Sunday, April 25, 2010

နင္နဲ႔ငါ

ခဏေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနလိုက္ဖို႔အေရးေတာင္
ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကား ဘာအတားအဆီးေတြ ရွိေနရျပန္သလဲ

တစ္ဖက္သတ္ရွိေနတဲ့ သစၥာေတြနဲ႔ ငါကေတာ့
အရူးတစ္ပိုင္းလား ႏွစ္ပိုင္းလားေတာင္ မသိေတာ့ဘူး

ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြခ်ည္း ထုတ္ပုိးထားတယ္ မွတ္ၿပီး ေစ်းႀကီးႀကီး ေပးဝယ္လိုက္တာ
အဲဒီ အလြမ္းေတြက လက္ထဲေရာက္မွ ဇာတိျပတယ္

ေန႔တိုင္း ညတိုင္း ျမင္ခ်င္လာတဲ့ထိ ေလာဘေတြ တက္လာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ
ဖုန္းႀကိဳးကတဆင့္ ျဖတ္ေျပးလာမယ့္ အားအင္ေလးေတာင္ မရခဲ့ျပန္ဘူး

နင္ရွိတဲ့ အရပ္မွာ ငါရွိမေနႏိုင္တာကလည္း
ရင္ကို အခါခါ ေျခာက္လွန္႔တဲ့ က်ိန္စာ

ေတာ္ပါၿပီကြယ္ ငါ့မလဲ အဲဒီစကားလံုးေတြနဲ႔ပဲ အလူးအလိမ့္ခံစားလို႔
နင္႔ကိုပဲ အားအားရွိ လြမ္းေနရ
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကံၾကမၼာ သတ္မွတ္လိုက္ပံုမ်ား
မခြဲႏိုင္တဲ့ ငါကပဲ အျပန္လမ္းေတြမွာ ငိုယိုေစေတာ့တဲ့ေလ။

Saturday, April 10, 2010

အတင္း မက္ခဲ့တဲ့ ေအပရယ္ အိပ္မက္တစ္စံု



အိပ္မက္လွလွေလးတစ္ခုရဖို႔ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳး ႀကိဳးစားလိုက္ရတယ္

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ အိပ္မက္ အပိုင္းအစေလးတစ္ခုကို

သူ႔ လက္ထဲအေရာက္ ပို႔ႏိုင္ခဲ့တယ္

တစ္ခုၿပီးတစ္ခု နီးကပ္လာတဲ့ မိုင္တိုင္ေတြနဲ႔ အတူ ရင္ေတြခုန္ ၾကည္ႏူးလို႔

အဲဒီ ကာလမ်ိဳးဆို အျပန္ခရီးဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ မေတြးခ်င္တဲ့ စိတ္ကူးေပါ႔

နီယြန္ မီးေရာင္ေတြ ေအာက္မွာ မနက္ခင္းက ေရာက္ခဲလွျပန္ေသး

သူ႔မ်က္ဝန္းေတြထဲ ခိုနားခ်င္လွတဲ့ စိတ္ကလည္း ပူပူေလာင္ေလာင္နဲ႔

ေမွ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ ၃ - ၄ နာရီေတြရယ္

၁ဝ နာရီေလာက္ အတူရွိေနႏိုင္ဖုိ႔ ၁ဝ ႏွစ္ေလာက္ ေစာင့္ေနရသလိုပါပဲ

ေနျခည္ ေရာင္စဥ္ျဖာ မနက္ခင္းေလး ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးအတိုင္း

ကၽြန္မရဲ႕ ခ်စ္လွစြာေသာ ေနျခည္က

ေရာင္စဥ္ျဖာ မနက္ခင္းေလးနဲ႔အတူ ေရာက္လာပါတယ္

သူ႔ရဲ႕ တေႏြးတေထြး ေက်ာျပင္ေပၚ ပါးအပ္ရင္း ဘုရားတရားေတာင္ ေမ့ေနတဲ့အထိ

အခ်ိန္ေတြကို ဆြဲရပ္ထား ပစ္လိုက္ခ်င္တာပါ

အိပ္မက္တခ်ိဳ႕လာဖြင့္ျပတဲ့ ကၽြန္မကို တခါတေလ

သူက ေခ်ာင္ပိတ္ေမးခြန္းေတြနဲ႔ တိုက္ခိုက္တတ္ေသး

ငါ မင္းေရွ႕မွာ လာဒူးေထာက္တာပါ ေနျခည္ရယ္ လို႔

သူ႔ မ်က္ႏွာကို တည့္တည့္ႀကည့္ၿပီး မေျပာရဲေသးသေရြ႕

ေနညိဳခ်ိန္ေတြက ေၾကာက္စရာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေနတယ္

သူ႔ ေက်ာျပင္မွာ မွီတြယ္ရင္း ခိုးက်မိတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကလည္း ေလသလပ္လို႔ ကုန္တာပါပဲ

တစ္ခ်ိန္က် အားလံုး အေငြ႕ပ်ံ ေျခာက္ေသြ႕သြားမွာ ေသခ်ာေနတယ္ေလ

အလာခရီးနဲ႔ အျပန္ခရီးဆိုတာ ၂၄ နာရီပဲ ျခားတာ မွန္ေပမဲ့

ေကာင္းကင္ဘံုနဲ႔ ငရဲျပည္လို ကြာျခားလို႔

အဲဒီ အျပန္ခရီးရဲ႕ အထီးက်န္မႈက ေျခာက္ျခားစရာအတိပဲကြယ္

ေနာက္ေန႔ သူငယ္ခ်င္းက ေမးတယ္

Good memory ပါပဲလို႔ ၿပံဳးၿပံဳးရယ္ရယ္ပဲ

ကၽြန္မရဲ႕ တနဂၤေႏြ ခပ္ဆန္ဆန္ ေအပရယ္ အိပ္မက္ေလး အေၾကာင္း ေျပာျပလိုက္တယ္။ ။


7th April 2010 (Wed)
At home

Sunday, April 4, 2010

ေအပရယ္ အိပ္မက္ ၅ ရက္ေျမာက္တဲ့အခါ ..

အဲဒီေန႔ကို တစ္ေလာကလံုး ေကာင္းခ်ီးျပဳၾကပါ

ခ်ီးေျမႇာက္မႈ အသံေတြနဲ႔ ေကာင္းကင္တခြင္လံုး လင္းလက္သြားပါေစ

ေမတၱာဓာတ္ေတြနဲ႔ ျခယ္သထားတဲ့ အဲဒီ ၅ ရက္ေျမာက္ အခါဟာ

ဒီကမၻာ ေလာကတစ္ခုလံုးမွာ ျပက္ထင္ ေတာက္ပမႈ အ႐ွိဆံုး ျဖစ္ပါေစ

အဲဒီေန႔မ်ိဳးမွာ သူ႔ထံပါးကို ပူပင္ေသာကေတြ ျမဴတစ္မႈန္မွ် မခ်ဥ္းကပ္ရပါ

အဲဒါ သူ႔အၿပံဳးေတြ အေတာက္ပဆံုး ျဖစ္ေနရမယ့္ ေန႔ …

ဘုရားေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ေတြ တေပြ႕တပိုက္နဲ႔ ၾကည္ႏူးပီတိေတြ ျဖာဆင္းေနရမယ့္ေန႔

ေအးၿငိမ္းမႈေတြနဲ႔ သာသာယာယာ ေတးဆိုရမယ့္ေန႔ ျဖစ္တယ္

ဘလက္ဆင္း ေတးသံေတြ ေဝဆာေနတဲ့ အဲဒီ ၂၄ နာရီ မွာ

သူ႔ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးဟာ နတ္သမီး ေတာင္ပံ ခတ္သံေတြ ေဝဆာလို႔

ျဖဴျဖဴစင္စင္ ၿငိမ္းခ်မ္း ၾကည္လင္စြာနဲ႔ သူ႔ ထံပါး ခစားေနရမယ္

မိခင္တစ္ဦးနဲ႔ ဖခင္တစ္ဦးတို႔ ေမတၱာသက္သက္ ပ်ိဳးခဲ့တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ သစ္ပင္ေလးတစ္ပင္

အစြမ္းကုန္ ေဝဆာေနဖို႔ အမွတ္တရ အျဖစ္ဆံုး ဒီေန႔မွာ

အဲဒီ သစ္ပင္ေလး သူဟာ တစ္ေလာကလံုးရဲ႕ အ႐ွင္သခင္ ျဖစ္တယ္

အဲဒီေန႔ရဲ႕ အ႐ွင္သခင္ဟာ သူပဲ ျဖစ္လို႔

စၾကာဝဠာတစ္ခုလံုးရဲ႕ ႐ွိသမွ်ေသာ ေပ်ာ္႐ႊင္ဖြယ္ ပီတိနဲ႔ ပ်ိဳျမစ္ လန္းဆန္းမႈ အေပါင္းဟာ

သူ႔ ေျခရင္းထံ ယေန႔မွ ႏွစ္တစ္ရာတိုင္ေအာင္

အၿမဲ ဝပ္တြား ခေညာင္းေနပါေစသား။ ။