07:002009-07-25T03:12:29.660-07:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 12"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 12"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cmmachet%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><link rel="themeData" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cmmachet%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx"><link rel="colorSchemeMapping" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cmmachet%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>EN-US</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="--"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0in; margin-right:0in; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} .MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.0in 1.0in 1.0in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin-top:0in; mso-para-margin-right:0in; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><u><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">Some Data of Dala<o:p></o:p></span></u></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">Its population is over 128,000 in 2007. The urban population is over 85,000 and the rural is over 43,000. Dala is formed with 23 quarters, 53 villages (23 village groups). <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">Most of the people are Buddhist and there are over 100,000 Buddhists. The others are Hindu, Islamist and Christians. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><u><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">Geography<o:p></o:p></span></u></p> <p class="MsoNormal"><u><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">Situation<o:p></o:p></span></u></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">Dala is situated between the north latitude 16 degree 20 minute and east longitude 96 degree 16 minute. It is about 5 furlong away from the south of Yangon. Dala is a town of southern district of Yangon Division, situating 20 feet above the sea level. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><u><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">Area <o:p></o:p></span></u></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">Dala’s area is 86.51 sq miles. By acre, its land has totally 55368 acres.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><u><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">Dala’s border line<o:p></o:p></span></u></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">East<span style=""> </span>- The mouth of Yangon River<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">West<span style=""> </span>- Ton Tay Township<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">South<span style=""> </span>- Kaw Hmu Township<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">North<span style=""> </span>- Yangon River<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><u><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">Weather<o:p></o:p></span></u></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">Its weather is not too hot or too cold. It has fair and nice weather. The hottest month of the year is about 40 degree centigrade. The coldest month is January and the temperature is 32 degree centigrade. The average temperature in the whole year is 35.33 degree centigrade. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><u><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">Land <o:p></o:p></span></u></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">The land of Dala is just a plain type and it has not hill, mountain, cliff etc. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><u><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">History<o:p></o:p></span></u></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">Dala was formed<span style=""> </span>long long ago by Mons, one of the Myanmar ethnics. It was famous as a Mon City State of Suwonnabon Nation from AD first century till the end of AD 9^th century. And also it was mainly well known during the 36 year war between Innwa and Hantharwaddy from AD 1386 to 1422. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">Dala was governed alternatively by the Myanmar and Mon Counts. But it was one of the war fields where Myanmar Knights and Mon Knights were confronting. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">During Bagan era, Dala was called “ Tala” and that “ Tala” was named “Ton Talai” by Mon language. According to the records, “Ton Talai” means “The town of Knights”.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">Ton<span style=""> </span>=<span style=""> </span>Town<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">Talai<span style=""> </span>=<span style=""> </span>Knight<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">Ton Talai<span style=""> </span>=<span style=""> </span>Town of Knights<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">And then “Talai” was changed to “Tala” and after that “Tala” became “ Dala” which is currently used as the name of the town.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"><o:p> </o:p></span></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-4016359849474769644?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-61983700295852489312009-07-14T02:50:00.000-07:002010-02-28T22:59:45.081-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SlxpFPdXtcI/AAAAAAAAAIk/AJtSr1VRsaQ/s1600-h/DSC02102.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 318px; height: 237px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SlxpFPdXtcI/AAAAAAAAAIk/AJtSr1VRsaQ/s200/DSC02102.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358273195434030530" border="0" /></a>မီးအိမ္မ်ားနဲ႔ ရန္ကုန္ ညအလွ<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SlxlIjJ5utI/AAAAAAAAAIc/-R1AePJtXAA/s1600-h/DSC02664.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 328px; height: 245px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SlxlIjJ5utI/AAAAAAAAAIc/-R1AePJtXAA/s200/DSC02664.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358268854214179538" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/Slxkj2xbAEI/AAAAAAAAAIU/P65P74sQN7o/s1600-h/DSC02673.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 325px; height: 242px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/Slxkj2xbAEI/AAAAAAAAAIU/P65P74sQN7o/s200/DSC02673.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358268223825051714" border="0" /></a>ရန္ကုန္ဟိုတယ္ ညခ်မ္းအေရာင္<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SlxjqNyuCQI/AAAAAAAAAIM/zKWjVrrM98I/s1600-h/DSC02080.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 261px; height: 195px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SlxjqNyuCQI/AAAAAAAAAIM/zKWjVrrM98I/s200/DSC02080.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358267233572096258" border="0" /></a>ရန္ကုန္ ကမ္းနားလမ္းက ျမင္ကြင္းတစ္ခု<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SlxhGGaNLRI/AAAAAAAAAH4/pdoF7HTQy70/s1600-h/DSC02677.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 341px; height: 254px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SlxhGGaNLRI/AAAAAAAAAH4/pdoF7HTQy70/s200/DSC02677.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358264414091685138" border="0" /></a>ရန္ကုန္ညခ်မ္းနဲ႔ ေအးေအးလူလူ ရန္ကုန္သူ ရန္ကုန္သားမ်ား<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SlxgWztvvHI/AAAAAAAAAHw/124dscw8-fM/s1600-h/DSC02663.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 353px; height: 263px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SlxgWztvvHI/AAAAAAAAAHw/124dscw8-fM/s200/DSC02663.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358263601619516530" border="0" /></a>ရန္ကုန္ညေနေမွာင္ရီကာစ လမ္းမ<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SlxfWzA6rtI/AAAAAAAAAHo/qTxL4ZFnxFU/s1600-h/DSC02034.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 241px; height: 321px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SlxfWzA6rtI/AAAAAAAAAHo/qTxL4ZFnxFU/s200/DSC02034.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358262501919862482" border="0" /></a>ရန္ကုန္ စားေသာက္ဆိုင္ငယ္ရဲ႕ အမိုးအကာေရာင္စံု<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/Slxem9fq0zI/AAAAAAAAAHg/6NjutnUNnXE/s1600-h/DSC01041.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 358px; height: 267px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/Slxem9fq0zI/AAAAAAAAAHg/6NjutnUNnXE/s200/DSC01041.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358261680099480370" border="0" /></a>ရန္ကုန္ပလက္ေဖာင္းနဲ႔ သစ္ပင္<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SlxdtZDPAYI/AAAAAAAAAHY/yRRWVin0viw/s1600-h/DSC01045.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 377px; height: 282px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SlxdtZDPAYI/AAAAAAAAAHY/yRRWVin0viw/s200/DSC01045.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358260691063996802" border="0" /></a>ေယာမင္းႀကီးလမ္းတစ္ေနရာက စာသင္ေက်ာင္း<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SlxcH90iCxI/AAAAAAAAAHQ/66DdLsukzGk/s1600-h/DSC01046.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 330px; height: 247px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SlxcH90iCxI/AAAAAAAAAHQ/66DdLsukzGk/s200/DSC01046.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358258948587784978" border="0" /></a>ရန္ကုန္လမ္းမႀကီးတစ္ခု<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SlxaKSOTQDI/AAAAAAAAAHI/WbJ37bOs-k8/s1600-h/DSC00563.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 369px; height: 275px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SlxaKSOTQDI/AAAAAAAAAHI/WbJ37bOs-k8/s200/DSC00563.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358256789401059378" border="0" /></a>ရန္ကုန္ညေနခင္းအေရာင္<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SlxXJa5BPLI/AAAAAAAAAG4/aS6Hyk1P6v8/s1600-h/DSC01057.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SlxXJa5BPLI/AAAAAAAAAG4/aS6Hyk1P6v8/s320/DSC01057.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358253476012965042" border="0" /></a>A yagonian sitting at cafe<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SlxViK9bwkI/AAAAAAAAAGw/dQfDedUJ0qY/s1600-h/DSC01083.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 345px; height: 259px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SlxViK9bwkI/AAAAAAAAAGw/dQfDedUJ0qY/s200/DSC01083.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358251702209987138" border="0" /></a>ရန္ကုန္ညထဲက ေကာ္ဖီဆိုင္တန္း<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-6198370029585248931?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-12131728149828757022009-07-12T22:58:00.000-07:002010-03-01T20:54:55.221-08:00<div style="text-align: center;">ေဟာဒီ ပန္းခ်ီႏုႏုေလး ဆြဲခဲ႔မိတယ္<br /><br />မင္းတပ္ေပးတဲ႔ ႀကိဳးေလးမွာ<br />ငါက အစီအစဥ္တက် ေပ်ာ္ဝင္လို႔...။<br />ေပ်ာ႔ညံ႔သြားတဲ႔ စိတ္ေတြကိုပဲ အျပစ္ေျပာရေတာ႔မွာပဲ။<br />တကယ္ဆို<br />မင္းက နည္းလမ္းတက်ရွင္သန္ခဲ႔သူ။<br /><br />ငါ႔စိတ္ကူးေတြထဲက အိပ္မက္ခ်ိဳကေတာ႔<br />ေဝးေျမတစ္ခုျခားခဲ႔ရေပါ႔။<br />ဒါနဲ႔ေတာင္<br />မိုက္မိုက္မဲမဲ ငါက<br />လမ္းေလွ်ာက္သင္စ စကားလံုးေတြနဲ႔<br />လိပ္ျပာသန္႔စြာ က်ဆံုးခ်င္တုန္း။ ။<br /><br />(ဇူလိုင္ ၃၊၂ဝဝ၉)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-1213172814982875702?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-32858417733568442252009-07-09T23:55:00.000-07:002010-02-28T23:37:36.144-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/Slbuvz7PGMI/AAAAAAAAAGo/woRStA2AIYo/s1600-h/DSC02003.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 142px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/Slbuvz7PGMI/AAAAAAAAAGo/woRStA2AIYo/s200/DSC02003.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356731311963707586" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/Slbuvi7GSfI/AAAAAAAAAGg/tH5_2d54Moo/s1600-h/DSC01936.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/Slbuvi7GSfI/AAAAAAAAAGg/tH5_2d54Moo/s200/DSC01936.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356731307399727602" border="0" /></a> ခ်စ္ေသာ တူမငယ္ေလးပံုမ်ားျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/Slbsr5d6frI/AAAAAAAAAGQ/_otP1jRWJbU/s1600-h/DSC01972.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/Slbsr5d6frI/AAAAAAAAAGQ/_otP1jRWJbU/s200/DSC01972.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356729045708603058" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SlbsSJ56ySI/AAAAAAAAAGI/DcmJ8YaDiNE/s1600-h/DSC01968.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SlbsSJ56ySI/AAAAAAAAAGI/DcmJ8YaDiNE/s200/DSC01968.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356728603444431138" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/Slbp4DtWvcI/AAAAAAAAAF4/sBnBp9pN2Zc/s1600-h/DSC01973.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/Slbp4DtWvcI/AAAAAAAAAF4/sBnBp9pN2Zc/s200/DSC01973.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356725956081270210" border="0" /></a><br />ဒါကေတာ႔ ေမာင္ႏွမမ်ားရဲ႕ ပံုတူမ်ားပါ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SlbpG-CNq8I/AAAAAAAAAFw/yZ2uMTFBU0c/s1600-h/DSC01974.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SlbpG-CNq8I/AAAAAAAAAFw/yZ2uMTFBU0c/s200/DSC01974.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356725112744553410" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-3285841773356844225?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-4828937018270493012009-06-19T05:37:00.000-07:002010-02-28T22:59:54.289-08:00တစ္ေန႔လယ္ခင္းတြင္ ကၽြန္မ၏ဆရာလည္းျဖစ္၊ ေဘာ္ဒါလိုလည္းခင္ရေသာသူက ဇြတ္အတင္းေခၚ၍ ကိုေလေပါရွိရာ <br />လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သို႔ ကၽြန္မ မေရာက္ခ်င္ေရာက္ခ်င္ ေရာက္ခဲ႔သည္။ ကၽြန္မတို႔ထက္ အရင္ ႀကိဳေရာက္ေနေသာကိုေလေပါက<br />ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးေႏြရာသီဝတ္စံုျဖင္႔ ေအးေအးလူလူစာထိုင္ဖတ္ကာ ေလေပါဖို႔အတြက္ အားေမြးေနပံုရသည္။ ကၽြန္မတို႔ ေရာက္သည္ႏွင္႔ သူ၏ ေလေသနတ္ကို က်ည္ျဖည္႔သည္႔ အေနႏွင္႔ ကိုေလေပါက လက္ဖက္ရည္တစ္ငံုေသာက္ရင္း ကၽြန္မတို႔ကိုပါ (သူ႔ပရိသတ္အျဖစ္ရည္စူးသည္ထင္႔) သိကၽြမ္းဟန္ျပဳျပသည္။ ထို႔ေနာက္ ကၽြန္မေဘာ္ဒါေျပာဆိုလိုသည္႔ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို နားေထာင္လိုက္၊ စဥ္းစားဟန္ျပဳလိုက္ ႏွင္႔ ကိုေလေပါဇာတ္လမ္းနိဒါန္းပ်ိဳး၏။ ေနာက္ပိုင္း၌ ကိုေလေပါ တရစပ္ႀကဲခ်ေသာ ေလဗံုးမ်ားအၾကား ကၽြန္မေရွာင္လိုက္၊ ထိလိုက္ႏွင္႔ မြန္းလြဲေနကလည္း က်ဲက်ဲပူလ်က္။ <br />တစ္ခုေတာ႔ရွိပါသည္။ ကိုေလေပါသည္ ခံယူခ်က္တိတိက်က် ဆုပ္ကိုင္ထားသူျဖစ္သည္။ သို႔ေၾကာင္႔ သူေလေပါျခင္းမွာလည္း အလကား ရခဲ႔တာမဟုတ္စေကာင္း ဟုေတြးျဖစ္သည္။ ေျပာင္းလဲေနေသာကမၻာႀကီး၏ စီးေၾကာင္းမ်ားထဲတြင္ လူတိုင္းေျပာင္းလဲေနျခင္းမွာ အျပစ္မဆိုသာ။ သို႔ေသာ္ေျပာင္းလဲတိုင္း ကိုယ္ပုိင္ခံယူခ်က္ ေတာ႔ ရွိရမည္။ ကိုယ္ပိုင္ခံယူခ်က္၊ ကိုယ္ပိုင္အေတြးအေခၚစသည္ျဖင္႔ ထိုစီးေၾကာင္းကို မိမိ၏ဘဝ၊ ပတ္ဝန္းက်င္ႏွင္႔ သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္ႏိုင္စြမ္းေတာ႔ရွိရမည္။ ထိုကဲ႔သို႔ေသာ ကမၻာႀကီး၌ ေရစုန္လိုက္ ေနသည္႔ အေတြးအေခၚမ်ားႏွင္႔ ေဖာင္းပြေနေသာ ေလပူေဖာင္းမ်ားေပါမ်ားလာသည္က မဆန္း။<br />ယခုကၽြန္မေရွ႕ရွိ ေလပူေဖာင္းကေတာ႔ တမ်ိဳးဆန္းေနသည္။သူ႔စကားတစ္ဝက္ေလာက္မွာ သူ႔အေတြးအေခၚကို ကၽြန္မေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္မိသည္။ ထိုကိုေလေပါသည္ အျခားေသာလူငယ္မ်ားႏွင္႔ လံုးဝမတူတာေတာ႔ေသခ်ာေနသည္။ သူ႔စကားလံုးမ်ားသည္ သူ႔ခံယူခ်က္ကိုအမွန္တကယ္ကိုယ္စားျပဳသည္ ျဖစ္ပါက သူသည္ မိုးခါးေရႀကိဳက္သူတစ္ဦးေတာ႔မဟုတ္ပါ။ ထို႔အျပင္ သူတပါးလက္ထဲမွ မိုးခါးေရကိုလည္း မေနႏိုင္ဘဲ ခါးေနပါသည္ဟုေဝဖန္ေပးခ်င္သူတစ္ဦး ျဖစ္ဟန္တူသည္။ <br />ထို႔အျပင္ တရားမွ်တစြာလည္း ေလေပါတတ္သူျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္မ တရားမွ်တစြာ ေတြးေပးလိုက္ပါသည္။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွာေဖြဆဲျဖစ္သည္႔ မိမိကိုယ္ပိုင္ VALUE ကိုလည္း ကိုေလေပါသည္ ရွာေဖြေတြ႔ရွိထားပံုေပၚသည္။ သို႔ျဖစ္၍ သူသည္ လူေတာ္ လူ႕ဂြစာ ကိုေလေပါျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္မက အၾကမ္းဖ်င္းပံုၾကမ္းထုတ္လိုက္သည္။ <br />ထိုကဲ႔သို႔ ကိုေလေပါ၏ မုန္တိုင္းၾကားမွာကၽြန္မကလည္း အေတြးေပါင္းစံုႏွင္႔ ေနရွိန္သည္႔ ဒဏ္ကလည္း ခံရေသးသည္။ ကိုေလေပါ စကားေကာင္းေနစဥ္ အေတာအတြင္းေလးအတြင္းမွာပဲ ကၽြန္မ အေပၚႏႈတ္ခမ္းကို အင္းဆက္တစ္ေကာင္ ဝင္ခဲသြား၍ ကိုေလေပါစကားေၾကာထဲမွ ေခတၱအျပင္ေရာက္သြားသည္။ နာလိုက္တာလြန္ေရာ- ။ပါးစပ္နာေနသျဖင္႔ ကိုေလေပါတို႔ေျပာဆိုေဆြးေႏြးမႈမ်ားက ကၽြန္မစိတ္ထဲ ေရာက္တစ္ခ်က္၊ မေရာက္တစ္ခ်က္။ သူတို႔ကေတာ႔ ဘာကိုမွ် မသိေတာ႔သည္႔အလား ေလစက္ရံုအသစ္မ်ား တည္ေနၾကသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ စကားေျပာရင္း ကိုေလေပါ၏ ဖုန္းက ထထလာတတ္၍ “ ဟေလာ္” ဟုဆိုကာ ၎ဖုန္းေျဖေနစဥ္ကာလေလးမွာပဲ ကၽြန္မေလစက္ကြင္းက လြတ္၏။ သို႔ေပမဲ႔ ကိုေလေပါသည္ စကားဝိုင္းကို ၂ ဦးတည္းႏွင္႔ မ,တည္မထားဘဲ တစ္ဝိုင္းလံုကိုပါ ဆြဲေခၚတတ္သည္႔ ပညာလည္းတတ္ေသးသည္။ စကားစတစ္ခုကို လွလွပပဆြဲယူတင္ျပတတ္သလို သူ႔အေတြးအေခၚ ထင္ျမင္ခ်က္မ်ားကိုလည္း ရဲရဲဝံ႔ဝံ႔ခ်ျပပါေသးသည္။ ဤသို႔ျဖင္႔ ကိုေလေပါသည္ ၎၏အေတြ႕အႀကံဳမ်ားကို ေလပူေဖာင္းထဲထည္႔မႈတ္ျပရင္း ပရိသတ္စိတ္ဝင္စား ေစမည္႔ Performance Art တစ္ခုကိုျပသေနသူလို ကၽြန္မျမင္လာသည္။ <br />ပတ္ဝန္းက်င္၏ တရွိန္ရွိန္အပူဒဏ္ကလည္း ထိုေလပူေဖာင္းကို ေပါက္ကြဲေအာင္မည္သို႔မွ် မစြမ္းသာခဲ႔ပါ။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထိုကိုေလေပါႏွင္႔ ဆံုရဦးမည္ဆိုပါက ေအးခ်မ္းေသာရာသီဥတုသာ ျဖစ္ေစလိုပါသည္။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-482893701827049301?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-11827687346912158072009-03-19T06:02:00.000-07:002010-02-28T23:23:22.410-08:00ဟိုေန႕က ပ်င္းပ်င္းရွိတာနဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြျပန္ၾကည့္ေတာ့ မႏၱေလးေရာက္ တံုးကပံုေတြေတြ႕မိတာ မႏၱေလးကို ျပန္သတိရသြားတယ္။ ကၽြန္မက နာဂစ္ကို ႀကံႀကံဖန္ဖန္လြဲခ်င္ေတာ့ နာဂစ္ကာလမွာ မႏၱေလးလို အပူပိုင္းဇံုမွာ အပူေတြကန္ မိတ္ေတြေပါက္ရင္း ေလွ်ာက္သြားေနရတဲ့ အျဖစ္ေပါ႕ . . . . . . :D<br />မႏၱေလးသြားတဲ့အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕အတူ Thesis အတြက္ Research သြားလုပ္တာပါ။ ယူရမယ့္ data ေတြကမိဘမဲ့ေတြနဲ႕ ပတ္သက္ေနလို႕ ကၽြန္မတို႕က မႏၱေလးေဖာင္ေတာ္ဦးေက်ာင္းမွာ တည္းရပါတယ္။ ေက်ာင္းသား ၇၀၀၀ ေလာက္ကိုေန႕စဥ္စာသင္ေပးေနတဲ့ ေဖာင္ေတာ္ဦးေက်ာင္းႀကီးဆိုတာ မဆံုးႏိုင္တဲ့ တိုက္တန္းရွည္ၾကီးလိုပါပဲ။ ကၽြန္မတို႕မႏၱေလးမွာ ေနသမွ်ကာလပတ္လံုး အဲဒီေက်ာင္းက လူေတာ္ေလး KMT က Guide လိုကူညီေပးတယ္။ တျခားဆရာဆရာမေတြကလည္း ကူညီၾကပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္စရာ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ ေက်ာင္းထိုင္ ဆရာေတာ္ ဘုန္းဘုန္းႀကီးပါ။<br />ေဖာင္ေတာ္ဦးကေန ေရနီေျမာင္းေဘးက ဧရိပ္မြန္ မိဘမဲ့အမ်ိဳးသမီး ေဂဟာနဲ႕ က်ံဳးေဘးမွာရွိတဲ့ YMCA က ခ်င္းတိုင္းရင္းသားမိဘမဲ့ေဂဟာ ေတြအျပင္ ၿမိဳ႕ျပင္ေဂါ၀ိန္ဆိပ္ကိုေက်ာ္္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလးသြားရတဲ့ ေပပင္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက မိဘမဲ့ ကိုရင္ေလးမ်ားဆီပါေရာက္ခဲ့တယ္။<br />ဧရိပ္မြန္ကိုေတာ့ ေရနီေျမာင္းတေလွ်ာက္ ေအးေအးလူလူပဲ လမ္းေလွ်ာက္သြားတယ္။ အရမ္းေအးခ်မ္းတယ္။ အတြင္းလမ္းဆိုေတာ့ က်ံဳးေဘးမွာလို ဆိုင္ကယ္ေတြ၊ ကားေတြ သိပါမရွိပါဘူး။ ဧရိပ္မြန္ကို ဟိုအရင္က `ၾကည္ျပာ´ရုပ္ရွင္ကားထဲမွာပဲ ျမင္ဖူးတာ။ ေရာက္ဖူးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေအးခ်မ္းတဲ့ ေနရာလို႕မွတ္ခ်က္ခ်မိတယ္။ ကေလးေတြကလည္း လိမၼာတယ္။ ခ်စ္ဖို႕ေကာင္းတယ္။ ခ်င္းတိုင္းရင္းသားမိဘမဲ့ ေဂဟာကေတာ့ က်ံဳးေဘးမွာ ရွိေနလို႕ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္တာနဲ႕ က်ံဳးၿမိဳ႕ရိုးၾကီးနဲ႕ က်ံဳးေရျပင္ကို ေတြေနရတယ္။ အဲဒီက ကေလးေတြက စကားသံ၀ဲ၀ဲနဲ႕ ခ်စ္စရာတိုင္းရင္းသားကေလးေတြပါ။<br />ေျပာရဦးမယ္။ မႏၱေလးမွာရွိေနရတာ ၂ပတ္ေလာက္ဆိုေတာ့ အင္တာနက္ ေလးသံုးခ်င္စိတ္က တားမရလို႕ က်ံဳးေရွ႕က ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာသံုးမိပါတယ္။ ကြန္နက္ရွင္က ေျပာေတာင္မေျပာခ်င္ပါဘူး။ မီးပ်က္လို႕ အဲကြန္းက မဖြင့္၊ ေမလ ရာသီဥတုပူပူမွာ ကြန္ပ်ဴတာႀကီးေရွ႕ ငုတ္တုတ္ထိုင္၊ ဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ႕ သံုးလိုက္တာ ၁ နာရီ ၁၀၀၀ က်ပ္ေတာ ့ေပးလိုက္ရတယ္။ နီးနီးနားနား သံုးလိုက္ရတာပဲ ေက်းဇူးတင္စရာပါ။<br />မႏၱေလးေရာက္မွေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း မႏၱေလးေတာင္တက္တာေပါ႕။ ကၽြန္မတို႕က ေဒသအေျခအေနမသိဘဲ ညေနေမွာင္စမွာ စြတ္ရြက္တက္လိုက္ တာေတာင္ေပၚေရာက္ဖို႕ ၂ေကြ႕ေလာက္အလိုမွာ မီးကပ်က္သြားပါေရာ။ အထာမသိတဲ့ ဘုရားေစာင္တန္းမွာ ေမွာင္ႀကီးမည္းမည္း စမ္းၿပီး ေဘးထိုင္ခံု ေတြေပၚ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထိုင္ေနကာမွ ေခြးကေဟာင္ၿပီးေျပးလာလိုက္တာ။ အဲဒီေစာင္းတန္းက မႏၱေလးသူမိန္းကေလးတစ္ေယာက္က ကူညီေပလို႕ သာေပါ႕။ `ကၽြန္ေတာ္လိုက္ပို႕ေပးပါ႕မယ္´ ဆိုတဲ့သူမရဲ႕ စကားသံကို ခုထိ ေက်းဇူးတင္စြာ မွတ္မိေနဆဲပါ။ အဲဒီေန႕က မီးပ်က္လို႕ ဘုရားေပၚထိမေရာက္ပဲ ေတာင္ေအာက္ျပန္ဆင္းခဲ့ၿပီး ေနာက္ေန႕မွ လင္းလင္းခ်င္းခ်င္းျပန္တက္ လိုက္တယ္ေလ။ ညဘက္ေတာ့ မတက္ရဲေတာ့ပါဘူူး။<br />မႏၱေလးမွာ ကၽြန္မတို႕အားထားတဲ့ transportation way က ဆိုက္ကားနဲ႕ လိုင္းကားပါ။ ဆိုင္ကယ္ေတြကားေတြၾကာမွာ က်ံဳးတပတ္ျပည့္ေအာင္ ဆိုက္ကားစီးခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ကလည္းအမွတ္တရေပါ႕။ အငွားကားေတြကလည္း ေစ်းကေခါင္ခိုက္ေနတာေလ။ လိုင္းကားေတာင္ ရန္ကုန္နဲ႕ယွဥ္ရင္ မန္းလိုင္းကား ေတြက ေစ်းပိုႀကီးတယ္။ ဆိုက္ကားကေတာ့ အတန္ဆံုးပဲ။ ဆိုက္ကားစီးရင္း ဆိုက္ကားဆရာေတြဆီက ေဒသႏၱရ ဗဟုသုတ လည္းရတယ္။ လိုင္းကားေတြစီး တတ္သြားလို႕ မင္းကြန္းသြားတဲ့ ေမာ္ေတာ္ဆိပ္ထိသြားၿပီး မင္းကြန္းဘက္ထိ ေျခဆန္႕ခဲ့တယ္။ ၄၅မိနစ္ေလာက္ေမာ္ေတာ္စီးရတာ တိုးတိုးေ၀ွ႔ေ၀ွ႔နဲ႕ေပမဲ့ ေပ်ာ္စရာပါပဲ။ မင္းကြန္းမွာ ေနပူက်ဲတဲ ေလွ်ာက္ၾကည့္ ဓာတ္ပံုရိုက္ၾကနဲ႕ သြားလိုက္ၾကတာ မင္းကြန္းဘိုးဘြားရိပ္သာ အရိပ္ကေတာ့ ေအးခ်မ္းလွပါတယ္။<br />ရန္ကုန္နဲ႕ တျခားေနရာက မိတ္ေဆြေတြဖို႕ေပးတဲ့ နာဂစ္သတိေပးခ်က္ Email ေတြဖတ္ရတံုးက နာဂစ္ကို သိပ္မထင္မိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေမလ ၄ရက္ေန႕ ေရာက္ေတာ့ ရန္ကုန္ကို ဖုန္းဆက္မရေတာ့ဘဲ ေနာက္ထပ္သတင္းေတြ ၾကားေတာ့မွ မုန္တိုင္းဒဏ္ေတာ္ေတာ္ခံလိုက္ရတာ မွန္းမိတယ္။ အိမ္ကို စိတ္ပူလို႕ အျမန္ျပန္ခ်င္ေပမဲ့ ကားလက္မွတ္ေတြက ၀ယ္မရဘူး။ လမ္းခဏပိတ္တယ္ဆိုလား။ ေနာက္ဆံုး (၇) ရက္ေန႕ ျပန္ဖို႕လက္မွတ္ရေတာ့ စစ၀ယ္ေစ်းက မႏၱေလး - ရန္ကုန္ လက္မွတ္တစ္ေစာင္ကို ၁၂၀၀၀က်ပ္ပါ။ ဒါေပမဲ့ ကားေပၚေရာက္မွ ၃၀၀၀ စီထပ္ေတာင္းလို႕ ခရီးသည္အားလံုး မေက်မနပ္ ေပးခဲ့ရတယ္။ သူတို႕ကားေပၚေရာက္ေနၿပီကိုး။ ဆီေစ်းေတြတက္တာ က်တာေတာ့ သိပ္မသိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလိုလုပ္ရပ္မ်ိဳးကေတာ့ မရွိိသင့္တာ အမွန္ပါပဲ။ <br />အိမ္ျပန္ခရီးကို ဆက္ေရးရင္ေတာ့ နာဂစ္ျမင္ကြင္း တစိတ္တေဒသဘဲ ျဖစ္သြားေတာ့မယ္။ ဒါကေတာ့ စစခ်င္း သတိရသြားတဲ့ မႏၱေလးခရီးရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ ေတြးမိတာေလးေတြပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-1182768734691215807?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-60070218094891246732009-03-07T01:17:00.000-08:002010-02-28T23:16:02.817-08:00ခက္ေနျပန္ပါျပီ<br />ထပ္ေနတဲ႔ေခါင္းစဥ္ေတြအစီအရီနဲ႔<br />ႏွစ္က ဖ်တ္ခနဲသစ္သြားျပီ<br />အသစ္လြင္ဆံုးမိနစ္တစ္ခုမွာ<br />ၾကယ္ေၾကြသေယာင္နဲ႔ ဆုတစ္ခုေတာင္းလိုက္မိတယ္။<br />သစၥာမ႑ိဳင္ဆိုတဲ႔ စကားလံုးကို<br />ကုတ္ျခစ္သံုးခ်င္ေနလို႔<br />အမ္ပီသရီးေလးအကူအညီနဲ႔<br />လူတစ္ေယာက္ကို ေမ႔ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရတယ္။<br />ထားပါ ဘုန္းေနသြန္းရယ္<br />အခ်စ္ဆိုတာ ဘယ္ရင္ကစခဲ႔စခဲ႔<br />ငါကေတာ႔လမ္းမီးေရာင္ေအာက္မွာ မင္းလို<br />စုစုေအာင္ရယ္လို႔ မညည္းနိုင္ေသးဘူး<br />.......<br />အဲဒီညက<br />ေကာ္ဖီခ်န္ထားတယ္လို႔သူေျပာတယ္။<br />အဲဒီညမ်ိဳးပဲ<br />ဟီးရိုးဆိုတဲ႔ေတးသံၾကားမွာ<br />ငါက သာသာေလးအသက္ရွဴေနခဲ႔တယ္။<br />ခုလည္းအဲဒီညမ်ိဳးပါပဲ။<br />ဒါေပမဲ႔<br />ေမွာင္မည္းေျခာက္ကပ္..<br />ေျမာက္ျပန္ေလေတာင္မတိုက္တဲ႔ည။<br />ဆားကစ္ျပားအပ်က္ေတြေရွ႔မွာ<br />ေထာင္ေခ်ာက္ထဲတိုး၀င္ဖို႔<br />ခဲတံကိုင္ထားတဲ႔လက္ေတြက တျပင္ျပင္<br />ထပ္ေနတဲ႔ေခါင္းစဥ္ေတြ<br />နာရီမိနစ္စကၠန္႔ေတြနဲ႔<br />ရင္ထဲကသစ္ပင္..ရွင္သန္ေနလိုက္ပံုမ်ား။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-6007021809489124673?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-86563473482466887872009-03-03T02:53:00.000-08:002010-02-28T23:23:09.603-08:00ကၽြန္မရဲ႕ေမြးရပ္ေျမအေၾကာင္းအနည္းအက်ဥ္း ေရးျပလိုက္တာပါ။ ဓာတ္ပံုေတြအစံုအလင္နဲ႔ ပို႔စ္ကိုေတာ႔ blogspot မွာ မတင္တတ္ေသးတာေၾကာင္႔ ေနာက္တစ္ေန႔ေန႔က်မွ ျပန္တင္ပါ႔မယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ႔ စာခ်ည္းသက္သက္ဖတ္ျပီး ျမိဳ႕ငယ္ေလးကို ျမင္ေယာင္ေပးၾကပါေပါ႔…ဓာတ္ပံုေတြက အဆင္မေျပေသးတာေၾကာင္႔ပါ <br /><br />ဒလျမိဳ႔ဆိုတာ ကၽြန္မရဲ႕ေမြးဖြား ၾကီးျပင္းေနထိုင္ရာ ေျမျဖစ္ပါတယ္။ ရန္ကုန္တစ္ဖက္ကမ္းမွာရွိျပီး ရန္ကုန္တိုင္းေတာင္ပုိင္းခရိုင္က ့ျမိဳ႕ပါ။<br />ဒလကိုလာမယ္ဆိုရင္ေတာ႕ လမ္း ၂ လမ္းရွိပါတယ္။ တစ္လမ္းက ရမ္ကုန္ျမစ္ကို သေဘၤာနဲ႔ျဖတ္ကူးျပီး ဒလကိုတိုက္ရိုက္ေရာက္ႏိုင္တဲ႔လမ္းနဲ႔ လိွဳင္သာယာတံတားကေန ကားလမ္းတိုက္ရိုက္နဲ႔ လာလို႔ရတဲ႔ လမ္းတို႔ျဖစ္ပါတယ္။ လွိဳင္သာယာဘက္က လာရင္ေတာ႔ အခ်ိန္နည္းနည္းပိုေပးရလို႔ မ်ားေသာအားျဖင္႔ေတာ႔ ဧည္႔သည္ေတြက ပန္းဆိုးတန္းကေန သေဘၤာနဲ႔ျဖတ္ကူးျပီး ဒလကိုတိုက္ရိုက္ေရာက္တဲ႔ လမ္းကိုပဲ အသံုးမ်ားတယ္။<br />အဲဒီေတာ႔ အရင္ဆံုး ပန္းဆိုးတန္းလမ္းမၾကီးေအာက္ဘက္အဆံုးက သေဘၤာဆိပ္ (ပန္းဆိုးတန္းဆိပ္) ကို အရင္ေရာက္ေအာင္လာေပါ႔။ ျပီးရင္ ၁၀ က်ပ္ပဲေပးရတဲ႔ သေဘၤာစီးလက္မွတ္၀ယ္ ၿပီး သန္႔ရွင္းတဲ႔ျမစ္ေလကို ရွဴလို႔ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ သေဘၤာစီးလိုက္တာနဲ႔ ဒလကိုေရာက္ပါျပီ။ <br />ဒလဆိပ္ကမ္းဘက္ကိုေရာက္တာနဲ႔ ျမိဳ႕ျပနဲ႔လံုး၀အသြင္ကြဲသြားတဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္က ႏွဳတ္ဆက္ေနမွာပါ။ မ်ားေသာအားျဖင္႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္မ်က္မွန္းတန္းမိေနတဲ႔ ဒလသူဒလသားေတြအဖို႔ ဧည္႔သည္သူစိမ္းေတြဆို အနည္းအက်ဥ္းေတာ႔ ရိပ္မိတတ္ပါတယ္။<br />ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြထံုးစံအတိုင္း တစ္ရပ္တစ္ေက်းေရာက္တာနဲ႔ နာမည္ၾကီးဘုရားေက်ာင္းကန္ေတြ သြားခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ႔ သေဘၤာဆိပ္နဲ႔ လည္းမေ၀းတဲ႔ ဒလသေဘၤာက်င္းေရွ႕က ေရႊစာရံဘုရားနဲ႔ ျမိဳ႔အတြင္းပိုင္းက မဟာသၾကၤန္ဘုရားၾကီးကို ညႊန္းပါတယ္။ ေရႊစာရံဘုရားပရ၀ုဏ္ထဲမွာဆို လူေတာ္ေတာ္စိတ္၀င္စားျပီး လာၾကည္႔တဲ႔ ရဟန္းတာ အရွင္ျမတ္တစ္ပါးရဲ႔ ေရႊရည္စိမ္ရုပ္ကလာပ္ေတာ္ ရွိတယ္။ အဲဒိီရုပ္ကလာပ္ကိုတူးေဖာ္ေတြ႔ရွိခဲ႔တာက ဒီဘက္ေခတ္ေရာက္မွပါ။ ထူးဆန္းတာေလးေတြ မွတ္တမ္းတင္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ႕ အံကိုက္ပဲ။ <br />မဟာသၾကၤန္ဘုရားၾကီးဆိုရင္လည္း ရုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ၾကီးတစ္ဆူကို တန္ေဆာင္းထဲမွာ သြန္းလုပ္ပူေဇာ္ထားတာျဖစ္ျပီး အနီးက မဟာသၾကၤန္ေရကန္နဲ႔အတူ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းရွိလွပါတယ္။<br />ဒလကိုေရာက္ရင္ေတာ႔ ျမိဳ႕ထဲကိုဆိုရင္ ဆိုက္ကားတို႔ ဆိုင္ကယ္ ကယ္ရီတို႕နဲ႔ကိုယ္သြားခ်င္တဲ႔ ေနရာကို ေစ်းသက္သာစြာ သြားလို႔ရပါတယ္။ ဒလကေန တြံေတး၊ ေကာ႔မွဴး၊ ကြမ္းျခံကုန္း၊ ဖ်ာပံု စတဲ႔ျမိဳ႔ေတြဆီ ဆက္သြားခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ဒိုင္နာ၊ ဟိုင္းလပ္၊ မွန္လံုယာဥ္၊ စူပါဆလြန္းအငွားကားေတြအျပင္ ဆိုင္ကယ္ ကယ္ရီေတြနဲ႔ပါ ေလတ၀ရွဴရင္းသြားလို႔ရတယ္။<br />ဒလရဲ႕ အစည္ကားဆံုးေနရာကေတာ႔ သေဘၤာဆိပ္ပါ။ ကားဂိတ္နဲ႔ သေဘၤာဆိပ္က တြဲစပ္ေနတာမို႔ အျမဲမျပတ္ လူေတြ ကားေတြ ဆိုက္ကား ဆိုင္ကယ္ စက္ဘီးေတြနဲ႔ စည္ကားေနတတ္ပါတယ္။ ရံုးတတ္ရံုးဆင္းခ်ိန္ဆို အစည္ဆံုးေပါ႔။<br />ဒလျမီဳ႕သူျမိဳ႕သားအမ်ားစုက လက္လုပ္လက္စား၀န္ထမ္းေတြပါ။ အလုပ္ေတြကလည္းရန္ကုန္မွာပဲ လာလုပ္တာမ်ားပါတယ္။ ဒီေတာ႔ ရန္ကုန္ျမစ္ကိုေန႕တိုင္းကူးျပီး အလုပ္ဆင္းၾကတယ္။ တတ္ႏိုင္သူတခ်ိဳ႔သာ ကိုယ္႔ျမိဳ႕မွာပဲ စီးပြားေရးတစ္ခုခုထူေထာင္လုပ္ၾကတယ္ေလ။ ကၽြန္မအပါအ၀င္ အမ်ားစုကေတာ႔ ရန္ကုန္ဘက္ကမ္းကို ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် အလုပ္တက္ဆင္းလုပ္ေနတဲ႔ သာမန္၀န္ထမ္းလူတန္းစားေတြပါ။<br /><br />………ဆက္ရန္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-8656347348246688787?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-29321513011783242302009-02-22T01:53:00.000-08:002010-02-28T23:38:17.197-08:00ကၽြန္မရင္ထဲေရာက္လာတဲ႔ ကဗ်ာဆရာကိုဘုန္းရဲ႕ ကဗ်ာေလး<br /><br />Remembrance<br /><br />ပ်ံသန္းသြားတဲ႔ ငွက္ကေလး<br />တစ္ေကာင္<br />ႏွစ္ေကာင္<br />မ်က္၀န္းေတြကို မွိတ္ထားမိတယ္<br />ေနဟာ၀င္လုေပါ႔ ။<br />.<br />.<br />Remembrance<br /><br />ပ်ံသန္းသြားတဲ႔ ငွက္ကေလး<br />တစ္ေကာင္<br />ႏွစ္ေကာင္<br />မ်က္၀န္းေတြကို ပိတ္ထားမိတယ္<br />ညေနတိမ္ေတြရယ္<br />ျပန္မဆံုခ်င္ေတာ႔ပါဘူး ။<br />.<br />ဘုန္းေနသြန္း<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-2932151301178324230?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-66996881052559775942009-02-16T04:21:00.000-08:002010-02-28T23:03:29.239-08:00တကၠသိုလ္စတက္တဲ႔ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္မွာ ကားမွတ္တိုင္ေတြဆိုတာကိို ကၽြန္မမွတ္မွတ္ထင္ထင္စိတ္၀င္စားလာျဖစ္ခဲ႔ျခင္းပါ။ အရိပ္ေတြေ၀ေ၀ဆာဆာနဲ႔ တိတ္ဆိတ္ေအးခ်မ္းတဲ႔ေက်ာင္းလမ္းအရွည္ႀကီးကို မနက္တစ္ခါညေနတစ္ခါေလွ်ာက္ရင္း<br />ဟိုဘက္ထိပ္ဒီဘက္ထိပ္ႀကိဳဆိုေနတတ္တဲ႔ ကားမွတ္တိုင္အေဟာင္းေလးႏွစ္ခုကအစျပဳခဲ႔တာ ဆိုလည္းမမွားပါ။ အဲဒီခုႏွစ္ေတြတုန္းက ခပ္မြဲမြဲသြပ္မိုးေလးေတြပဲရွိၿပီး ထိုင္ခံုမပါတဲ႔ အညိဳေရာင္ကားမွတ္တိုင္ေဟာင္းေလးေတြ ရွိေနေသးတဲ႔အခ်ိန္။ လွည္းတန္းလိုေနရာမ်ိဳးမွာေတာင္ အမိုးအျပာေရာင္ေတာက္ေတာက္နဲ႔ လွလွပပ ပလပ္စတစ္ ထိုင္ခံုေတြပါတဲ႔ ေေခတ္မီ ကားမွတ္တိုင္ ေတြရွိလာတာမၾကာေသး။ ေနာက္ပိုင္းက်အဲဒီလိုကားမွတ္တိိုင္ေတြေနာက္ခံမွာ<br />ေၾကာ္ျငာဆိုင္းဘုတ္ၾကီးေတြပါေရာက္လာၿပီး အႏုပညာခင္းက်င္းမွဳတစ္ခုလိုေတာင္<br />ျဖစ္ေနတတ္တဲ႔ ကားမွတ္တိုင္ေတြလည္း ရွိလာတယ္။ ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ ဘယ္လိုခင္းက်င္းထားထား ဘယ္လိုမွတ္တိုင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ရပ္ရမယ္႔ကားေတြကေတာ႔ ခရီးသည္အတက္အဆင္းခ်ိန္ေလာက္ပဲ<br />ရပ္ျပီးေနာက္ထပ္မွတ္တိုင္ေတြရွိရာဆီ ခရီးဆက္ေနရတာပဲ။ အဲဒီမွတ္တိုင္ေတြထဲမွာ တခ်ိဳ႕မွတ္တိုင္ေတြက အၿမဲလိုလို စည္ကားဆူညံေနတတ္သလို<br />တခ်ိဳ႕လည္းစိမ္းလန္းျငိမ္းခ်မ္းလို႔။ <br />ကၽြန္မေက်ာင္းသြားေနက်လမ္းေပၚက ကားမွတ္တိုင္ေလးႏွစ္ခုကေတာ႔ အမွတ္တရပါပဲ။ နာမည္ေတြကေတာ႔ ေက်ာင္းေရွ႕မွတ္တိုင္..ေက်ာင္းလမ္းမွတ္တိုင္။ မိုးဖြဲဖြဲေတြမိုးသည္းသည္းေတြေအာက္မွာေအးခ်မ္းတဲ႔ ရင္ခြင္တစ္ခု<br />အၿမဲဖြင္႔ထားသလို ၾကင္နာတတ္ဟန္ေပါက္ေနတဲ႔ကားမွတ္တိုင္ေဟာင္းေလးမ်ားပါ။<br />တခ်ိဳ႕က်ေတာ႔လည္း ဘာအမွတ္အသားဆိုင္းဘုတ္မွမရွိပဲ သတ္မွတ္ခ်က္အရသာ<br />မွတ္တိုင္ျဖစ္ေနရတ႔ဲကားရပ္နားရာေနရာေလးမ်ား။<br />ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မကေတာ႔ကားမွတ္တိုင္မ်ားကိုစိတ္၀င္စားသည္ေလ။အဲဒါေၾကာင္႔ပဲ<br />ကၽြန္မဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ၾကံဳခဲ႔ရသည္႔တခ်ိဳ႕လူေတြ အျဖစ္အပ်က္ေတြကိုကားမွတ္တိုင္ေနရာမွာ ထားမိေတာ႔ အဲဒါေတြအားလံုးကတစ္ေန႔ေန႔တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ မလြဲမေသြျဖတ္ေက်ာ္ထားရစ္ခဲ႔ရမယ္႔ သေကၤတအမွတ္အသားတစ္ခုသက္သက္လိုခံစားလိုက္ရတယ္။ ဒါေပမဲ႔လည္း ျပန္ၾကည္႕လိုက္တိုင္း<br />အမွတ္ရေနစရာရပ္နားခဲ႔ဖူးတဲ႔ အရိပ္တစ္ခုဆိုတာေတာ႔ လက္ခံရမယ္ေလ။<br /><br />BUS-STOP (1)<br />အမိုးအကာမဲ႔သေကၤတမရွိ ဆိတ္ျငိမ္တဲ႔ကားမွတ္တိုင္ပါ။ ကၽြန္မေလးတန္းေက်ာင္းသူဘ၀ကျမန္မာစာဆရာ..။<br />ဆရာကအညာဇာတိျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းမွပဲေန ေက်ာင္းသားေတြကိုစာျပရင္းဘ၀မွာေနေပ်ာ္ေနတဲ႔သူ။ ကၽြန္မကိုေရေဆးပန္းခ်ီနဲ႔ပထမဆံုးရင္းႏွီးေစခဲ႔ၿပီး ကၽြန္မလက္ရာပန္းခ်ီေတြကိုေက်ာင္းေၾကာ္ျငာသင္ပုန္းမွာကပ္လို႔ ကၽြန္မအိပ္မက္ေတြကိုအေရာင္တင္ေပးခဲ႔တဲ႔ဆရာပါ။ဒါေပမဲ႔ သိသင္႔တာမွန္သမွ်ကိုေလးတန္းကေလးေလးပါဆိုတဲ႔သတ္မွတ္ခ်က္ေအာက္မွာ <br />ဖံုးကြယ္ျခင္းခံခဲ႔ရတယ္ေလ။ <br />ကၽြန္မတုိ႔ဆရာရုတ္တရက္ေပ်ာက္သြားပံုက ပဥၥလက္ေတာ႔ဆန္တယ္။ ေတြးၾကည္႔ဖို႔လည္းကၽြန္မဥာဏ္မမီပါ။သတင္းအစေပ်ာက္သြားတဲ႔ဆရာ႔ကို ကၽြန္မရဲ႕ပန္းခ်ီေတြကေမွ်ာ္ေနၾကဆဲ..ခုထိပါ။<br />BUS-STOP (2)<br />ႏူးညံ႔သိမ္ေမြ႔မွဳ ရိုးရွင္းမွဳေတြပါ၀င္တဲ႔တြယ္တာမွဳတစ္ခု..။ ၾသဂတ္စ္ေန႔လယ္ခင္းတစ္ခုကစခဲ႔တဲ႔အမွတ္တရပါ။ မ်က္ေတာင္ရွည္ရွည္ေတြပိုင္ဆိုင္တဲ႔ အဲဒီအျဖဴေရာင္ေကာင္ေလးကိုကၽြန္မက မိုးေရ လို႔ျဖဴျဖဴစင္စင္ေခၚခဲ႔တယ္။ သူ႔လက္ထဲကစီးကရက္ရယ္၊ သူ႔စက္ဘီးေနာက္ခံုကေကာင္မေလးရယ္၊ ကၽြန္မလြယ္အိတ္ထဲကသူ႔နာမည္တစ္လံုးပါတဲ႔စာအိတ္ျပာေတြရယ္၊…။<br />အဲလိုနဲ႔ပဲေက်ာင္းဖြင္႔လိုက္ေက်ာင္းပိတ္<br />လိုက္နဲ႔မ်ိဳသိပ္ခဲ႔ရတဲ႔ရင္ထဲက ရာသီမွာမိုးစက္ေတြက အသန္႔ရွင္းဆံုးဇာတ္လိုက္ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဒီေန႔ထိသူ႔ကိုမေျပာျပႏိုင္ေသးတာကေတာ႔ အမွတ္တရျဖစ္ေစတဲ႔အေၾကာင္းရင္းမ်ားလားမသိပါ…။<br />အေရာင္ျခယ္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ႕အျဖဴေရာင္။ <br />ၿပီးေတာ႔….အစိမ္းေရာင္။<br /><br />BUS-STOP (3)<br />အာ၊ေဘ၊ေဆ၊ေဒ ဆိုၿပီးျပင္သစ္စာကိုကၾကီးခေခြးကစသင္ေပးခဲ႔တဲ႔ဆရာမ။ ကၽြန္မရဲ႕ခ်စ္လွစြာေသာကားမွတ္တိုင္ေလးပါ။ခန္႔ညားထယ္၀ါမွဳ၊ေႏြးေထြးမွဳေတြလႊမ္းျခံဳေနတဲ႔ထိုမွတ္တိုင္ေလးမွာ အၾကာၾကီးရပ္နားထားခ်င္ေပမဲ႔ကၽြန္မၾကာၾကာရပ္ခြင္႔မရခဲ႔။ဒုတိယႏွစ္မွာပဲထိုမွတ္တိုင္ကအေ၀းထြက္သြားေတာ႔<br />မယ္ဆိုေတာ႔ “ယတဲန္းမ္” လို႔စတင္ေျပာတတ္ေနျပီျဖစ္တဲ႔စကားသံေတြနဲ႔ ဒဂံုမန္းရထားေအာက္မွာႏုႏုနယ္နယ္မ်က္ရည္ေတြေ၀ခဲ႔ရတယ္။ ျပန္ၾကဆိုတဲ႕ဆရာမစကားသံက ခုထိၾကည္လင္ေနဆဲ။ ရထားသံလမ္းေတြကေတာ႔ ရက္စက္စြာ ေျဖာင္႔တန္းလို႔လက္ျပရံုပဲတတ္ႏိုင္ခဲ႔ရတာပါပဲ။ ေတြးမိတိုင္းအစအဆံုးအေရာင္ထင္လာတတ္တဲ႔ကားမွတ္တိုင္ေလးပါ။<br /><br />BUS-STOP (4)<br />ရင္ခုန္သံေတြေႏွးလိုက္ျမန္လိုက္နဲ႔ သံုးရာသီကိုလွလွပပျဖတ္ေက်ာ္ခဲ႔တဲ႔မွတ္တိုင္။ အျဖဴေရာင္ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ တုတ္ေႏွာင္မိတဲ႔အခ်ိန္ကစျပီး ကၽြန္မဒိုင္ယာရီထဲ သူရိုးရိုးသားသားစတင္ပါ၀င္လာခဲ႔<br />တယ္။ တရိရိနဲ႔အိပ္မက္ေတြေပးလိုက္ရေတာ႔မွ အလန္႕တၾကားနဲ႔ေမွာင္ၾကီးမည္းမည္း ငုတ္တုတ္ထထိုင္မိတဲ႔<br />အျဖစ္။ တကယ္ဆို ကၽြန္မကအဲဒီကားမွတ္တိုင္ေလးကိုအရမ္းခ်စ္ခဲ႔ပါတယ္...အလြမ္းေတြ တေ၀တဆာနဲ႔ေန႔တခ်ိဳ႕လည္း ရွိခဲ႔တယ္။ ဒါေပမဲ႔ကိုယ္ေပးခ်င္တဲ႔ စကားလံုးေတြက သူ႔အတြက္အမွိဳက္ေတြျဖစ္လာတဲ႔အခါ ကယ္သူမရွိတဲ႔ေန႔ရက္ေတြျဖစ္ကုန္ေရာေလ။ဒီလိုနဲ႔ all trash ျဖစ္ခဲ႔ရတဲ႔စကားလံုးေတြေနာက္မွာ ကိုယ္ဦးေႏွာက္ကို္ယ္ေမာင္းႏွင္ရင္းပဲ ညင္ညင္သာသာျဖတ္ေက်ာ္ခဲ႔လိုက္တဲ႔ အေရာင္လြင္လြင္ကားမွတ္တိုင္…။ေနာက္ခံသီခ်င္းကေတာ႔ <br />စည္သူလြင္ရဲ႕ ..သူငယ္ခ်င္း။<br /><br />BUS-STOP (5)……………..<br />………………………………………..<br />…………………………….<br />......................<br />............<br />ရွိေနဦးမွာပါ။<br />ဒီလိုနဲ႔ ကားမွတ္တိုင္ေတြနဲ႔အတူ ကၽြန္မရွင္သန္ေနျဖစ္ပါဦးမယ္။ ။<br />..<br />လရိပ္ျပာ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-6699688105255977594?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-60445509243700756122008-12-29T03:43:00.000-08:002010-02-28T23:19:38.251-08:00ရင္ကြဲနာ<br /><br />မိုးေတြရြာေနတဲ႔အခါ<br />မင္းမွာအရိပ္တစ္ခုရွိေနရဲ႔လား<br />မသိစိတ္က<br />ေနာင္ဘ၀အထိဖ်က္လို႔ျပင္လို႔မရတဲ႔<br />ေက်ာက္စာ.......<br />အိပ္မရတဲ႔ညေတြမွာ<br />ငါဟာလြမ္းတဲ႔စိတ္ကိုတဖြဖြပြတ္သပ္လို႔<br />အေတြးထဲ<br />မင္းမ်က္၀န္းေလးဘယ္ပန္းခ်ီ<br />မင္းရယ္လိုက္တဲ႔ရယ္သံလြင္လြင္ေလးဘယ္ကဗ်ာ<br />မင္းမရွိတဲ႔ညေတြမွာ<br />ငါဟာငရဲလိုပူေလာင္ျပင္းျပလို႔<br />မင္းေလးရဲ႕ဥေပကၡာဟာ<br />ငါ႔ဘ၀အတြက္ဒုကၡသစၥာပါစုစုေအာင္ရယ္......<br />အိပ္မရဘူး<br />အိပ္မက္အေသ၊ ဘ၀အရွင္<br />ရင္ဟာသံုးမရတဲ႔ဟင္းလင္းျပင္လား<br />အနာတရနဲ႔လမ္းတကာလြင္႔စင္ေန<br />ဒဏ္ရာကအေတြးအထိနစ္၀င္ေန<br />အျပင္မွာ<br />ေႏြ.........<br />သစ္ရြက္ေတြကတေငြ႕ေငြ႕ပဲ႔က်လို႔<br />အလြမ္းကလက္ရည္တျပင္တည္းစိမ္းလန္းလို႔<br />ဒီမွာ.....ရင္တြင္းဖြဲ႔မီးအၾကိမ္ၾကိမ္ေလာင္တယ္<br />စကားေတြခဏခဏမွားတယ္<br />အိပ္မက္ထဲထိ<br />ႏွဳတ္ခမ္းပါးေတြကိုေမ႔လို႔မရဘူး<br />သူငယ္ခ်င္းမေလးရယ္။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-6044550924370075612?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-30968468263322795022008-12-05T02:58:00.000-08:002010-02-28T23:38:24.272-08:00ေလာကၾကီးကမရွိတာကိုအရွိလုပ္ျပီး<br />ညီမွ်ျခင္းဆိုတဲ႔ေ၀ါဟာရနဲ႔သေကၤတကိုဖန္တီးထားတယ္<br />၁=၁ ဆိုတာမွာေတာင္ ၁ ခ်င္းက အရြယ္တူခ်င္မွတူမယ္ <br />ဘယ္မွာတူညီမွ်ေနလို႔တုန္း<br />၁၀ တန္ပါတယ္လို႔တံဆိပ္ကပ္ထားရံုနဲ႔လည္း<br />ပစၥည္းတစ္ခုက အဲဒီေလာက္တန္ဖိုးနဲ႔ညီတယ္လို႔မဆိုသာပါဘူး<br />ကိုယ္႔ဘက္ကတစ္စံုတရာေပးလိုက္တယ္ <br />တစ္စံုတစ္ရာျပန္ရတယ္<br />အဲဒါနဲ႔ပဲ ဒါကိုညီမွ်ျခင္းခ်လို႔မရျပန္ဘူး<br />ဒါေပမဲ႔တခ်ိဳ႕ကေက်နပ္ေနတယ္ တခ်ိဳ႕ကၾကိတ္မႏိုင္ခဲမရျဖစ္ၾက<br />တခ်ိဳ႕ကေပါက္ကြဲၾက<br />ညီမွ်ျခင္းဆိုတာရဲ႕ေဘးထြက္အက်ိဳးတရားေတြေပါ႔<br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္တြက္ခ်က္မွဳရွိရင္လည္းရွိပေစ<br />အဲဒီတြက္ခ်က္မွဳရဲ႕ေနာက္ဆံုးရလဒ္ကေတာ႔<br />ေက်နပ္စြာလက္ခံႏိုင္မွဳပဲျဖစ္ဖို႔လိုတယ္<br />အဲဒီလိုမွမဟုတ္ရင္ေတာ႔ <br />ဘာကိုမွ ညီမွ်ျခင္းခ်ၾကည္႔ဖို႔မၾကိဳးစားေလနဲ႔<br /><br />လရိပ္ျပာ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-3096846826332279502?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-81442571865270840422008-12-05T02:11:00.000-08:002010-02-28T23:20:04.325-08:00အခ်စ္ဆိုတာကိုေၾကာက္ပါတယ္<br />ဒါေတာင္<br />ဒီညအလြမ္းေတြသည္းေနေသး<br />ေနထြက္ေန၀င္ေတြက မဆန္းဘူးကြယ္႔<br />အမွတ္တရညေနရီတစ္ခုသာ<br />အဆန္းတၾကယ္က်န္ရစ္ခဲ႔တာ<br />ဘ၀ဆိုတာကို<br />အခ်စ္နဲ႔စပ္ဟပ္ေပးေနတဲ႔သူ<br />ကၽြန္မက<br />အက္ဒီဆင္မဟုတ္ေပမဲ႔<br />အလြမ္းကိုလမ္းမီးနဲ႔ေရာထြန္းရင္းပဲ<br />ျပီးျပီးေရာညေတြကို အခ်ိန္ျဖဳန္းခဲ႔ရတယ္။ ။<br /><br /><br />လရိပ္ျပာ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-8144257186527084042?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-34807235760217869022008-11-16T00:42:00.000-08:002010-02-28T23:12:44.507-08:00လရိပ္ျပာေရ....<br />အားပါးတရရယ္ေနလိုက္စမ္း<br />အစြန္းေရာက္တယ္ဆိုတာဘာမွမေကာင္းဘူးေလ<br />ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ဆိုတာေတာ႔ရွိပေစ။<br />ႏွစ္တိုင္းတရားစခန္းေတြေျပးေျပးေနတာေတာင္<br />ကိုယ္႔စိတ္နဲ႔ကိုယ္႔ကိုယ္<br />တစ္သားတည္းမက်ေသးတာစဥ္းစားစရာ။<br />လရိပ္ျပာ....<br />မႏွစ္ကပိေတာက္ေတြလို<br />ဒီႏွစ္လည္း၀ါထိန္စြာလွေနဦးမွာလို႔ေတာ႔မထင္ေခ်နဲ႔<br />သူ႕သေဘာ...ကုိယ္႔သေဘာ...<br />ဘယ္အရာကမွဘယ္အရာကိုမပိုင္ေလဘူး။<br />မနက္ျဖန္သန္ဘက္ဆိုပဲ<br />အၾကိမ္ ၃၀ ေျမာက္လက္ေဆာင္ရေတာ႔မယ္<br />လိုခ်င္ေလာဘေတြေ၀ေနျမဲပါလား။<br />လရိပ္ျပာ....<br />တစ္ခုရွိေသးတယ္<br />ဘယ္သူ႔ကိုမွအစြန္းေရာက္မခ်စ္မိေလနဲ႔တဲ႔<br />ပူျပင္းတဲ႔ဓာတ္ခံတစ္ခုနဲ႔ေတာ႔ထင္ရာေလွ်ာက္မလုပ္နဲ႔ေပါ႔<br />သက္ရွိေတြကိုနားလည္ေပးလိုက္ပါ<br />မပိုင္တဲ႔ျဖစ္တည္မွုေတြနဲ႔<br />တံခါးတစ္ခုကိုအတူေခါက္ေနရတဲ႔ သူေတြခ်င္းပဲေလ။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-3480723576021786902?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-71181346440302178652008-11-05T13:48:00.000-08:002010-03-01T20:36:25.305-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SRIWafGWu2I/AAAAAAAAAEw/djl1X83A_Cs/s1600-h/with+friends.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SRIWafGWu2I/AAAAAAAAAEw/djl1X83A_Cs/s200/with+friends.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5265295558630095714" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SRIWFVSGPUI/AAAAAAAAAEo/Cd12ayFsv6I/s1600-h/s14.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SRIWFVSGPUI/AAAAAAAAAEo/Cd12ayFsv6I/s200/s14.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5265295195217739074" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SRIU8e0In7I/AAAAAAAAAEg/m0mfIglnNXo/s1600-h/s37.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SRIU8e0In7I/AAAAAAAAAEg/m0mfIglnNXo/s200/s37.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5265293943645970354" border="0" /></a>ခ်င္းမိုင္မွာ ၃ လအတူေနခဲ႔တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ား<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-7118134644030217865?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-33417532564680857062008-11-05T13:31:00.000-08:002010-03-01T20:36:50.693-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SRIUBA27QJI/AAAAAAAAAEY/5GWUmquST30/s1600-h/DSC00204.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SRIUBA27QJI/AAAAAAAAAEY/5GWUmquST30/s200/DSC00204.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5265292921992331410" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SRIRkBCtP3I/AAAAAAAAAEQ/SnnQY9I0fHU/s1600-h/DSC00259.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nbi_zwmFIWA/SRIRkBCtP3I/AAAAAAAAAEQ/SnnQY9I0fHU/s200/DSC00259.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5265290224802283378" border="0" /></a>ခ်င္းမိုင္ေရာက္ျမန္မာအႏုပညာရွင္ေတြရဲ႕ေဖ်ာ္ေျဖမွဳ<br /><br />၅ ရက္ ႏို၀င္ဘာလ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္<br />Lanna Western Art School<br />Chiang Mai<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-3341753256468085706?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-74658841330003856562008-10-30T14:05:00.000-07:002010-03-01T20:42:12.868-08:00မနက္ျဖန္မ်ားစြာရဲ႕လူ….<br /><br />မင္းကိုငါ မေတြးမိဘူး<br />ဒါေပမဲ႔ ငါ႔အာရံုေတြထဲမွာ<br />မင္းရဲ႕သ႑ာန္က မားမတ္စြာသူရဲေကာင္းဆန္ေနလိုက္ေနပံုမ်ား။<br /><br />တစ္ခါတေလဆို တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္စြာ<br />အျပစ္ကင္းစင္ ၾကည္ၾကည္လင္လင္<br />ငါ႔အနားက နတ္လုလင္တစ္ပါးရယ္။<br /><br />မင္းရဲ႕ေတးသံမွာ ငါကညင္ညင္သာသာစီးဆင္းလို႔<br />မင္းရဲ႕စကားသံမွာ ျငိမ္႔ျငိမ္႔ေညာင္းေညာင္းေမ်ာပါလို႔<br />ျပတ္ထင္လွတဲ႔သက္တန္႔တရွိုက္မွာ<br />အရူးအမူးျဖစ္သြားလိုက္တာ<br />အညတရဆန္တယ္ဆိုလည္းဆိုေစေတာ႔။<br /><br />ေလာကၾကီးကိုိုက ျပကြက္ေတြဆန္းေနတတ္ေတာ႔<br />ရင္တစ္ေဆာင္လံုးလည္းတခမ္းတနားပါပဲ<br />အရုပ္ၾကိဳးျပတ္ရွိဳက္လိုက္ရတဲ႔ သက္ျပင္းေတြက <br />မနက္ျဖန္ေတြထဲ အစီအစဥ္တက်သိမ္းပိုက္လို႔<br />နယ္ေျမသစ္စကားလံုးတစ္ခု ငါဖန္တီးရဲခဲ႔ေလၿပီ။ ။<br /><br /><br />လရိပ္ျပာ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-7465884133000385656?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-36250002522684879012008-10-30T00:25:00.000-07:002010-03-01T20:38:22.617-08:00<span style="color: rgb(0, 204, 204);">ငယ္ငယ္က ခ်ာတိတ္အရြယ္ေက်ာင္းေနတုန္း</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">လူတကာလိုမဟုတ္ဘူးအရမ္းကိုဆိုး</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">လူလိမၼာေတာ႕မျဖစ္ခ်င္ခဲ႕</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ကဲ--အခုေတာ႕ဘယ္႕နဲ႕လည္း</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">စာသင္ဖို႕ဆိုတာစိတ္ေတြပ်က္</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ဘီတယ္သီခ်င္း က်က္ေနခဲ႕</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ကမၻာေက်ာ္ ကဗ်ာေတြဖတ္ျပီအခ်စ္ကိုေတြ</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">အသည္းကြဲတတ္ျပီေလ</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ငါဟာ မတည္ျငိမ္တဲ႕ မိုးတိမ္ပဲ</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ကေနတဲ႕ဇာတ္လမ္းမွားေနျပီ</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">လယ္လိုေနထိုင္ရမလည္း ဘ၀ဆိုတာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">အိုး ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္ပါပဲ</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ပီကာဆိုဘ၀ ငါေလရခဲ႕ခ်င္ရဲ႕</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">၀ါရင္ဘီတီ လိုလည္းျဖစ္ခ်င္ခဲ႕</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ဘီလီယံေဒၚလာေတြထက္အဖိုးတန္းတဲ႕</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">စိတ္ကူးေတြ ရွိေန ခဲ႕- - - - -</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ဒါေတြဘယ္ေတာ႕ျဖစ္မလည္း ေဟ႕အခ်စ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ေနရာ အခြင္႕ေရးပဲေပးလိုက္စမ္း</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ဘယ္လိုျဖစ္မလည္း ႀကည္႕ေန</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">အခ်ိန္နဲ႕ တိုင္းတာမယ္ - - - -- -- - -- - -</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ငါဟာမတည္ျငိမ္မိုးတိမ္ပဲ</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ငါဟာဂ်စ္ပစီပဲေဟ ခရီနွင္ေန</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ႀကိဳတင္ကာ ဇာတ္ညႊန္းဖတ္မလာသူ</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ဘ၀ဟာ မင္းသားတစ္ေယာက္ပါပဲ</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ငါ႕ကိုဘာထင္ထင္ဘာျဖစ္လည္း</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">အိုကြယ္အခ်စ္ေလးရွိေနတယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ဘီလီယံေဒၚလာေတြထက္ အဖိုးတန္တဲ႕</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">စိတ္ကူးေတြ ရွိေနတယ္</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ဘယ္လိုထင္ထင္ျဖစ္တယ္ေလ</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ထာ၀စဥ္ မွန္ကန္တဲ႕တရားမရွိနိုင္ပါ</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">တစ္ခ်ပ္ေမွာက္တဲ႕ ကစားပြဲမ်ား</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">အေျဖဟာ ၀ိုင္းသိမ္းေတာ႕မွသိမယ္ေလ</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ငါထာ၀စဥ္ မတည္ျငိမ္ မိုးတိမ္လို</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ဂ်စ္ပစီလို မရပ္မနား ခရီးနွင္ေန</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ဂငယ္ေကြ႕ ေတြ အျပည္႕ နဲ႕ လမ္းေပၚမွာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ငါေလ်ာက္ခဲ႕မိျပီေလ</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ဘ၀က အေျပာင္းႀကီးေျပာင္းလဲခဲ႕</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">မရည္ရြယ္တာအကုန္လံုးျဖစ္လာတယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ႀကိဳတင္ကာဇာတ္ညႊန္း ဖတ္မလာသူ</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ဘ၀ဟာ မင္းသားတစ္ေယာက္လိုပဲ</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">အရာရာဟာ အခ်စ္ေရ မတည္ျငိ္မ္ဘူး</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ငါေနထိုင္ လာတဲ႕ နွစ္က သံုးဆယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">မယံုနိုင္ဘူး ရုပ္ရွင္ ႀကည္႕ရသလို</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ဘ၀ ကဆန္းႀကယ္တယ္- - - - - - - - -- ။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-3625000252268487901?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-70435523831854939522008-10-29T15:17:00.001-07:002010-03-01T20:39:06.618-08:00<h3 style="color: rgb(0, 204, 204);" class="post-title"><a href="http://linpyarnway.blogspot.com/2007/07/blog-post.html"><br /></a> </h3><div style="color: rgb(0, 204, 204);" class="post-body"><style>#fullpost {display:none;}</style> <p>ကေလးေရ.......<br />မင္းမ်က္၀န္းေတြကိုၿမင္ေတာ့<br />စၾက၀ဠာထဲက ၾကယ္ေတြကိုလြမ္းသြားမိတယ္<br />မင္းရယ္သံဟာ<br />ငါ့အတြက္ လိပ္ၿပာေတာင္ပံခတ္သံေလးဆိုလည္းဟုတ္တယ္။<br /><br />အေ၀းၾကီးမသြားနဲ ့ ကေလးရယ္........<br />အဲဒီလို မတားရက္လို ့<br />မင္းရဲ ့ေၿခသံေတြကိုပဲ တေယာေတးသြားတစ္ပုဒ္လို<br />ေခါင္းငံု ့ရင္ခုန္ခဲ့တယ္။<br /><br />ညေတြထဲငါလမ္းေပ်ာက္ေနခ်ိန္ဆို<br />ကေလးကို အိပ္မက္လွလွေလးမက္ေစခ်င္ရဲ ့......<br />ႏွစ္ဆယ့္ငါးႏွစ္ပတ္လံုး စုေဆာင္းထားခဲ့တဲ့ေပ်ာ္ရႊင္မွူေတြ<br />ကေလးအတြက္လက္ေဆာင္မြန္အၿဖစ္ထုတ္ပိုးေပးလိုက္မယ္<br />မင္းကေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို ့မေၿပာနဲ ့ေပါ့။<br /><br />၀န္ခံပါတယ္ကေလးရယ္.......<br />ငါဟာမင္းၿပတင္းေပါက္မွာသာေနတဲ့ လတစင္းၿဖစ္ခ်င္လည္း<br />(ေလတိုက္လို ့ပဲၿဖစ္ၿဖစ္)<br />ဖ်က္ခနဲပိတ္ခ်သြားမယ္႔ တံခါးရြက္ေတြရဲ ႔အသံကို<br />စိုးရြံ ႔သိမ္ငယ္ေနမိတာေတာ႔ အမွန္ပဲ ။ ။</p><p><br /></p><p>လင္းျပာေႏြ<br /></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-7043552383185493952?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-89783035600045136512008-10-29T14:49:00.000-07:002010-03-01T20:32:55.568-08:00<span style="color: rgb(51, 204, 255);">ရြာေလးတစ္ရြာ</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">ေမ့ေလ်ာ့မႈေတြဟာ </span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">ငါတို႔ သမိုင္းကို ၾကမ္းရိုင္းေစတာပဲ</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">လူ႔အျဖစ္ကို ေသခ်ာဖို႔ အတြက္ </span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">အဓိပါယ္မဲ့ လက္မွတ္တစ္ေစာင္</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">ေနေလာင္ေနတဲ့ ျမိဳ႕ ရဲ႔ပုခံုးသား</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">သူတို႔သားအမိေတြ အဲဒီရြာေလးကို ေရာက္လာခဲ့တာ</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">"ေရာ့ အေမ... အဲဒီမွာ ဂါလံပံုး</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အထိ အရႈံးမေပးနဲ႔</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">ေျပးေတာ့ အေမ "</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">အသက္ဆိုတာကလည္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">လုယူရမွ တန္ဖိုးပိုရွိတာ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">မ်က္လံုးထဲမွာ အိမ္ေလာက္ျမင့္တဲ့လႈိင္းလံုးၾကီ</span><div style="color: rgb(51, 204, 255);" dir="ltr"><wbr>းေတြ<br />တစ္ကိုယ္လံုးကို မီးေတာက္လို၀ါးျမိဳခဲ့ျပီး<br />နားေတြထဲမွာေတာ့<br />ငရဲဟာ ပင္လယ္ကလာတာလို႔ ၾကားေနရတယ္<br /><br />"ပင္လယ္ကို မခ်စ္ေပမယ့္<br />ကၽြန္မတို႔ သားအမိေတြ ပင္လယ္မွာ နစ္ၾကရတာပဲ"<br /><br />"သားေရ...<br />သားေလး...<br />ဒီရြာမွာေသမင္းလက္လွမ္း မမီွတဲ့ ေနရာ<br />မရွိေတာ့ဘူးလားသားေရ"<br /><br />"အစ္မက သူ႔သားေလးကို ကုန္းျမင့္တဲ့ ေနရာမွာတင္ျပီး<br />ထြက္ေျပးတယ္...<br />အေမရယ္ ဘယ္အထိမ်ားေျပးႏိုင္ခဲ့တာလဲ"<br /><br />ေၾကြးေဟာင္းလည္းမဆပ္ႏိုင္ခဲ့<br />ေၾကြးသစ္လည္း မခ်ႏိုင္ခဲ့တာ<br />ေဟာ့ဒီမုန္တိုင္းပါပဲ<br />ဒီေရ လႈိင္းလံုးၾကီးေတြ တ၀ုန္း၀ုန္း တက္လိုက္ဆင္းလိုက္<br />အဆိပ္ျမားလို မိုးေရစက္ေတြက<br />ဘ၀အားလံုးကို စုတ္ျပတ္သြားေစခဲ့တယ္<br /><br />"တိုက္ေနတဲ့ ေလၾကမ္းေတြစဲ<br />ဒီလႈိင္းလံုးၾကီးေတြ ျပန္ဆြဲသြားေတာ့<br />ကၽြန္မဖက္ထားတဲ့ သစ္ပင္နဲ႔ ကၽြန္မေက်ာျပင္<br />ခြဲျခားလို႔ရမယ္ မထင္ေတာ့ဘူး"<br /><br />"အေမရယ္ ၊ အစ္မရယ္၊ တူေလးရယ္<br />တစ္ရြာလံုးလည္း ေျမပံုထဲကဆြဲဖယ္ခံ ရသလို<br />ေပ်ာက္ဆံုးသြားလိုက္တာ<br />အသက္ဆိုတာ<br />လႈိင္းရိုက္ျပီး ေသာင္စပ္မွာ လာတင္တဲ့<br />အမိႈက္ေတြ လိုပါပဲ အေမ"<br /><br />ရြာေလးတစ္ရြာေပါ့<br />ရက္လည္ဆြမ္းသြပ္ဖိတ္စာတစ္ေစာင္<wbr>တည္းမွာ<br />နာမည္သံုးခုရိုက္ထည့္ျပီး<br />ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚရဲ႕ အရိုင္းဆံုးသမိုင္း<br />မုန္တိုင္းကို သရုပ္ေဖာ္ခဲ့ၾကတယ္။ ။<br /><br /><br />မင္းစိုးရာ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-8978303560004513651?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-12551743837648157182008-10-29T14:48:00.000-07:002010-03-01T20:32:46.266-08:00<div style="color: rgb(51, 204, 255);" id=":1i2" class="ArwC7c ckChnd"><div dir="ltr"><div>သိုးမည္း</div><div></div><div>တစ္ေလွလံုးပုပ္မယ့္ </div><div>ငါးခံုးမေလးတစ္ေကာင္</div><div>ေမွာင္ေနေတာ့ ကိုယ့္အရိပ္ကိုယ္မျမင္ရဘူး</div><div></div><div>ဆံပင္ေတြရွည္ျပန္ေပါ့</div><div>ဖိနပ္ျပတ္ျပန္ေပါ့</div><div>ေဆြျပမ်ိဳးျပထဲ ေငါထြက္ေနတဲ ့အစြန္းတစ္စ</div><div>ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာငါ့ဆီမွာေနဖို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ပံုမရဘူး</div><div>အခုစဥ္းစားေနတာ...</div><div>ခႏၱာကိုယ္မွာ ဘယ္အစိတ္အပိုင္းကိုျဖတ္ေတာက္ပစ္<wbr>လိုက္ရင္ </div><div>အညံ့ေတြေပ်ာက္မလဲ</div><div>တစ္ေယာက္တည္းတြန္းေရြ႕ရတဲ့</div><div>မ်က္ႏွာမြဲမြဲ တစ္ကဘာ</div><div>ေက်ာက္ခဲေလးႏွစ္လံုးနဲ႔ မီးခတ္ကူးစက္ခဲ့ေပါ့ </div><div>ဒဏ္ရာ...။ ။</div><div></div><div></div><div>မင္းစိုးရာ</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-1255174383764815718?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-59056074778965768432008-10-29T08:47:00.000-07:002010-03-01T20:32:19.139-08:00<span style="color: rgb(102, 204, 204);">သတိရတိုင္း<br />ျပီးခဲ႔တဲ႔အတိတ္ကို ျပန္ေတြးမိတယ္<br />အခ်စ္ဆိုတာဘယ္ရင္ကစခဲ႔သလဲ<br />မင္းမသိတဲ႔<br />အိပ္မက္ေတြကို ဘယ္လိုေမ႔လို႔ရမလဲ<br />အေတြးထဲနင္႔မ်က္၀န္းေလးအညိဳေရာင္<br />အခ်ိန္တိုင္း နင္႔ရဲ </span><span style="color: rgb(102, 204, 204);">အေၾကာင္းေလးတ၀ဲလည္လည္</span><span style="color: rgb(102, 204, 204);">႔<br />စာရြက္အလြတ္မွာနင္႔နာမည္ေတြအၿပည္႔ခ်ေရးလို႔<br />က်ားနာဟာအဲဒီဒဏ္ရာမွာသာယာေနခဲ႔တာေပါ႔<br />သူငယ္ခ်င္းမေလးစုစုေအာင္ရယ္….………….<br />ႀကယ္ေႀကြတိုင္း……ငါဟာဆုေတာင္းမွားခဲ႔တယ္<br />တစ္ေယာက္တည္းအလြမ္းက<br />ခ်စ္ၿခင္းတရားႏဲ႔ ေတာက္ပတယ္<br />အထီးက်န္အေလအလြင္႔စိတ္နဲ႔<br />အဆုံးအစမရွိဒဏ္ရာ……..<br />နင္႔ဆံႏြယ္ေတြသာငါ႔ညေတြမွာ ရစ္ပတ္တြယ္ေႏွာင္လို႔………။ ။<br /><br /><br />ဘုန္းေနသြန္း<br />October 20th, 2008 at 5:32 am</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-5905607477896576843?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2648055169649998010.post-22686387090316584352008-10-29T08:23:00.000-07:002010-03-01T20:32:07.830-08:00<span style="color: rgb(0, 204, 204);">မင္းလာနားပံုကမယံုႏိုင္စရာတိုးတိတ္ညင္သာလြန္းရဲ႕<br />ရႈခင္းမဲ့ျပတင္းေပါက္အေသထဲ<br />မင့္ရဲရင့္ဖ်တ္လတ္ေတာင္ပံခတ္သံနဲ႔<br />အမွန္ေတြဟာသက္၀င္လင္းျပက္လို႔<br /><br />ငွက္ကေလး...<br />မင္းဟာ ကမၻာဦးဂူနံရံမွာ<br />ငါေရးျခစ္ခဲ့တဲ့ </span><span style="color: rgb(0, 204, 204);">သိစိတ္မဲ့ပန္းခ်ီကား</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);"> အလင္းကန္းေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြရဲ႕တံခါးကို<br />မင္းရင္ထဲကသီခ်င္းစာသားနဲ႔ ဖြင့္ခဲ့တယ္...<br /><br />အရႈံးမဟုတ္ဘူး ငွက္ကေလး...<br />ျငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာခ်စ္ျခင္း ေမတၱာရဲ႕ ထိုးျမဲလက္မွတ္ပါ<br />မင္းပ်ံသန္းသြားျပီးတဲ့ေနာက္မွာငါဟာ ျငိမ္းခ်မ္းစြာခ်စ္ခဲ့တယ္...<br />ငါဟာျငိမ္းခ်မ္းစြာ...<br />ငါဟာ...<br /><br />ငွက္ကေလး...<br />မင္းစေတးခဲ့တဲ့ေတာင္ပံေတြရဲ႕ တံစက္ျမိတ္မွာ<br />ငါ့အေမွာင္စိတ္ေသြးတိတ္ခဲ့ေပါ့<br />မေရရာသူေတြရဲ႕ စကားမွာေတာ့<br />မင္း ပ်ံသန္းေပ်ာက္ပ်က္ခဲ့ျပီတဲ့<br />ရင္ထဲကိုလာနားတဲ့ ငွက္ဆိုတာ<br />တစ္သက္လံုးေပ်ာက္ပ်က္ဖို႔ ပ်ံသန္းမွာ မဟုတ္ဘူး<br />ငါ အဲဒီလို ယံုၾကည္ဖြဲ႔ဆိုခဲ့တယ္ ။ ။<br /><br /><br />မင္းစိုးရာ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2648055169649998010-2268638709031658435?l=kalyareieilwin.blogspot.com' alt='' /></div>ကလ်ာnoreply@blogger.com0